Hiçbir yere kapı!

On dokuz yıl önce ailemiz ev dediğimiz küçük cennet parçasına taşındı. Ortasında bir ev olan dört buçuk dönümlük çimen ve ağaçlar var.

Evin yanında küçük bir otlak var, etrafında çift çit vardı ama kocam ve ben iç çite gerek olmadığına karar verdik ve onu çıkardık. Bu başlı başına bir görevdi! ÇOK kaba kuvvet uygulandı ve güvenilir ute'imizin yardımıyla direkler kaldırıldı ve delikler dolduruldu.

Bu çitin bir ucunun ortasında bir kapı vardı. Eski bir ahşap çiftlik kapısı. Çok tuhaftı ve çiftçinin, ailesinin ve köpeklerin, belki birkaç koyunun çitin içinden geçmesine izin vererek sayısız kez kullanılmış gibi görünüyordu. Güzel bir ev yapımı çiftlik kapısı, tutmaya değer olduğuna karar verdik ve ona 'hiçbir yere giden kapı' adını verdik. Kapının çıktığı ağaçlarla dolu yamaç onların gözünde bir orman olduğundan, (o zamanlar) ilkokul çağındaki erkek çocuklarımızın adını verdiği 'orman padoku'nun tepesinde gururla duruyor. Ah yine çocukların gözünden görmek!

Etrafında dolaşabildiğimiz için kapı artık kullanılmıyor ama yine de çok kullanışlı. Erik ve elma gibi hasat edilmiş güzelliklerle dolu bir kaseyi dinlendirmek için kullanışlı bir yer, meyve bahçesini biçerken bahçe hortumu için bir asma yeri, bir kadeh şarap (veya bira) ile güneşin veya gölgenin tadını çıkarırken harika bir eğilme noktası ) elinde, iplik eğirmek ve NZ'de dediğimiz gibi boku çekmek . Ve yıllar içinde bazı iplikler örüldü ve pek çok bok yere düştü, size söyleyebilirim!

Hatta birkaç yıl önce 'kapıda' bir aile portremiz bile çekildi. Aslında birkaç yıl önce, en büyük oğlumuz lisenin son sınıfındaydı. Üç oğlan da uzun zaman önce kümesten kaçtı ve biz oldukça uzun bir süredir, aslında sekiz yıldan fazla bir süredir 'boş yuvacılar' olduk! Vay canına, bu benim için bir vahiydi, o kadar uzun!! Zaman nereye gitti?

Hiç şüphe yok ki 'kapı' biz mülkten ayrıldıktan çok sonra da ayakta kalacak, eminim bir veya iki hikaye anlatabilir…

Okuduğunuz için teşekkürler, gelecekteki hikayeler için kapı hakkında biraz araştırma yapacağım.