Küçük Tokyo'dan Sonra Sabah

Hepimiz görelilik içinde yaşadığımız için…

…diyelim ki bugün Pazar ve hepimiz biraz pembe, yumuşak ve olgun şeftaliler gibi pusluyuz. Şafak sabırdan sitem ederek gelir. Oda, şimdi kokusunu alabildiğiniz, dansla korkak ve duman gibi odunsu.

Etrafınızda, sırtlar ve sandıklar organik bir senfoni gibi yükseliyor.

Bir telefon yerde yaygara yapıyor, titreşimi önem ve sabırsızlıkla dolu. Bugünün pazar olduğunu ve şehrin öbür ucuna mülakata gitmeniz gerektiğini hatırlıyorsunuz.

İlk kez aşağı baktığınızda cildinizi çıplak buluyorsunuz.

Sen, yanaklarında bir tür utançla yanan, gevşeme ile hala ıslak olan ayaklara tırmanıyorsun. Cesetlerin altında girdiğiniz kıyafetleri ararken, göğsünüz ölümün sessiz haykırışından daha şiddetli bir şekilde gümbürdüyor. Endişeyle yeşillenmeye ve hastalanmaya gerek yok.

İyi talih bugün havayı şansa bırakıyor.

Bu, Hemen Yazılan Mikrokurgu Yazma Yarışmasına yanıt olarak verilmiştir . Ravyne Hawke , Joanne Olivieri ve Charlie Cole'a okumaya/yargılamaya zaman ayırdıkları için ve Medium'u bir yoldaşlık ve cesaretlendirme yeri olarak tuttuğu için diğer herkese teşekkürler .

Eğlence! :)