Kabus

Orada oğlumu çok masumca oynarken görüyorum. Oyuncaklarını sadece kendisinin bildiği bir sırayla önden arkaya sıralar. Tek doğru sipariş.

Konsantrasyonu o kadar yoğun ki neredeyse duyabiliyorum.

Sonra çocuğumun üzerinde beliren hayaleti görüyorum, onun her hareketini izliyor.

Bağırmaya çalışıyorum ama çığlığım bir fısıltı. Çocuğumu umutsuzca uyarmaya çalışıyorum, koşup onu korumak istiyorum ama vücudum görünmeyen bir güç tarafından bağlı.

Ruh omzunun üzerinden bana bakıyor ve sırıtıyor. O gülümsemedeki her keskin dişi görebiliyorum ve sessizliğe titriyorum.

Eğilip oğlumu yakalamak, hayatımın ışığını almak için uzanıyor. Hayalet karşılıklı sefaletimize gülerken oğlumun bağırmaya başladığını duydum ve tekrar çığlık atmaya çalıştım.

Bu sefer ses geliyor. Çığlığım ciğerlerimden çıkıp odayı çok geç doldururken, tüm ışık kayboluyor.

Karanlık baskındır.

Tek duyabildiğim ağlamamın yankısı, kimsenin beni duymadığı hissi.

Nefesim düzensiz geliyor, çok hızlı, nerede olduğunu merak ediyorum.

Başımı sağa sola çeviriyorum ama görünmez bağlarımın izin verdiği tek hareket bu. Çığlıklarım yine fısıltı.

Daha önce hiç olmadığı gibi bir koku alıyorum. Bana ölümden daha karanlık bir şeyi, en derin acı ve ıstırapla karışık ezici korkuyu hatırlatıyor.

Mükemmel siyahın içini göremiyorum.

Aniden, orada olduğunu biliyorum. Onu hissedebiliyorum, duyabiliyorum, koklayabiliyorum. Boğazımın arkasında kokusunu alabiliyorum, safrayı çıkarmakla tehdit eden yakıcı bir acı.

Hareket eden eklemlerin hafif çıtırtısını duyuyorum. Nefesinin daha da zorlandığını duyuyorum.

Yoksa bu benim nefesim mi?

Sonra boynumun arkasında nefesini ve boynumu nazikçe öperken dilinin hafif, oyuncu dokunuşunu hissediyorum.

Çığlığım bu sefer gerçek ve nefes nefese, korkmuş, titreyerek yatağımda doğruluyorum. göğsümü tutuyorum.

Kapının altından yumuşak bir ışık görüyorum ve nerede olduğumu biliyorum. Oğlumun monitörden yumuşak ağlamasını duydum ve beni uyandırdığını, parçası olmak istemediğim erotik bir korkudan kurtardığını fark ettim.

Sakinleşmeye başlıyorum, sonra etrafımda hafif bir ses duyuyorum.

Yeniden korkuyla dolduruyorum. Beni rüyamdan geri takip etmiş olamazdı, değil mi?

Çenemin altından boynuma doğru yavaş yavaş bir iz takip eden bir dal gibi bir dokunuş hissediyorum. Nefesim kesiliyor ve çığlık atabiliyorum.

Dokunuşu tokatlıyorum.

Sonra dokunuşun, saçlarımdan dökülen bir ter damlasından başka bir şey olmadığını fark ettim.

Lanet olası menopoz. Bu gece terlemeleri beni öldürecek.

Jenn Pike, hastalıklı bir zihin ve aktif hayal gücü olan belirli bir yaştaki bir kadındır. Bu, ilk Muddy Um yazma istemine verdiği yanıt:

İLK Haftalık MuddyUm Yazarın İstemi!