Anneye Bir Övgü

Anne, herkesin yerini alabilen ama yerini kimsenin alamadığı kişidir. — Kardinal Gaspard Mermillod

Konuşamayacak kadar küçük olduğumda, her aptalca hareketimi ben hiçbir şey söylemeden anlıyordu.
Ben pantolonumu kirlettiğimde o da hiç umursamadan beni temizledi.
Ben gereksiz yere feryat edip ağladığımda o da gülümseyerek gözyaşlarımı sildi.

Neden şimdi onunkini silemiyorum?

Her küçük başarıma benden daha çok seviniyordu.
Ben ne zaman incinsem benden daha çok o endişeleniyordu.
Ne zaman tökezlesem ve düşsem gözyaşlarını bastırarak beni kaldırdı.
Her acıda ya da sevinçte, zaferde ya da başarısızlıkta, yağmurda ya da gölgede
beni desteklemek ya da sırtımı okşamak için her zaman yanımdaydı.

Bana ihtiyacı olduğunda neden onun yanında olamıyorum?

Hissettiğim her sevincin onun kalbinde yankılanmasına izin ver.
Akıttığı her gözyaşı gözlerimden düşsün.
Yaşadığım her mutluluk onun olsun.
Onun yüreğine çarpan her acı benim yüreğimi acıtsın.
Onun tüm yükünü ben alayım, o da benim tüm rahatlığımı.

Onların hissettiği acıyı hiçbir zaman hissetmeyeceğiz.
Onların yaptığı fedakarlığı asla yapmayabiliriz.
Asla onların sevdiği gibi sevemeyiz.

Kendilerinden bir parçayı, kelimenin tam anlamıyla ve mecazi olarak bizim için feda edenlere, hiçbir talepte bulunmadan ve karşılığında hiçbir şey istemeden,

annelerimize,

bu bir kaside.