Yorgun Bir Ruh

Varoluşsal obsidyen denizlerinin uçurumuna batarken,
şüphe ruhumda binlerce hayatın toplandığını hissettim : Ben gerçekten 'ben' miyim?

Zaman her gün aynı düzende akıp gidiyor
ve soruyorum,
uyanık mıyım yoksa hâlâ rüya mı görüyorum? Beynim dokunmak ya da sohbet etmek için ağlarken, bu fotonlar gerçek mi yoksa kazanımın duvarlarına yansıtılan
bir yanılsama mı ?

Bu sisli ormanda tek başıma çok uzun süre dolaştım.
Artık kemiklerim zayıflıyor
dişlerim ve
cildim
neşenin ve acımasız gerçeklerin kırışıklıklarını taşıyor.
Yüzlerce hikayem var
ama sanırım hepsinin sonu aynı. Kuşların şakımasını ve çiçeklerin gökyüzünden ilk kar tanesi dansı olarak açmasını
izliyorum , gelecek aylarda solacaklarını bilerek .

Bekliyorum, eski çağlara öyküler yazan , mektuplar yazan, kıvrımlı denizlerde sonsuza kadar kaybolmuş , bu dünyanın değişebileceğine inanan yalnız
ve eski bir krallık, ama biz burada yorgun, yaşlı bir güneşin etrafında başka bir daire çizmek üzereyiz .

yine de bu toprakları uzun zaman önce kancaya takılmış bir solucan gibi sallanan bir tanrıya dua ederek
arkadaşımın mezarlarına çok yıllık bitkiler koyuyorum ve merak ediyorum, Henüz bulamadığım için denklemlerimin dışında bir değişken bıraksaydım Brown hareketini ve dünü düşünerek kahve kupama umut dökerken , saatlerin asla doğru olmadığını bilerek bilinç ve varoluş paradoksunu henüz onaramadım .

Penceremin dışındaki sincap
varlığından şüphe mi ediyor, yoksa bu sadece bizim kendi kendini düşünen bir zihnin hapishanesini
taşıma yükümüz mü ? hançer gibi meta-düşünce anahtarlar gibi nöronları yansıtır hayat tekrarlanıp tekrarlandıkça bu kapılar açılır

Ve

.

.

.

tekrarlar.

© Bradley J Nordell 2020

Bu hikayeyi okumaktan keyif aldıysanız şunları da okumak isteyebilirsiniz:

Bırakıyorum Ben Şair Değilim