Doğum yaparken

Evrende zamanın şimdiki haliyle var olmadığı bir uzay vardır. Gece ile gündüzün birbirinin yerine geçtiği yer. Şafak ve akşam karanlığının baleye dönüştüğü yer. Burası seninle ilk tanıştığım yer.

Şafak aniden geldi ama o zamansız yerde sabah ışığı fark edilmeden yanımızdan geçti ve hastane odasındaki tek bir ışıkla aydınlatılan karanlığa gömüldük.

Daha sonra florasan koridorlara bir sessizlik çöküyor. Kozamızın içinde o zamansız mekânda yaşamaya ve nefes almaya devam ediyoruz. Hem sevinç hem korku vardır, fısıltılarla alınan kararlar vardır.

Sırt dövmesi olan kız oldum. Gururun kara lekesi. Bir epidural.

Hayatımızın şekillendiği eve geri dönmeye hazır bir şekilde zamanın içinde ilerledik. Seni gurur saçarak tuttum. Bir dişi aslan ve yavrusu. En büyük başarım. Herkesin seni, dünyaya ilk bakışını görmesini istedim.

Evde bir süre daha o zamansız alanda yaşadık. İnsanlığın zamana verdiği günler, geceler veya başka işaretler yoktu. Mililitre bağışlanan anne sütünü ve kalp atışlarını sayarak uzay dalgalarında yaşadık.

Ama zamansız yaşamanın da bir cezası var.

Ortaya çıktığımızda zamanda geriye doğru engellendik. Yetişebilmek için bütün bir haftayı tek bir günde yaşamak gerekir. Bunu yapmak bir ticarettir. Karanlıkla aydınlık arasındaki boşluklarda yapılan bir anlaşma. Senin gelişinle eski hayatımızın gidişi arasında.

Doğum yapmak evrenin başlangıcına ulaşabileceğimiz en yakın noktadır.

Senin başlangıcın.