52 Hafta Gözyaşı

Elli iki haftalık şifa yolculuğum için sonsuza kadar minnettarım. Ben sadece bugün buradayım çünkü biri başkalarına rehber olma çağrısını takip etti, diğerleri benim gibi.

Ne beklediğimi bilmiyorum - ya da belki de televizyonda gördüklerimiz dışında hiçbir beklentim yoktu. Ve ilk ziyaretim Covid nedeniyle videodaydı - o sırada tek kabul edebileceğim bir sohbet kutusuna yazarken o videodaydı. Sanırım küçük adımlar - ama bu dev bir adım gibi geldi.

Terapi randevusunu bile almak için son bir avuç cesaretimi kullandım, bu yüzden buna bile sahip değildim - sadece kırılmıştım ama istekliydim. O noktada sahip olduğum tek şey bir rehber ve huzuru bulma arzusuydu. Bu yolculuğu birlikte atlatacağımıza dair bana güvence verdi ve “biz” kelimesi bir gözyaşı yılı olacağını ateşledi. Acı gözyaşları, dönüşümün gözyaşları ve sonunda saf minnettarlık ve huzur gözyaşları.

Öğrendiğim şey, iyileşmenin bir gökkuşağı kaydırağından bir zarafet havuzuna atılmakla ilgili olmadığı. Biraz daha karanlık bir ormana, yolu olmayan bir ormana adım atmak gibi. Bu, gölgeli yerleri kazma, soyma ve gezme yoluydu. Var olduğunu bilmediğim insanlarla tanışmak ve gençliğimi bulmak ve onu güvende tutmak.

Kendini yansıtmak için yüzlerce saat günlük tutma. Yüzlerce. Açıklayıcı ve özel - hiç kimsenin onları görmeyeceğini bildiğim için özüne göre şeffaf. Benim için değişimin temeli buydu. O alemde söylenmesi gerekenleri söyleyebilir, ihtiyaç duyulanları hissedebilir ve büyüyebilirdim.

Bana öğrettiği ilk prensip kendi düşüncelerime meydan okumaktı. Bir kişi olarak düşüncelerimin ben olduğumu varsaydım. Kötü düşüncelerim olsaydı, kötü biri olmalıyım. Düşüncelerim üzüldüyse, bunun nedeni ben depresif ve kasvetli bir ruhumdur.

Zamanla öğrendiğim şey, benim olan ışığın parladığı ve her zaman parladığıdır. Sadece pislik, korku ve kendini reddetme ile örtüldü. Sadece kazmak zorunda kaldık. Birlikte. Bu bir macera olduğu kadar, bir kurtarma göreviydi - mutlu sonla biten başarılı bir görev. Yazılmak için yapılmayan bir şey.

Daha sonra anlatacak daha çok hikayem var. Şimdilik yolculuk devam ediyor. Durgunluğu, Varlığı ve gerçek benliğimi keşfetmeyi öğreniyorum.

Zaten terapi sonrasındaki bu ilk ayda, hayatı yaşamak için elimden geleni yapıyorum. Bu yüzden oturduğum bu dağınık ofisi temizlemek yerine yazıyorum… işte bu yüzden mükemmelliğin peşinde elektronik tablolar üzerinde durmaksızın çalışmak yerine torunumu yürüyüşe çıkarıyorum. Yaşamak.

Bu yüzden gece geç saatlerde Orion'a bakıyorum ve ona gücü ve gizemi için teşekkür ediyorum.

Bu yüzden aya bakıyorum ve ruhunun ışığı için Tanrı'ya şükretmesini merak ediyorum.

Bugün her anı yaşamak için çok çalışıyorum, gerçekten sahip olduğumuz tek şey bu. Bugün uzun bir yıl önce özlediğim o huzura sahibim ve ruhum buraya gelmeme yardımcı olan birine ve birçok kişiye borçludur.

Yaşamak.

Salam.