ป่า

ฉันอาศัยอยู่ในเทือกเขาพิเรนีส เมื่อฉันก่อตั้งกลุ่มดรูอิกเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเล่าให้ฉันฟังเกี่ยวกับหุบเขาเล็ก ๆ ที่ยิ่งใหญ่และกว้างใหญ่ในภูเขาไม่สูงและเข้าถึงได้ง่าย เราไปที่นั่นในฤดูใบไม้ผลิและฉันก็ประหลาดใจเมื่อพบหุบเขาแคบ ๆ ทางตะวันออก - ตะวันตกซึ่งมีต้นไม้ปกคลุมไปด้วยมอสล้อมรอบด้วยกระแสน้ำที่โปร่งใสด้วยหินสีฟ้าและหินอ่อน

หลังจากเดินข้ามแม่น้ำผ่านรถฟอร์ดเราก็มาถึงอาคารที่มีแท่งหินขนาดใหญ่ ฉันข้ามสะพานเข้าไปในพอร์ทัลและสำรวจอาคารในซากปรักหักพัง

จากนั้นเราก็เดินตามทางขึ้นไปบนภูเขา ตลอดเส้นทางเราจะเห็นที่ราบสูงเล็ก ๆ แห่งแรกจากนั้นหนึ่งวินาทีในที่สุดสามซึ่งเพียงพอสำหรับพิธีการของเรา มันงดงามมากที่มีงานพิธีสูงเหนือฝนตกหนัก ด้วยภาพพาโนรามาบนกำแพงหุบเขาอีกด้านและบนภูเขา

ต่อมาเราได้ทำพิธีแรกสำหรับเบลเทนในเดือนพฤษภาคมระหว่างฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนอายัน เบลเทนนับเป็นการเปิดฤดูร้อน

ในการรักษาและทำความสะอาดสถานที่ก่อนอื่นเราได้พูดถึงชายเหมืองแร่ที่อาศัยอยู่ที่นี่โดยพูดด้วยอารมณ์เกี่ยวกับพวกเขาความทุกข์ทรมานการทำงานหนักเพียงใดพวกเขารู้สึกโดดเดี่ยวเพียงใดและหมู่บ้านถูกปฏิเสธอย่างไร บ่อยครั้งที่พวกเขาประสบอุบัติเหตุและพบกับความตาย

จากนั้นเรามุ่งเน้นที่จะเพิ่มความถี่ของเรารู้สึกถึงความรัก ในที่สุดเราก็อาศัยอยู่กับผีที่เรารู้สึกมากกว่าเห็นและเรียกพวกเขาให้ขึ้นไปด้วยความรักและผ่านแสงสว่าง พวกเขาสว่างขึ้นและปล่อยความทุกข์ออกมาตอนนี้น้ำตาไหลอาบแก้มของเรา หลังจากทั้งหมดนี้ป่าละเมาะก็เงียบสงบและว่างเปล่าในขณะที่เรารู้สึกมีความสุขและโล่งใจเป็นพิเศษ

Decolonizing Spirituality Imbolc ของเรารุ่งอรุณใหม่สิ่งที่ดอว์นต้องสอนเราเกี่ยวกับยุคดิจิทัลตอนนี้คืออะไร?