เถียงกับกำแพง

บ่อยครั้งในวาทกรรมหรือการโต้แย้ง เราพบคำว่า 'หักล้างไม่ได้'; คำที่นำเสนอต่อเราเพื่อแสดงสิ่งที่เราไม่สามารถเพิกเฉยได้ ซึ่งเป็นหลักฐานชั้นยอดที่แสดงถึงอำนาจสูงสุดของผู้ให้บริการ การหักล้างไม่ได้คือเป้าหมายหลักของนักปรัชญาหรือไม่? ทฤษฎีที่ดีที่สุดคือทฤษฎีที่หักล้างไม่ได้ใช่หรือไม่? ฉันยืนยันว่าคำตอบสำหรับคำถามเหล่านี้ต้องเป็นไม่ และต้องใช้กรณีง่ายๆ เพื่ออธิบายเหตุผล

ใช้ผนัง ผนังใดก็ได้ ตอนนี้พยายามที่จะชนะการโต้เถียงกับมัน

พยายามอย่างที่คุณทำได้ กำแพงนั้นไม่อาจหักล้างได้ ไม่สามารถหักล้างได้ อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ (ตามความรู้ของฉัน) ไม่เคยมีใครโต้แย้งว่ากำแพงเป็นปราชญ์ที่ดีที่สุดตลอดกาล กำแพงได้ค้นพบทุกอย่างแล้ว ไม่ยากที่จะอธิบายว่าทำไม กำแพงไม่ได้นำเสนออะไรแก่เรา ไม่มีทฤษฎีเชิงบวกที่เราสามารถประเมินได้ เมื่อไม่มีการยืนยันจะไม่มีการปฏิเสธ สิ่งที่นักปรัชญาหรือนักทฤษฎีใดๆ ต้องทำคือการยืนยันว่าอะไรคือกรณี เมื่อพวกเขาทำสิ่งนี้เท่านั้นที่การต่อต้านการหักล้างจะน่ายกย่อง สิ่งที่กรณีนี้แสดงให้เห็นในตอนแรกอาจดูซ้ำซาก แต่ผมเชื่อว่ากำแพง เมื่อพิจารณาอย่างใกล้ชิดแล้ว มีความสัมพันธ์ที่สำคัญกับปรัชญาและการแสวงหาความจริง

วิธีแรกที่เราจะตรวจสอบกำแพงได้คือตั้งคำถามกับข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ข้อหนึ่งของฉัน จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีคนประกาศว่ากำแพงสวนของพวกเขาเป็นปราชญ์ที่ดีที่สุด? จะเป็นอย่างไรหากเราไม่ควรยืนยันหรือยินยอมต่อสิ่งใดๆ เนื่องจากสิ่งนี้จะป้องกันไม่ให้เราทำผิดอีก หากเราใช้สิ่งนี้เป็นเป้าหมาย เป็นวิธีเดียวที่จะหลีกเลี่ยงความเท็จ คำถามต่อไปคือเราจะบรรลุเป้าหมายนี้ได้หรือไม่ ความพยายามดังกล่าวอาจคล้ายกับความพยายามของผู้คลางแคลงในประเพณี Pyrrhonic ในสมัยโบราณ ซึ่งควรจะอยู่ในสถานะของการตัดสินที่ถูกระงับ การระงับการตัดสินควบคู่ไปกับความเงียบอาจมีความคล้ายคลึงกันกับกำแพง แต่จะขาดอุดมคติไปมาก

เป็นไปไม่ได้เลยที่จะใช้ชีวิตนอกการติดต่อสื่อสารกับคนอื่นโดยสิ้นเชิง ผู้พลัดหลงและคนอื่นๆ ที่ถูกแยกออกไปโดยไม่ตั้งใจ ตลอดจนผู้ที่จงใจเลือกที่จะออกจากกริด สามารถยืนยันเรื่องนี้ได้ สิ่งที่ฉันคิดว่าน่าสนใจกว่าความเป็นไปได้ของการขาดการสื่อสาร (ที่จดจำได้) คือความเป็นไปได้ของการขาดความยินยอม การระงับการตัดสินที่แท้จริง แม้ว่าอาจเป็นไปได้ว่าไม่มีการยืนยันหรือยินยอม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการสนทนากับผู้อื่น ฉันคิดว่าความคิดที่ว่าเราสามารถทำหน้าที่พื้นฐานของชีวิตโดยไม่ต้องมีความเชื่อมั่นใดๆ นั้นเป็นสิ่งที่น่าสงสัย แน่นอนว่าเรายินยอมต่อประสาทสัมผัสของเรา ต่อแรงกระตุ้นทางร่างกายของเรา แม้กระทั่งความคิดที่ว่า เราเป็นตัวแทนของประสบการณ์ของเราเป็นหนึ่งเดียว หากปราศจากความยินยอมเหล่านี้ เราก็ไม่สามารถเริ่มเคลื่อนไหว กิน หรือคิดได้ คนขี้ระแวงสามารถอ้างได้ว่าไม่มีความเชื่อมั่นในนามเท่านั้น เพื่อที่จะระงับการตัดสิน ก่อนอื่นเราต้องมีความมั่นใจเกี่ยวกับแนวเหตุผลและการเชื่อมโยงกันของความคิด ดังที่วิตเกนสไตน์กล่าวไว้ว่า 'เกมแห่งความสงสัยนั้นต้องอาศัยความแน่นอน'

เราไม่สามารถดำเนินชีวิตอย่างไม่มีเงื่อนไขได้ และนี่อาจเผยให้เห็นข้อเท็จจริงที่น่ากลัวซึ่งใครก็ตามที่ปรารถนาจะทำเช่นนั้นต้องเผชิญ ในความตายเท่านั้นที่เราจะกลายเป็นเหมือนกำแพง ในความตายเท่านั้นที่เราสามารถหลบหนีการคุกคามของการหลงผิดได้อย่างเต็มที่ สิ่งสำคัญคือต้องพูดถึงว่าเมื่อตายแล้ว ฉันหมายถึงการไม่มีชีวิตโดยสิ้นเชิง ขาดกิจกรรมและความคิดทั้งหมด ไม่ว่าเราจะตายจริงหรือไม่เมื่อเราถูกประกาศว่าเป็นปัญหาที่แตกต่างกัน หากมีชีวิตหลังความตายแบบใดก็ตามที่เราย้ายไปเมื่อเราถูกประกาศว่าตายแล้ว เราจะไม่ตายในความหมายที่ฉันหมายถึงที่นี่ — ในสถานการณ์นั้นเราจะไม่กลายเป็นเหมือนกำแพง ความสามารถของเราที่จะทำผิดพลาด ยอมรับความคิดที่เข้าใจผิด เป็นสัญญาณของชีวิตของเรา

แต่บางทีความไร้ชีวิตชีวาของกำแพงก็เกินเลยไป หรือมากกว่านั้นคือความเงียบของกำแพงนั้นเกินเลย วัตถุไร้ชีวิตจำนวนมากสื่อสารบางอย่างกับเรา ด้วยตัวอย่างที่เห็นได้ชัดเจน เช่น หนังสือหรือภาพวาด บางคนอาจโต้แย้งว่าความแตกต่างระหว่างสิ่งเหล่านี้กับผนังนั้นชัดเจน วัตถุเหล่านี้ (หนังสือ ภาพวาด) ถูกสร้างขึ้นโดยสิ่งมีชีวิต การคิดเพื่อวัตถุประสงค์ในการสื่อสาร สิ่งมีชีวิตสื่อสารผ่านวัตถุเหล่านี้ แต่สิ่งที่เกี่ยวกับแชทบ็อต AI ซึ่งการป้อนข้อมูลของสิ่งมีชีวิตนั้นถูกลบออกไปไกลกว่านั้น และความตั้งใจของผู้ที่มีส่วนร่วมใน AI ไม่ได้สะท้อนให้เห็นในสิ่งที่ผู้ใช้มีส่วนร่วมด้วย แล้วทิวทัศน์ล่ะ — ไม่ใช่ภาพวาดของใครคนหนึ่งแต่เป็นภาพที่ถ่ายด้วยตาตัวเอง — สิ่งนี้ยังคงเงียบอยู่หรือไม่เมื่อภาพวาดพูด? ถ้า (และนี่เป็นเรื่องใหญ่ถ้า) ภาษาเป็นเพียงการแสดงออกและการตีความสัญญาณหรือสัญลักษณ์ ดังนั้นบางทีทุกอย่างก็พูดได้ เป็นเพียงว่าเราขาดวิธีการตีความทั้งหมด

กำแพงบังคับให้เราต้องตอบคำถามเกี่ยวกับภาษา มันบังคับให้เราถามว่าต้องมีสติไหมถึงจะมีการสื่อสาร ถ้าอย่างนั้น สตินี้ต้องประกอบด้วยอะไร ? มีสเกลเลื่อนซึ่งสามารถทำได้ในบางจุดของภาษาหรือไม่? ตอนนี้เราเห็นว่ากำแพงซึ่งดูเหมือนไม่สามารถหักล้างได้เนื่องจากขาดการโต้แย้ง บังคับให้เราตั้งคำถามเชิงปรัชญา - ส่งเสริมกิจกรรมจากตำแหน่งเฉยเมย