Evde Eğitim Görmek İstiyorum!

Anne olmak

Bugün işten uzaktayım ve her zamanki gibi, "yetişkinliğin" neşesi beni şafak sökerken uyandırıyor. Her nasılsa yaz gerçekten gitti ve zar zor fark ettim.

Çevrede bir yerlerde, zaman zaman havada biraz serinlik, çimenlerin üzerinde daha çok yaprak, dışarıda oynayan çocuklardan daha az kahkaha görüyorum. 12 saatlik vardiyalarda çalıştığım için artık gün ışığını hiç görmüyorum. Bu yüzden tozun içinde kalmış hissetmeme şaşmamalı.

7 yaşındaki son bebeğim okula yürürken dünyanın benim köşemde havalı bir 61 derece var. Şort giyiyor çünkü sabahları ve akşamları serinlese bile güneş Kasım veya Aralık ayına kadar geride kalmayacak. Bu yüzden kişi her zaman düello sıcaklıklarına göre giyinmelidir.

Serinlik, bir zamanlar orada bulunan sıcaklığı etkili bir şekilde değiştirerek, kişinin kemiklerine sinsice sızmaya başlar. Ayak parmaklarım uyuşmuş ve donmuş ve zavallı küçük bacakları, daha geniş bir yüzey alanına maruz kaldığı için aşınma için daha kötü hissediyor olmalı.

Bacaklarının üşüdüğünden ve benim onu ​​taşımamdan şikayet etmeye başladığında en büyük anne olmadığımı aklımdan geçirdi. Yürümek yerine araba kullanmamız için neden ısrar etmedim?

Okula gitmeden önce, sıcaklığı hissetmesi ve "araba sürücüsü" veya "yürüyüşçü" olmak isteyip istemediğine karar vermesi için onu ön kapıya getirdim, yürümemiz gerektiğine karar verdi.

Şimdi birkaç dakikadır yürüyoruz ve… “anne, bacaklarım üşüdü, üşüyorum, yürümek istemiyorum, beni kaldırır mısın? Gitmek istemiyorum, evde eğitim görmek istiyorum ”!

Son oğlumla okula gidiyorum ve geri döndüğümde zamanın ne kadar hızlı uçtuğunu, çocukların hızla büyüdüğünü düşünüyorum ve yakında bu yürüyüş, benden 'onu taşıma' isteği geçmişte kalacak.

Bu yüzden ne zaman yapabilsem, şafak sökerken kalkarım, yalan söylemeyi gerçekten çok isterdim ve okula yürürüz…