ปีที่จำไม่ได้

ในชีวิตไม่มีอะไรมากไปกว่านี้และคาดเดาไม่ได้มากกว่าการคลอดบุตร คุณสร้างแผนการคลอดแล้วโยนออกไปนอกหน้าต่างในช่วง C-section ฉุกเฉิน คุณตั้งทฤษฎีว่าการมีลูกอยู่ใกล้ ๆ กันนั้นคงไม่เลวร้ายนัก แต่แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาเมื่อคุณเห็นเส้นสีชมพูสองเส้น นั่นคือการงีบหลับในวัยสี่เดือนของคุณในอีกห้องหนึ่ง

หน้าแดงและพึมพำที่ OB/GYNคุณพยายามหาคำอธิบายว่าคุณไม่มีประจำเดือนครั้งสุดท้ายจริงๆและถึงแม้จะไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่คุณไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้

คุณหัวเราะออกมาทุกครั้งที่ได้ยินคนแนะนำให้เลี้ยงลูกด้วยนมแม่เพื่อการคุมกำเนิด

หลังจากตั้งครรภ์เป็นเวลาสองปีติดต่อกัน คุณจะเข้าสู่วัน คลอด ก่อนส่วน C ที่วางแผนไว้ ลูกคนหัวปีของคุณนั่งกับคุณไปที่โรงพยาบาลในคาร์ซีทสำหรับเด็กทารก ซึ่งมีขนาดเดียวกับที่คุณใช้อุ้มน้องสาวคนใหม่กลับบ้าน

การคลอดนั้นง่ายกว่า แต่คุณจะรู้สึกขาดการเชื่อมต่อจากทารกที่อยู่ในอ้อมแขนอย่างน่าประหลาด ความรู้สึกผิดที่ไม่รู้สึกผูกมัดในทันทีจมดิ่งลงลึก และคุณสงสัยว่า – ท่ามกลางหมอกของยาแก้ปวดและฮอร์โมนหลังคลอด – หากคุณถูกตัดสิทธิ์การเป็นแม่ลูกหนึ่งจริงๆ นับประสาสองคน

ความรู้สึกผิดที่ไม่รู้สึกผูกมัดในทันทีจมดิ่งลงลึก และคุณสงสัยว่า – ท่ามกลางหมอกของยาแก้ปวดและฮอร์โมนหลังคลอด – หากคุณถูกตัดสิทธิ์การเป็นแม่ลูกหนึ่งจริงๆ นับประสาสองคน

เป็นอีกครั้งที่คุณสงสัยในความจริงที่ว่าพวกเขากำลังส่งคุณกลับบ้านพร้อมกับทารกแรกเกิดตัวน้อยที่เปราะบางตัวนี้ คุณอาจมีประสบการณ์มากขึ้น แต่คุณยังไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่

การกลับบ้านเป็นบทเรียนในการปรับตัวและเอาชนะ

ทันใดนั้น คุณก็ต้องอยู่คนเดียวกับทารกสองคนที่มีความต้องการ นิสัยการกิน และเวลางีบต่างกันโดยสิ้นเชิง คุณเรียนรู้ที่จะอาบน้ำเร็วและฉี่เร็วขึ้น ดื่มกาแฟ Netflix และนอนหลับไม่เพียงพอ

คุณเรียนรู้ที่จะอาบน้ำเร็วและฉี่เร็วขึ้น ดื่มกาแฟ Netflix และนอนหลับไม่เพียงพอ

เห็นได้ชัดว่าชีวิตต้องดำเนินต่อไป และคุณมีภาพที่จะพิสูจน์เหตุการณ์สำคัญ การพบปะสังสรรค์ในครอบครัว และความยุ่งเหยิงของเด็กวัยหัดเดินได้เกิดขึ้น แต่คุณจำเหตุการณ์นั้นแทบไม่ได้เลย คุณสามารถนับความทรงจำจากปีที่พร่ามัวนี้ได้อย่างแท้จริง และทั้งหมดนั้นเป็นความรู้สึกที่เป็นรูปธรรมมากกว่าสิ่งใดๆ ทุกอย่างอื่นว่างเปล่า

ในที่สุด ในช่วงเวลาประมาณปาร์ตี้วันเกิดปีที่ 1 และ 2 ที่รวมกันคุณโผล่ออกมาจากหมอกซึ่งเป็นช่วง 12 เดือนสุดท้ายของชีวิตคุณ โลกเปลี่ยนจากสีจางเป็นสีสดใส คุณจำรสชาติของเค้กได้ เสียงหัวเราะของเพื่อนและครอบครัว ดวงตาสีฟ้าเป็นประกายและแก้มเด็ก จนกระทั่งหลายปีต่อมา คุณรู้ว่าคุณ จำ อะไรไม่ได้ ยังคงรู้สึกขอบคุณแต่เสียใจในปีที่คุณลืม

เพื่อนคนหนึ่งเพิ่งบอกฉันว่าเธอท้อง — เช่นเดียวกับฉัน ลูกสาวของเธอจะห่างกันเพียงปีเดียว การได้เห็นเธอมองไปข้างหน้าทำให้ฉันย้อนเวลากลับไปเกือบสิบปี คิดถึงทุกสิ่งที่ฉันหวังว่าฉันจะรู้ในตอนนั้น ที่ฉันรู้ในตอนนี้

การมีลูกสองคนใต้ท้อง (หรือทารกที่กอดกัน อย่างที่บางคนเรียกกันว่า) เป็นเรื่องยาก ในช่วงแรกของการตั้งครรภ์ครั้งที่ 2 คุณแม่ลูกสองวัย 2 ขวบวัยเก๋าคนหนึ่งบอกฉันว่า “มันไม่ง่าย แต่ถ้าคุณสามารถให้ทุกคนมีชีวิตอยู่ในปีแรกได้ คุณก็ไม่เป็นไร” ฉันยึดมั่นในคำพูดเหล่านั้นอย่างหนัก เธอไม่ผิด และการตั้งมาตรฐานให้ต่ำนั้นเป็นสิ่งที่ฉันต้องการเพื่อความอยู่รอด

บ่อยครั้งที่ฉันรู้สึกเศร้ากับปีที่สูญเสียไป ลืมเหตุการณ์สำคัญและหนังสือเด็กไปได้เลย — ช่วงเวลาอันล้ำค่าใดที่สูญหายไปในหมอกของวันที่ยาวนานและค่ำคืนที่ถูกขัดจังหวะ

สิ่งที่ฉันรู้ — และสิ่งที่ฉันบอกเพื่อน — คือการมีสองคนที่ใกล้ชิดกันมากในตอนแรก แต่กลับกลายเป็นว่าเป็นหนึ่งในพรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเรา ในขณะที่เราย้ายไปทั่วประเทศและกลับมาอีกครั้ง ในเมืองใหม่และโรงเรียนใหม่ ผ่านการล็อกดาวน์และโฮมสคูลที่มีการระบาดใหญ่ — พวกเขาอยู่ด้วยกันเสมอมา เราไม่รู้เลยในทันที แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขาที่มีต่อกันจะกลายเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องการอย่างแท้จริง

แน่นอน คงจะดีถ้าฉันถ่ายรูปมากกว่านี้หรือนอนให้มากกว่านี้ แต่ในขณะที่มีลูกสองคนใต้สองคนนั้นยาก การมีลูกสองคนอยู่ใกล้กันมากก็เป็นของขวัญ

เมื่อมีโอกาสทำมากกว่าฉันจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไร