ความท้าทายในการเขียน

เขียนและเผยแพร่บทวิจารณ์หนังสือของนวนิยายเรื่องThe Happiest Town in the Worldโดยอ้างอิงจากบทที่เลือกอย่างอิสระซึ่งเผยแพร่บน medium.com

บทวิจารณ์หนังสือสามารถแสดงความคิดเห็นได้ตั้งแต่ 100 ถึง 200 คำหรือเป็นบทความที่ยาวกว่าและควรเผยแพร่บน medium.com

ทุกคนที่เผยแพร่บทวิจารณ์หนังสือจะได้รับลิงก์ที่สามารถเข้าถึง e-book ได้ฟรีเมื่อ e-book เผยแพร่บน KDP โปรดแท็กฉันØivind H. Solheimในตอนท้ายของบทวิจารณ์เพื่อเข้าถึง e-book ฟรี

35

ฉันยืนอยู่นอกประตูของเขา ฉันรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรง

“ ฉันเข้ามาได้ไหม” ฉันพูดว่า.

"แน่นอน!"

“ ขอโทษนะ” ฉันพูด “ ขอโทษนะที่มาที่ประตูบ้านคุณ”

เขาดูประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเปิดประตู เขาเปิดประตูเร็วมากหลังจากที่ฉันดังขึ้นเร็วมากจนทำให้ฉันประหลาดใจ เขายิ้ม.

“ ฉันขอโทษ” ฉันพูด “ ขอโทษที่ฉันมาที่นี่ช้า ขอโทษที่มาที่ประตูบ้านคุณทางนี้”

“ โอ้ไม่เป็นไร” เขากล่าว "ไม่เป็นไร. - และคุณทำได้ดีหรือไม่”

"ใช่ขอบคุณ. ใช่ฉันสบายดี แต่ -.”

ฉันหยุด. ฉันยืนอยู่ตรงนั้นและมองไปที่เขาและเขาก็มองมาที่ฉัน

“ ฉันมี - เอ่อฉันต้องออกไปข้างนอก” ฉันพูด

“ โอ้? มีอะไรเกิดขึ้นหรือไม่”

“ ไม่มากไม่. แค่นั้น - ใช่ - ฉันแค่ต้องหนีเรื่องไร้สาระ”

“ โอ้! ดี? ใช่มันเป็นไปได้ด้วยดีใช่ไหม?”

“ ใช่จริงๆแล้วตอนนี้ทุกอย่างกำลังไปได้ดี ดีมากที่ฉันจะได้อยู่กับคุณสักพัก!”

"ใช่. คุณแน่ใจไหม? คุณสบายดีไหม?"

"ใช่ ๆ. ใช่. เป็นไปได้ด้วยดี”

"ดีละถ้าอย่างนั้น. ฉันอยู่คนเดียวสองสามวัน”

ที่จริงฉันรู้ดีว่าเขาจะอยู่คนเดียวสักสองสามวันเพราะเขาคุยกันครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน เขาอธิบายว่าเธอเคยอยู่ห่างออกไปสี่หรือห้าวันในตอนนี้นานกว่าเมื่อก่อน

เขามองฉันอย่างตั้งใจ บางทีเขาอาจจะไม่ทำ แต่มันก็รู้สึกเช่นนั้น ฉันคิดมากขึ้นเกี่ยวกับคนที่เขามอง ฉันอาจดูไม่น่าสนใจเท่าไหร่เพราะฉันไปไกลแล้วฉันหายร้อนโดยเฉพาะขั้นตอนสุดท้ายที่ขึ้นบันไดไปยังแฟลตแลนด์

“ ได้โปรดเข้าไปข้างใน” เขากล่าว

ฉันเดินตามเขาเข้าไปในห้องนั่งเล่น

"นั่งลง. พบว่าตัวเองสบายใจ” เขาพูดพลางเดินออกไปในครัว

“ คุณต้องการชาไหม” เขาถาม.

“ ได้โปรด” ฉันพูด

ฉันได้ยินเขาเอาน้ำใส่กาต้มน้ำ

“ และอาจจะมีอะไรกินด้วย” เขากล่าว

"ไม่เป็นไร. ไม่เป็นไรขอบคุณ»

เขาเดินเข้ามาทางประตูและยิ้มให้ฉัน

“ คุณ” เขาพูด“ ดีมากนี่ ดีใจมากที่ได้มา”

“ ใช่ดีใจที่คุณพูดอย่างนั้น” ฉันพูด

“ ใช่ฉันคิดถึงคุณ ฉันคิดถึงคุณมากมาย Eira”

เขาเดินมารอบโต๊ะแล้วนั่งลงบนโซฟาข้างๆฉัน เรานั่งหันหน้าเข้าหากันใกล้กัน ฉันจับมือเขาแล้วกุมไว้ ฉันพิงเขาและรู้สึกว่าน้ำหนักของร่างกายของเขากระทบกับฉัน เขาพึมพำสองสามคำฉันคิดว่ามันคือ“ ใช่แล้วใช่แล้วที่รักของฉัน”

ฉันรู้สึกว่าแขนของเขาโอบรอบตัวฉัน เขากอดฉันเบา ๆ กับเขา มันดีมากที่ได้อยู่ที่นั่น

เรื่องราวที่นวนิยายเล่านี้เกิดขึ้นในเมืองอุตสาหกรรมเล็ก ๆ ที่ปลายฟยอร์ดทางตะวันตกของนอร์เวย์ เรื่องราวที่ถูกเล่าและตัวละครเป็นเรื่องสมมติ

ภาพถ่ายที่รวมอยู่ในบทนี้ถ่ายในสถานที่ใน Odda และใน Odda Smelter (Odda Smelteverk, 1906–2003) ซึ่งเป็นโรงงานคาร์ไบด์ที่เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราว

เมืองที่มีความสุขที่สุดในโลก

ส่วนที่ 1 กลางคืนที่ยาวที่สุด - บทที่ 1–3 เล่าโดยลาร์ส ส่วนที่ 2 The Light Inside - บทที่ 4–17 เล่าโดย Aslak ตอนที่ 3 Save Our Secret Love - บทที่ 18 - XX เล่าโดย Eira

สำหรับการเข้าถึงทุกบทอย่างรวดเร็วไปที่นี่

บทที่แล้ว: 34 ยืนหยัดเพื่อตัวเองและความฝันของฉัน