Affetme

. . . her zaman kolay değil!

Sık sık ' affetmek ' kelimesini duyarız
. . .
Bize yaptıkları için birini affetmemiz gerektiğini .

Sadece bu kelimeyi duyduğumda gerçekten kapanmıştım . . .
yanı sıra konsept ile.

Ama aklıma
bu kelimeyi
biraz daha hoş hale getirebilecek bir düşünce geldi
. . . en azından benim için.

Varlığımızın
özünde
bir ' tanrısallık kıvılcımı ' olduğumuz gerçeğini düşünürsek
- ki bu aşktır -

Daha sonra araç o
biz olan aşk kendini
gerçek bir manevi anlamda. . .
Varlığımızın gerçekliğinde.

Ve affetmemiz gereken kişiye bu sevgiyi ' vererek' , aslında korkunç affetme eylemini gerçekleştirmiş oluruz .

Diğer bir deyişle, biz ' ver'
gerçek fiziksel rızası olmadan
biz ruhen zaten sevgiyi
' olan' varlığımızın ilahi doğada

- ve neden olunan yaralanmanın bir sonucu olarak doğal olarak içimizde bulunan
direnişe rağmen bunu yapabiliriz .

Omuzlarımızdan böyle ağır bir yükün salıverilmesi
yüz kat altın değerinde

- ve hepsi
Tanrı'nın suretinde yaratıldığımız için
. . . bir Aşk Tanrısı!

Tanrı'nın sevgisi,
içimizden akarak bizim için bağışlayıcıdır
. . . eğer öyle olmasını istiyorsak!