Belki.

Belki. Belki bir gün en ufak hataların için beni nasıl suçladığını anlarsın.

Ben yokken bile yapılan hatalar.

Daha sonra beni suçlayabilmek için mi bana sevgi gösterdin?

Belki bir gün o yalan şekerlerini aşk sargısıyla sarmakla ne kadar çelişkiye düştüğünü anlarsın.

Belki bir gün, tüm hataların için özür dilemenin, kalmanın ne kadar acıttığını anlarsın.

Seninle yüzleşmek hiçbir zaman sorun olmadı ama korktuğum sonuç bu. Bana gitmem ve artık yoluna bakmamam için daha fazla sebep veriyorsun.

Bana onları saymak zorundaysan neden umursadın ki?

Beni ölüme terk etmeliydim, orada daha iyiydim.

Yaptığın şeyler, söylediğin kelimeler işe yaradı. Beni kendi akıl sağlığımı sorgulamaya bıraktılar ve bana ne yaptığınızı anlayana kadar zarar verildi.

Ve aynen böyle, hatalarının benim olmadığını ve suçlarının asla benim olmadığını anladım.

Ve belki bir gün, hiç yapmadığım hatalar için beni suçlamayı bırakırsan nasıl mutlu olabileceğini anlarsın.

Sonra belkilerim bittiğinde, belki bir gün ağlayan ben olmayacağım. Bu kalp kırıklıkları daha çok bir yalan gibi görünecek.