เมื่อเร็ว ๆ นี้ ฉันแวะร้านหนังสือแถวบ้านเพื่อหยิบตำราอาหารที่สั่งจองไว้ล่วงหน้า แทนที่จะหยิบหนังสือแล้วหยิบออกมา (ซึ่งฉันมักจะทำ เพราะฉันชอบตำราอาหารใหม่ๆ) ฉันคุยกับเจ้าของร้านและสังเกตเห็นหนังสือสีฟ้าโคบอลต์สว่างวางอยู่ หนังสือเล่มนี้มีชื่อว่า “วิถีชีวิตเมืองหลังโรคระบาด” และมีตัวอักษรสีขาวล้วน — ไม่มีรูปภาพ มันพูดกับฉัน ฉันตัดสินใจอย่างรวดเร็วที่จะซื้อหนังสือซึ่งทำให้เจ้าของร้านแสดงความกระตือรือร้นของเธอสำหรับบทความชุดนี้
มันช่างบังเอิญ
ก่อนหน้านี้ บัญชีโซเชียลมีเดียของฉันกำลังพูดถึงโครงการ K Street Transitway ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. สมาชิกสภาหลายคนพิจารณาที่จะถอดโครงการออกจากงบประมาณเพื่อให้ทุนสนับสนุน Metrobus ฟรีสำหรับผู้อยู่อาศัยใน DC นายกเทศมนตรีของ DC, Muriel Bowser เรียกข้อเสนอนี้ว่า 'นักฆ่ากลางเมือง' เจ้าของและฉันคุยกันเกี่ยวกับข้อเสนอ ซึ่งในที่สุดเราก็ได้แนวคิดว่าอะไรคือ 'นักฆ่ากลางเมือง' ที่แท้จริง
เจ้าของร้านหนังสือชาววอชิงตัน ดี.ซี. กล่าวว่าย่านดาวน์ทาวน์มักมีปัญหาเสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากพื้นที่เชิงพาณิชย์ สถานที่ท่องเที่ยว และการใช้งานอื่นๆ เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวหรือนักธุรกิจเป็นหลัก คำพูดของเธอยืนยันความคิดของฉันหลังจากทำงานในพื้นที่เป็นเวลาหนึ่งปีและมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง มีร้านอาหารบรรยากาศสบายๆ สถานที่หรูหราที่คุณไปสร้างความประทับใจให้ลูกค้า (หรือปาร์ตี้วันหยุด) ร้านขายยาสองแห่ง ธนาคาร โรงแรม ร้านขายของที่ระลึก...เธอพูดถูก นอกเวลา 08.00-19.00 น. มีกิจกรรมเล็กน้อย
เราพูดคุยกันเกี่ยวกับความมีชีวิตชีวาที่มีอยู่ในย่านโดยรอบของ DC ซึ่งผู้คนถูกเรียกให้ออกไปนอกบ้านไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดเหตุผลหนึ่ง ผู้คนอาจไปเยี่ยมเพื่อนที่สวนสาธารณะ เดินดูของในร้านค้า ชมแกลเลอรีกลางแจ้ง ทำสวน อ่านหนังสือ ย่านเหล่านี้ดึงดูดผู้คนที่แตกต่างกันในแต่ละช่วงเวลาของวัน พวกเขาสร้างโอกาสให้ผู้คนมีส่วนร่วมในพื้นที่ที่ไม่ได้มีไว้เพื่อการค้าหรือการค้าปลีกเสมอไป และเดินทางไปและกลับจากจุดหมายปลายทางได้อย่างปลอดภัย
วอชิงตัน ดี.ซี. ไม่ใช่ที่เดียวที่ประสบกับเหตุการณ์นี้ในตัวเมือง ฉันอาศัยอยู่ในแอตแลนตา รัฐจอร์เจียมานานกว่า 10 ปี และรู้สึกอยู่เสมอว่าพื้นที่ขนาดใหญ่ในตัวเมืองนั้นพลาดโอกาสไป เช่นเดียวกับ DC ฉันรู้สึกว่าย่านใกล้เคียงในแอตแลนตาเป็นตัวอย่างของบุคลิกที่แข็งแกร่งและความรู้สึกของชุมชนที่ฉันเชื่อมโยงกับเมือง ดาวน์ทาวน์แอตแลนตามีประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจ แต่ดูเหมือนจะซ่อนอยู่ท่ามกลางโรงแรมและสำนักงานที่ฉูดฉาดซึ่งตั้งตระหง่านอยู่เหนือคุณ อีกตัวอย่างหนึ่งคือเมืองหลุยส์วิลล์ รัฐเคนตักกี้ — ฉันไปที่นั่นเพื่อเดินทางไปทำงานหลายครั้งและสังเกตเห็นตัวเลือกบางอย่างที่ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อนักท่องเที่ยวหรือพนักงานออฟฟิศโดยปริยาย
คำถามที่มักเกิดขึ้นคือ “เราออกแบบเพื่อใคร” ประการที่สองคือ "เราจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาจะมา"
การระบาดใหญ่ของ COVID-19 นำเสนอและยังคงนำเสนอความท้าทายเกี่ยวกับวิธีที่เราดำเนินต่อไปในฐานะสังคม ในแง่ของความมีชีวิตชีวาในตัวเมือง ทำให้เกิดข้อผิดพลาดในการปรับพื้นที่ให้เหมาะกับกลุ่มผลประโยชน์เฉพาะกลุ่ม ก่อนเกิดโรคระบาด เทคโนโลยีนำมาซึ่งการแชร์รถ การช้อปปิ้งออนไลน์ที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และความต้องการทางเลือกในการจัดส่งด่วนที่เพิ่มมากขึ้น ในช่วงที่มีโรคระบาด การปิดเมืองได้หยุดเวลาสำหรับตัวเมือง เมื่อเราปรากฏตัว telework ยังคงดำเนินต่อไปโดยเป็นส่วนหนึ่งของภูมิทัศน์แห่งความเป็นจริง
บทความสองเรื่องจาก “วิถีเมืองหลังโรคระบาด”, Urban Obsolescences และ The No-Retail City กล่าวถึงการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้และผลกระทบต่อพื้นที่ในเมือง แม้ว่าหนังสือเล่มนี้จะเน้นไปที่มณฑลต่างๆ ในยุโรปเป็นหลัก แต่ก็มีเรื่องทั่วไปเกี่ยวกับวิธีที่เราสร้างพื้นที่ที่ดีกว่าในความเป็นจริงในปัจจุบันของเรา Felix Hartenstein ผู้เขียน The No-Retail City เสนอสถานการณ์ที่รุนแรงเพื่อกระตุ้นความคิดสร้างสรรค์:
วิธีหนึ่งในการจัดการกับภาคการค้าปลีกที่หดตัวลงซึ่งได้รับความสนใจเพียงเล็กน้อยคือปล่อยให้มันตายไปเฉยๆ แทนที่จะรักษาชีวิตไว้อย่างไร้เทียมทานด้วยมาตรการช่วยเหลือที่มีราคาแพง
ผู้เขียนไม่ได้แนะนำว่าการค้าปลีกควรหายไป และไม่ได้คิดว่ามันจะหายไป แต่เขากำลังเสนอว่าให้ใช้สถานการณ์นี้เพื่อสำรวจความเป็นไปได้ใหม่ๆ สำหรับตัวเมืองของเรา อะไรจะเป็นไปได้เมื่อเราเปลี่ยนลำดับความสำคัญของเราจากการอุดหนุนการค้าปลีกหรือการท่องเที่ยว และจัดลำดับความสำคัญของการใช้งานที่ไม่ได้มีบทบาท ซึ่งอาจดึงดูดชีวิตใหม่ ผู้คนใหม่ ชุมชนใหม่
ใน Urban Obsolescences นั้น Steffan Rettich สำรวจเมกะเทรนด์ เช่น โลกาภิวัตน์ การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ การแปลงเป็นดิจิทัล และการเปลี่ยนแปลงด้านพลังงานและการเดินทาง บทความเจาะลึกผลกระทบของเมกะเทรนด์ที่มีต่อรูปแบบเมือง ซึ่งท้ายที่สุดแล้วเป็นการหยุดชะงักหรือโอกาสในการเปลี่ยนแปลง เขานำเสนอผู้อ่านด้วยภาพที่แสดงให้เห็นว่าการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้นำมาซึ่งหน้าต่างแห่งโอกาสสำหรับนวัตกรรม — นั่นคือถ้าเราเปิดรับมัน
การสนทนาเกี่ยวกับ 'นักฆ่ากลางเมือง' เป็นมากกว่าโครงการเดียว DC กำลังดำเนินการเพื่อเปลี่ยนพื้นที่สำนักงานให้เป็นที่พักอาศัย ซึ่งเป็นนวัตกรรมที่ตอบสนองหน้าต่างแห่งโอกาส การสำรวจสถานการณ์ต่างๆ หรือแม้กระทั่งสิ่งที่เกิดขึ้นกับชุมชนสามารถสร้างอนาคตใจกลางเมืองที่สามารถตอบสนองช่วงเวลาปัจจุบันและเติบโตไปพร้อมกับความไม่แน่นอนของอนาคต
ในช่วงเวลานี้ มันคุ้มค่าที่จะไตร่ตรองว่าใครหรืออะไรคือฆาตกรใจกลางเมือง พวกเขาอาจแฝงตัวอยู่ในความคิดของคุณ สะกิดคุณในสิ่งที่เป็นอยู่แทนที่จะเป็นไป
