ตอนเช้า

แม้แต่เมฆในเดือนพฤศจิกายนที่ขุ่นมัว
ก็ไม่สามารถมองเห็นรุ่งอรุณที่มองโลกในแง่ดีได้
มันเลื้อยเข้ามาปิดเสียงและคมชัดผ่าน
เงาลูกไม้สีดำของต้นไม้นอน
ลายทางสีน้ำที่แปรงอย่างช้าๆ
โดยศิลปินที่ไม่มีตัวตนลวดลายของสีพาสเทล

นิ้วที่สวมถุงมือ
ของฉันโอบแน่นขึ้นรอบถ้วยกาแฟนึ่งของฉัน
มันคือการผูกมัดของฉันทุกเช้า
ก่อนและหลังช่วงเวลานี้
อีกาเยาะเย้ยซึ่งกันและกัน
หยอกล้อหัวเราะหรือมีอัธยาศัยดีบางที

การทะเลาะเบาะแว้งของเด็ก ๆ ที่กำลังทะเลาะกัน
อยู่หลังม่านและประตู
ฉันแทบจะจินตนาการได้ว่าข้อพิพาท
ภายในเป็นของครอบครัว
อื่นบางคนแม่ที่เหนื่อยล้า
ที่นอนติดเตียงบางคนจะเก็บCheerios ออกและดูดนม

ตอนที่ฉันยังเด็ก
ไม่ใช่เด็กจนตื่นมาหาซีเรียลและการ์ตูน
แต่ยังไม่โตพอที่จะมีอิสระได้
ฉันจะพบว่าพ่อของฉันทุกเช้านั่งเงียบ ๆ ศึกษา
นกและต้นไม้หลังบ้านของเราเอา
มือพันกาแฟหัวเอียงเล็กน้อย
ราวกับว่าการพูดพล่อยและการร้องเจื้อยแจ้วที่พัดมาจากสายลม
เป็นภาษาที่คุ้นเคยกับความสงบนิ่งของจิตวิญญาณของเขา
ทุกเช้าเมื่อแผ่นนุ่ม ๆ ของ
เท้าที่ลื่นไถลของฉันสับไปตามห้องโถง
เขาจะหันมาทางฉันและยิ้ม

Vixen Lea เป็นแม่ของลูกเล็ก ๆ สองคนและสัตว์หลายชนิด แต่ก่อนอื่นเธอเป็นมนุษย์ที่ดิ้นรนเพื่อยึดติดกับความสุขและการปรากฏตัว กวีนิพนธ์ช่วยให้เธอจำได้ว่าเธอเคยเป็นใครมาก่อนกล่องน้ำผลไม้ซักผ้าและเพื่อนเล่น งานเขียนของเธอได้ปรากฏตัวในเกาะบินหนังสือวารสารประจักษ์-Station และสามารถพบได้บนบล็อกของเธอwakinguprazzledazzle.com

อ่านเพิ่มเติมโดย Vixen Lea