salva

Annemin adı Salwa. Lübnan'da, ortada küçük bir kızın durduğu ve diğer çocukların onun etrafında bir daire oluşturduğu
popüler bir çocuk oyunu vardır . Dönüp dolaşıyorlar , şarkı söylüyorlar, şarkı söylüyorlar, şarkı söylüyorlar, “ Salwa, neden ağlıyorsun? Küçük kızın "Ağlıyorum çünkü bir arkadaşa ihtiyacım var" diye cevap verdiği ve dönüp dönüp birisini yakalayana kadar kendi etrafında dönüyor . Artık ağlamıyor, görüyorsun. Artık bir arkadaşı var.

Annemin adı Salwa.
Sürekli ağlıyor
ve kesinlikle bir arkadaşı yok.

Anne, anne, anne.
Beyrut'u
en büyük felaketinden,
modern bir Medea'dan, deli, deli, deli, bahsetmeden yazmak mümkün değil.

anne.

Annem savaşla büyüdü. Daha az umutsuz koşullarda
ne olabileceğini bilmek imkansız . Savaş annemi doğurdu demek daha doğru olur sanırım . Felaketin kızı sırıtarak, öksürerek, tükürerek Jüpiter'in kanserli uyluğundan pençeyle çıktı .

Çocukluğum,
annemin intihar
girişimlerinin bir haritasıdır.

Başka anım yok.

Annem çok güçlü bir kadındı.
Onu alt etmek için her zaman bir hemşire ordusu gerekirdi. Onu benden uzaklaştırmak
her zaman babamdan daha fazlasını aldı , lütfen, lütfen, lütfen anne.

Bazı günler komşusunun cadı olduğunu düşündü.
Bazı günler sessizce sigara içer
ve bana kaseler dolusu kesilmiş çilek getirirdi.

Annem başkalarının göremediğini gördü , sefaleti, tarihi, savaşı taşıyormuş gibi ruhunun
her yerinde iltihaplı yaralar vardı .

Ne annemi ne Beyrut'u ne de denizi
çok uzun zamandır görmedim.