การมองโลกจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยหลังจากตรวจพบมะเร็ง มันทำให้ฉันนึกถึงลูกชายของฉัน ซึ่งตอนที่เขายังเด็กมาก เขามักจะอยากให้ฉันนั่งในห้องน้ำกับเขาขณะที่เขาทำธุระ ฉันพบว่ามันน่ารักและมักจะชอบเวลาเข้าห้องน้ำของเรา แต่บางครั้งมันก็ไม่เป็นที่ต้อนรับเพราะเขาใช้เวลาของเขาและฉันก็ไม่ว่าง วันหนึ่ง สามีของฉันบอกฉันว่า “คุณจะต้องเสียใจเมื่อเขาไม่ต้องการให้คุณอยู่ที่นั่นอีกต่อไป” ฉันตระหนักว่าฉันจะไม่มีวันรู้เลยจริงๆ ว่านั่นคือครั้งสุดท้ายที่เขาจะขอฉันเป็นผู้ชมในขณะที่เขานั่งคุยกันในห้องน้ำ ยิ่งเขาอายุมากขึ้น การเข้าห้องน้ำของเราก็ยิ่งมีค่ามากขึ้น เพราะฉันรู้ขณะนั่งบนพื้นห้องน้ำว่าห้องน้ำจะอยู่ได้ไม่นาน และแล้ววันหนึ่ง เขาก็พูดว่า “แม่ครับ ผมต้องการความเป็นส่วนตัว” และเราก็ไม่เคยมีช่วงเวลาพิเศษร่วมกันในห้องน้ำอีกเลย
แปรงที่มีมะเร็งทำให้คุณรู้สึกซาบซึ้งเช่นเดียวกันว่าสิ่งต่าง ๆ ไม่คงอยู่ตลอดไป ขณะที่ฉันเขียนข้อความนี้ ฉันกำลังเฝ้าดูลูกชายของฉันกระโดดจากกระดานกระโดดน้ำสูง 5 เมตร ลูกคนโตของฉันหมุนรอบทางลงแน่นและเป็นระเบียบเหมือนลูกข่างที่สมบูรณ์แบบ ลูกคนเล็กของฉันสะบัดแขนและขาที่ผอมโซของเขาออกราวกับกำลังเป่าลม ทั้งขำขันและสนุกสนาน แม้ว่าวันนี้ฉันจะสบายดี แต่ฉันก็ยังกลัวว่าฉันจะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะได้เห็นพวกเขากระโดดลงจากกระดานกระโดดน้ำ ทุกวันนี้ฉันใช้เวลาในการดูโลกมากกว่าที่จะเคลื่อนไหว และในการมองเห็นนั้น มีความซาบซึ้งอย่างสุดซึ้งสำหรับการมีชีวิตอยู่ที่นี่ ในขณะนี้
คำพูดสุดท้ายเกี่ยวกับบล็อกของฉันก่อนที่ฉันจะออกจากระบบ: ประสบการณ์การเป็นมะเร็งของทุกคนนั้นแตกต่างและถูกต้อง บางครั้งฉันใช้อารมณ์ขัน และบางครั้งฉันก็พบสิ่งดีๆ เกี่ยวกับการเดินทางสู่มะเร็งของฉัน แต่โปรดอย่าเข้าใจฉันผิด: มะเร็งไม่มีอะไรตลกหรือดี มะเร็งทำลายล้างอย่างร้ายแรง ฉันต้องใช้ทรัพยากรส่วนตัวทั้งหมดของฉัน รวมถึงทรัพยากรของสามี ลูก ครอบครัว เพื่อน และเพื่อนร่วมงานเพื่อให้ฉันผ่านเรื่องนี้ไปได้ ผู้ป่วยมะเร็งจำนวนมากไม่มีทรัพยากรที่จะรักษามะเร็งให้หายขาดได้ และแน่นอนว่าหลายคนไม่เคยไปถึงอีกด้าน
ฉันยังคงสงสัยว่า “ทำไมต้องเป็นฉัน” ไม่ใช่เหตุผลที่ฉันเป็นมะเร็ง แต่ทำไมฉันถึงได้รับอนุญาตให้มีชีวิตอยู่ มีผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่ม Facebook ของฉันซึ่งไม่ซ้ำใครในสถานการณ์ของเธอ (เธออายุ 34 ปี มีลูกน้อย 2 คน เป็นมะเร็งรังไข่ระยะที่ 4 และกลายเป็นว่าเธอดื้อต่อคีโม) เธอโพสต์ว่า “ฉันหวังว่าฉันจะเป็นหนึ่งในผู้โชคดี” รู้สึกเหมือนเธอพูดตรง ๆ ถามว่ามีสิทธิ์อะไรถึงโชคดีขนาดนี้ ฉันแก่กว่าเธอและลูก ๆ ของฉันก็แก่กว่า ถ้ามะเร็งยุติธรรม เธอคงอยู่ ส่วนฉันคงตาย
ฉันรู้สึกเหมือนถูกลอตเตอรีมะเร็งรังไข่อย่างไม่สมควร ฉันเสียใจมากจริงๆ สำหรับผู้หญิงเหล่านั้น นักรบเหล่านั้น นักสู้เหล่านั้น ที่ไม่โชคดีเหมือนฉัน ทำต่อไปน้าน้าน้องสาว xx ฉันจะต่อสู้เพื่อพวกเราเสมอ เริ่มจากบทความนี้ซึ่งพยายามสร้างความตระหนักรู้และเงินทุน
ในกรณีส่วนใหญ่ มะเร็งรังไข่คือโทษประหาร เป็นเพียงเรื่องของเวลา และถ้าคุณมีรังไข่ คุณก็อาจเป็นมะเร็งรังไข่ได้ในขณะนี้ แต่คุณจะไม่มีทางรู้แน่ชัดในระยะแรกหากไม่ได้รับการผ่าตัด คุณจะรู้ได้ในภายหลังเมื่อเป็นขั้นสูงขึ้นเล็กน้อย เพราะเมื่อเป็นขั้นต่อไป คุณจะสามารถบอกได้อย่างแน่นอน แม้ว่าจะไม่ต้องผ่าตัดก็ตาม
ฉันมีเหตุผลที่แข็งแกร่งมากในการใช้ชีวิต ลูกชายสองคนของฉันอายุ 6 และ 12 ปีในวันนี้ รู้สึกเหมือนเหตุผลของการมีชีวิตอยู่นี้อาจทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ได้ตลอดไป ฉันทำคีโมครั้งสุดท้ายเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2566 ตามที่ตกลงกับพี่ชายไว้ ฉันต้องการอีก 30 ปี ดังนั้นเมื่อลูก ๆ ของฉันอายุ 36 และ 42 ฉันยังคงสัญญาไม่ได้ว่าจะไปอย่างเงียบ ๆ เพราะฉันคิดอยู่เสมอว่าฉันจะมีชีวิตอยู่ถึง 100 ปี แต่ฉันยอมรับได้ อาจจะ.
บัดนี้ข้าพเจ้าดำเนินไปทีละขั้น วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า อีก ๓๐ ปีก็จะเห็นอย่างนี้
แล้วพบกันในเดือนกุมภาพันธ์ 2596
หากคุณชื่นชมเรื่องราวของฉัน โปรด:
- พิจารณาบริจาคที่นี่ การบริจาคของคุณจะจับคู่โดย Zurich Insurance Group 100% เงินที่ระดม ทุนได้จะแบ่งเท่าๆ กันระหว่างOvarian Cancer ActionและOvacom
- พูดคุยเพิ่มเติมเกี่ยวกับรังไข่ หากคุณต้องการเปิดการสนทนานั้นกับใครสักคน ให้เริ่มด้วยการส่งต่อบล็อกนี้ให้พวกเขา เราต้องกระตุ้นให้ผู้หญิงพูดถึงสิ่งที่พวกเขาประสบในร่างกาย และเราต้องฟังพวกเขาและเชื่อในสิ่งที่พวกเขาพูด มะเร็งรังไข่อาจกำลังกระซิบบอกเพื่อน / ภรรยา / ลูกสาว / น้องสาว / แม่ของคุณในตอนนี้ โปรดช่วยให้เธอโชคดีพอที่จะค้นพบมันตั้งแต่เนิ่นๆ
