Annemin Sevgisi

Farkında olmadan bu garip yere savunmasız ve çıplak bir şekilde girdim. Annemin sevgisiyle tanıştım. Tutarlı ve saf, beni ayakta tuttu. Asla karıştırılmamalı, seyreltilmemeli veya karıştırılmamalıdır. Yolculuğun karanlığının ve karmaşasının ortasında şüphe götürmez bir şekilde tanımlanabilir ve mevcut. Sağlam bir zemin üzerine, benim oluşturduğum değil, bana verilen bir zemin üzerine bir kimlik inşa ettim.

Anne Sevgisi saf haliyle ilkeldir. İnsan ruhunun temellerinin bir parçasıdır. Yoğun dozda bu sevgi olmazsa, bir yara oluşur, açık ve savunmasız kalan bir boşluk kalır. Hiçbir ikamenin yapamayacağı gibi tartışılmaz ve yeri doldurulamaz. Başka hiçbir sevgiyle desteklenemez.

Bu aşkın ilkel doğasının gerçek olduğunu biliyorum. Egonun ölümünü deneyimledim ve çözüldüm. Çekirdeğime kadar yapısızlaştırıldı. Ruhum çok fazla karanlık gece geçirdi ama yalnız değildim. Bir zamanlar beni temsil etmek için inşa edilmiş bir yapının kalıntıları darmadağınık durumdaydı. İç dünyamın gerçekliğine baktığımda bana yeniden inşa edebileceğim sadece birkaç parça gösterildi. Bana uzun zaman önce verilmiş hediyelerdi ve bunlardan biri de annemin sevgisiydi.

Şüphe ve umutsuzluk en mantıklı göründüğü anda hızla dağılıyor ve annemin sevgisi karşısında işe yaramaz oldukları ortaya çıkıyor. İnanın kızmayı, pes etmeyi, yenilgiyi kabul etmeyi denedim. Koşullar her yanımın değersiz olduğunu kanıtlıyor gibi görünüyor, sunabileceğim hiçbir değerim yok ama elimde bu simge var, ruhumun bu parçası; Annemin sevgisine sahibim.

Buraya kadar okuduysanız teşekkür ederiz! Geri bildiriminizi duymayı, tartışmayı veya bu kavramları tartışmayı çok isterim. PsychologyToday , Facebook , LinkedIn , Twitter üzerinden bağlanalım veya [email protected] adresinden bana bir e-posta gönderelim .