สลิปคาสต์

ฉัน
ยัดสลิปคาสต์ไว้ในเครื่องซักผ้าอารมณ์
จนกว่าฉันจะสะอาดอีกครั้ง
แล้วฮัมเพลงให้แห้งด้วย
โทนสีซ้ำซากจำเจ
ด้วยการเป่าแห้งสีเทาที่
ใบหน้าเพื่อปลุกฉันไปด้านข้าง

ความโชคร้ายทางจิตใจ
ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฉัน
เหมือนปืนพกอัตโนมัติที่
พร้อมจะยิง
โดยไม่มีรอบข้างใน
ว่างเปล่า
เหมือนถ้ำแห่งความเศร้าโศก
และเสียงโหยหวนต่อต้านมัน
ที่ฟังดูเหมือนโยเกิร์ตจรจัดที่
ถูกกำหนดให้ไม่มีใครได้ยิน

ฉันกำลังสลบไสล
อยู่ในความเศร้าโศก
ราวกับว่าพวกเขาทาสีห้องของฉัน
ด้วยสีแห่งความเศร้า
และจากนั้นก็ทาน้ำตาของฉัน
เป็นโครงร่างของประตู
และพอร์ทัลจนถึงส่วนลึก
ของจิตวิญญาณที่ไม่ได้ใช้งานของฉัน

ถูกฝังและลืม
เหมือนตั๋วหนังใบนั้น
ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ด้านหน้าซ้ายของ
คุณที่คุณพบ
เมื่อคุณมองหาเงินดอลลาร์สุดท้ายของคุณ
และพบตั๋วนั้น
พร้อมกับ 24 เซ็นต์
และความหวังสุดท้ายนั้น

ฉันเป็นคนขี้เกียจ
เหมือนแส้แส้ที่
นิ่งและเร่ร่อน
แสดงออกโดยไม่แสดงออก
เหมือนละครใบ้ที่ขมวดคิ้ว
และหัวใจของฉันหดหู่
ไปพร้อมกับฉันที่เหลือ

สลิปคาสต์-การแสดงออกเริ่มต้นที่ใบหน้าของคุณจะเปลี่ยนกลับไปเป็นโดยอัตโนมัติเมื่อไม่ได้ใช้งาน - ขบขันเศร้าโศกโกรธ - ซึ่งเกิดขึ้นเมื่ออารมณ์รุนแรงถูกฝังและลืมไปในการซักล้างทางจิตใจในชีวิตประจำวันทำให้คุณได้รับกลิ่นอายของสีชมพูหรือสีฟ้าโดยไม่ได้ตั้งใจหรือ สีเทาหรือในบางกรณีที่หายากคือการมัดย้อมของความบ้าคลั่งอย่างแท้จริง จาก The Dictionary of Obscure Sorrows .

© โจนาธานกรีน 2021

หากคุณชอบสิ่งนี้คุณอาจชอบสิ่งนี้เช่นกัน: