Çizginin Dışında

İnce çizgiler şiirlerde parlar.

Akkor, onları oluşturan kelimelerin kaynaşmasından yoğun bir şekilde sıcak.

Ani bir koku esintisiyle gece yollarında yolunuza çıkan çiçekli bir Champaca gibi büyüleyici; bir saksağan robin'in ayrıntılı, ciddi ezgileri sizi sabah gazetesinden kaldırmanıza neden olurken.

Ağaçlardan çiçek kopardığım gibi, bunları da mısradan koparırım. Onları bir buket halinde düzenliyorum ve yine de nefesinizi kesiyorlar. Ama ağaçların çiçek açmış olduğunu görmek çok sevindirici. Parlak olsa da, bir çelenk üzerine dizilmiş çiçekler, bir dalda göz kamaştıranlardan bir ton daha solgundur. Esaret altındaki bir kuşunkinden daha melankolik hangi tür olabilir?

Yine de, hasar verildi.

Bugün onları kupa olarak takıyorum ya da solana kadar vazomun üzerine koyuyorum.

Bütün öğleden sonra akşamdı.
Burada dur veya yavaşça geç!
Zekaya gerek yok; sadece boşluklardan söz et, ben de
ışığı söndüreceğim ve sonra ışığı söndüreceğim: Bu yoğunlaştırıcıdan
kesinti yok , ben de sevmiyorum.

Gül gül, gül
pratik olmayan şekilli bir gül ve - kim bilir? - kendine acıyan dağlar,
uçarı yeşilliklerinin altında hüzünlü ve sert,
yalnızca bedenden oluşan vücutlarının belirsizliği.

Bize rüya gibi gelen saf ezgiler kamışla çalıyor .

Hepimizin akmasını sağlayan şey yasa değil,
ayrı iradelerimizin yayılmasıdır.
Çünkü tahammül, tüm kabilemizin nişanıdır.

Yarın hoş bir potpuri yapacaklardı.