Ve Sonra Nefes Aldım

Bu o günlerden biriydi. Hiçbir şey yolunda gitmiyordu. Her yerdeydim.

Her şey beni tetiklemeye devam etti.

Hüsran,

Kızgınlık,

Hayal kırıklığı… adını siz koyun.

Sanki arabamın arkasında oturuyormuşum gibi hissettim ve bu duygular rastgele sırayla arabanın sürücü koltuğunda olmaya devam etti.

İşi devraldıklarında onlarla savaşarak durumu daha da kötüleştirmeye devam ediyorum.

Aracımın kontrolünü geri almam gerektiğini veya en azından savaşarak durumu daha da kötüleştirmemem gerektiğini biliyorum.

Tekrar tekrar başarısız olmaya devam ediyorum.

Bu başarısızlık beni daha da telaşlandırıyor.

Aşağı doğru bir sarmal.

Geçmişte bu durumlardan çıktım. Ama şimdi neden yapamıyorum? Bilmiyorum.

Belki de bırakmam gerekiyor. bırakmaya çalıştım.

Denemek zaman kaybıdır.

Sonra nefes almak için geri döndüm.

Kendimi özgür hissettim, daha hafif hissettim, daha iyi hissettim.

Bu görünmez düşmanlarla savaşmanın her şeyi daha da kötüleştirdiğini fark ettim. Nefes almaya geri dönebilir, burun deliklerime giren nefese ve dışarı çıkan nefese çok dikkat edebilirdim.

Ve yaptım.

Nefes'e dönünce anladım. Bu düşmanlar daha da uğraştı ama ben dikkatimi nefesime verdim, onlara aldırış etmedim.

Bunu daha sık yapmalıyım.

Burası ev….Nefes ev.

Okuduğunuz için teşekkürler!

İçeriğimi okumaktan zevk alıyorsanız, buraya tıklayarak beslememe abone olmayı düşünün . Bu şekilde yeni yazdığım makaleleri doğrudan gelen kutunuza alırsınız.