Droning Evlilik

Tek ebeveynlik şiiri ...

Kağıtlar, kağıtlar, kağıtlar…
alay etme, dolambaçlı gökdelenler,
mutfak masasında güvencesiz,
içinde korunan mükemmel bilgi;
kim olmam gerektiğine dair farkındalık, kim olabileceğimin
işkence edilmiş gerçekliği.
Potansiyelimin basılı sözleri bayat kedi mamasına kayıyor.

Vızıldama,
pratik evliliğin aralıksız inlemesi ...
buzdolabının yatıştırıcı uğultusu
, acil yıkama dönüş ihtiyacı
, kurutucunun ritmik rahatlığı, yuvarlanma,
kaynamış su ısıtıcısının gürleyen şiddeti,
hepsi etkisiz sesime arka planda bir kakofoni ...
" paltolarınızı asın… evde ayakkabı olmasın…
çantalarınızı kaldırın… ellerinizi yıkayın…
üzerinizi değiştirin… elbiselerini alın… ”
boşanmış bir sesin amansız uğultusu.

Ben her
şeyim , bir hiçim ve gittim.
Bu ne zaman oldu?

hayatımı daha düzenli yap,
ruhumu daha temiz, daha tatlı yap,
lütfen bana bunu yapabileceğimi göster,
çok daha az olduğunda daha fazla hissetmemi
sağla, bu acımasız
evlilikten daha fazlasını ifade et ...
bu boşaltıcı karmaşıklık

Sonra masum bir aldatmacayla gülümsüyor,
gözleri hayat dolu ve neşeli bir potansiyele sahip,
"seni seviyorum anne", tamamen önemsiz.
Kalbim onundur, "Çay için makarna pişirmek mi?"
duraksamadan, “Mmmm, evet lütfen”…
ve o konuşurken, yanağımdan şefkatli bir öpücük
o anda, hayatım tamamlandı.