Başka Bir Veba Şiiri

Kapının altından gelen bir ışık -
mavi sıçrama, kesik kesik titreme,
kafesteki seslerin boğuk ısrarı; yalnızca bir düşünceyi, gördüğünüzü hayal ettiğiniz şeyden , hiç ayrılmayan, her zaman var olan korkuya kaydırdığınızda
duyabileceğiniz alçak bir vızıltı sesi .

Yine yan odada yalnızsınız ve tüm karnaval havlayanları Amerika'da
Yas'ı önemsiyor
ve siz pijama altınız ve yumuşak pamuklu gömleğinizde mutfaktan kanepeye kadar soğuk karo zeminde bir yol giyiyorsunuz .

Buraya daha önce hiç gelmediğimizi düşünseniz bile , duvardaki
bu boyanın rengini , sehpanın köşesindeki kusuru ve raftaki bir kutunun içindeki kitap ayraçlarını ve içinde bulunduğunuz kitap yığınını görmüşsünüzdür. sanki ana temalar birleşecek ve bu odadan dışarı fırlayan bir el feneri veya yanan bir meşale gibi parlak bir fikir haline gelecekmiş gibi , her seferinde birkaç sayfayı birden okumak .

Televizyon vızır
vızır açılıyor, sesler takırdıyor ve
güneş,
dağılmış bir yağmur fırtınasının öfkesiyle pencereye vuruyor
ve bu da geliyor, yine
neredeyse iki gündür yağmur yağmadı.

Dirseğinizin kıvrımına , çenenizin eğimine ve gözlerinizin parlamasına kadar ezberlediğiniz tüm
hareketlerden ve hareketlerden geçtiğiniz noktaya geldiğiniz eski şey .

Kendinizi sevmeyi öğrenerek Tanrı'ya daha yakın bir yol bulmaya çalışmak
bir gürültü gibi geliyor,
ancak yeni bir şeyler denemeye devam edeceksiniz
çünkü tüm eski numaralar
çekiciliğini yitirdi ve yeni bir fikirde
hala parlak bir şeyler var. zaten öldü
.

–New Orleans, 4 Eylül 2020