ไม่มีอะไร

หนึ่งปี 20 วัน (55 สัปดาห์) ต่อมา ฉันไม่มีอะไรจะเขียน ไม่มีอะไรจริงๆ. ใจที่ว่างเปล่าอายเมื่อนั่งลงเขียน ความคิดเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวของฉันคือความคิดที่ฉันไม่มีความคิด และความคิดนั้นก็กระตุ้นความคิดอีกอย่างหนึ่งว่าเหตุใดฉันจึงมีความคิดเพียงเรื่องเดียว และไม่มีสิ่งอื่นใด ตั้งคำถามถึงการดำรงอยู่ในปัจจุบันของฉัน และก้อนหิมะนั้นก็ไปสู่อีกความคิดหนึ่ง แล้วก็อีกความคิดหนึ่ง “สโนว์บอลล์” เป็นคำที่เหมาะกับฤดูกาลมากกว่าสำหรับมัน (คนในซีกโลกใต้ หากคุณกำลังอ่านข้อความนี้ ไฟป่าอาจเป็นคำที่เหมาะสมกับฤดูกาลมากกว่าในที่นี้ ฉันเดา) แต่คำว่า “เกลียวคลื่น” อธิบายได้ดีกว่า และยังไม่มีใครคิดว่าฉันสามารถอ้างสิทธิ์ในหัวข้อที่จะเขียนได้

แน่นอนว่าพวกเราส่วนใหญ่คุ้นเคยกับความก้าวหน้าของหนังสยองขวัญ จำเป็นต้องมีสถานที่ที่ครั้งหนึ่งเคยฮิปและเกิดขึ้น ใยแมงมุมบางตัวต้องอยู่ในสถานที่ พวกมันต้องถูกทำให้กระจ่าง หลีกทางให้ผู้ชม (แต่เล็กน้อย) ได้เห็นความสยดสยองภายในขอบเขตของสถานที่ดังกล่าว แต่ส่วนสำคัญที่สุดของบทภาพยนตร์ทั้งหมดคือเรื่องราวเบื้องหลังที่สร้างอารมณ์ให้กับผู้ชม ฉันคิดว่าสถานะปัจจุบันของเอกสารฉบับนี้เป็นฉากที่สมบูรณ์แบบสำหรับเรื่องราวเบื้องหลัง (อารมณ์เดียวที่คุณอาจรู้สึกในตอนท้ายอาจเป็นเพียงความสับสน และถ้าเป็นเช่นนั้น ยินดีด้วย คุณคงรู้สึกอย่างไร)

ผู้คนเปลี่ยนไปเหมือนฤดูกาล ไม่ใช่แค่จากดีไปไม่ดีหรือกลับกันเพราะมีมากกว่าสองฤดูกาล (เพื่อนชาวเชนไน ฉันเข้าใจถึงความสับสนที่มองเห็นได้ของคุณ) และฉันก็ไม่ต่างกัน จากคนที่สามารถเขียนความคิดหลายๆ อย่างลงไปได้ ซึ่งดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับชีวิตฉันเลยในบางครั้ง — คำคมเสื้อยืด, การออกแบบภายใน, มุมกล้อง, เรื่องราว, หัวข้อที่จะพูดคุยผ่านบทความและอื่น ๆ ฉันเห็นตัวเองช้าลง เกี่ยวกับจิตวิญญาณแห่งการผจญภัยนั้น และวันหนึ่งฉันก็หยุด

ไม่มีคำอธิบายไม่มีข้อแก้ตัว ใจฉันก็หยุดนิ่ง การเดาที่ดีที่สุดของฉันคือฉันร้องไห้ฟูมฟายกับการนำแนวคิดที่กล่าวถึงก่อนหน้านี้ไปใช้หลายครั้งเกินไปและฉันก็ไม่ผ่าน ตอนนี้ฉันติดอยู่กับเสื้อผ้าทำด้วยผ้าขนสัตว์เย็บครึ่งมัด แต่ไม่มีอะไรจะปกปิดตัวเองในฤดูหนาวอันหนาทึบ ความหวังที่จะหาเข็มที่หายไปเพื่อเย็บส่วนที่เหลือก็จางหายไปเช่นกัน เพราะฉันค้นหายากเกินไป เร็วเกินไป

หลังจากดูการ์ตูนมากเกินไปมาทั้งชีวิต (ฉันหมายถึงในทีวี) ฉันมักจะนึกภาพนางฟ้าและปีศาจที่อยู่ในหัวของฉันโดยไม่เสียค่าเช่า “ยอมแพ้ง่ายๆ! นั่นเป็นเพียงความเกียจคร้าน บัดซบ” มารกล่าว ฉันคาดหวังให้นางฟ้าต่อสู้กับเขาและบอกให้เขารู้ว่าฉันกำลังทำดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ที่นั่นเขายืนอยู่ตรงข้ามกับมาร กอดอก ก้มหน้าลง ไม่พูดอะไร ไม่มีการป้องกัน “นางฟ้าขี้เกียจ” ฉันพึมพำกับตัวเอง ฉันพยายามให้เหตุผลกับมารว่าฉันอาจใช้เวลาในการปรับลำดับความสำคัญของฉันใหม่ ค้นหาคำตอบที่ดีกว่าสำหรับการทรมานนี้ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความคิดเห็นเยาะเย้ยเยาะเย้ยแนวทางของฉัน โดยบอกฉันว่านางฟ้านำฉันมาที่จุดนี้ และฉันควรฟังปีศาจให้บ่อยขึ้น

หมายเหตุด้านข้าง — มารของฉันฟังดูเหมือนเขาจาก Powerpuff Girls เสมอ ฉันสงสัยว่าทำไมถึงเป็น

ถ้านางฟ้าของฉันพูดให้กำลังใจฉันมากกว่านี้ ถ้าเพียงแต่ฉันเข้าใจความคิดของฉันเร็ว…โอ้!

เตือนสติ — หยุดดูการ์ตูนมากมาย!

ถ้านางฟ้าของฉันพูดมากขึ้นในการสนับสนุนของฉัน ถ้าเพียงแต่ฉันเข้าใจความคิดของฉันเร็วขึ้น ถ้าเพียงแต่ฉันให้รายละเอียดความคิดของฉันดีขึ้นจนถึงจุดที่ฉันสามารถจัดวางและดำเนินการแต่ละอย่างในโหมดออโตไพลอตได้ ถ้าเพียงแต่ฉัน มีพลังงานมากขึ้น ถ้าเพียงแต่ฉันมีเวลามากขึ้นในหนึ่งวัน ถ้าเพียงแต่ฉันจะได้นอนน้อยลง ถ้าเพียงแต่ฉันไม่มีงานมาก ถ้าเพียงแต่โควิดมีความคิดที่น้อยลงในการกลับมา ถ้าเพียงแต่ฉันมีที่มาของแรงบันดาลใจ ที่ตรงกับสิ่งที่ฉันกำลังมองหา ถ้าเพียงแต่สถานการณ์ที่ฉันได้ประโยชน์บ่อยขึ้น ถ้าเพียงแต่ฉันตัดสินใจต่าง ๆ ที่นำไปสู่สถานะปัจจุบันของฉัน ฉันจะไม่มีวันพบว่าตัวเองอยู่ในหลุมดำจิตนี้ หรือฉันชักนำให้ตัวเองเชื่อ

การใช้เวลาเป็นสิ่งที่ดีเพียงเพราะเวลาจะเยียวยา คิดโบราณ ฉันรู้ แต่ความคิดโบราณเป็นความคิดโบราณ เพราะมีความจริงบางอย่างสำหรับพวกเขา เรามักถูกชักนำให้เชื่อว่าการใช้เวลาเป็นสิ่งที่ไม่ดี ตั้งแต่วัยเด็กของเรา เราถูกสร้างมาให้ยืนขึ้นต่อหน้าคนทั้งชั้นและตอบคำถามอย่างเป็นธรรมชาติ ถ้าเราไม่กินเร็ว นั่นก็ไม่ใช่มารยาทบนโต๊ะอาหารที่ดี หากคุณเขียนได้เร็วไม่พอ คุณก็จะไม่ได้ทำข้อสอบเพื่อทดสอบความรู้ของคุณ แม้ว่าคุณอาจจะรู้คำตอบของคำถามที่คุณไม่สามารถเข้าร่วมได้เนื่องจากไม่มีเวลาก็ตาม และวันนี้เราต้องพิสูจน์ให้คนอื่นหมดภายใน 45 นาที ถึงหนึ่งชั่วโมง ว่าเราเก่งในสิ่งที่ทำ ไม่ใช่แค่ตอบคำถามที่รู้สึกอยากถามในวันนั้นแต่ต้องตอบเร็ว ด้วย. เรามีความคาดหวังที่ไร้สาระซึ่งกำหนดเวลาตอบสนองในทุกสาขา ความเชี่ยวชาญไม่ได้แปลงเป็นความเร็วเสมอไป การช้าอาจหมายถึงการเหยียบอย่างระมัดระวัง แต่ใครล่ะที่พร้อมจะรับฟังข้อโต้แย้งด้านนั้น!

อย่างที่บอก คนก็เหมือนฤดูกาล และหลังฤดูหนาวที่หนาวเหน็บจะมีแสงแดดอบอุ่น และนั่นต้องใช้เวลา ก่อนหน้านั้น ความหนาวเย็นทำให้คนรู้ว่าถ้าคุณไม่พบเข็มที่คุณใช้เย็บเสื้อผ้าที่ไม่สมบูรณ์ที่เหลือ การหาเข็มใหม่แทนที่จะค้นหาอย่างเปล่าประโยชน์ต่อไป

“เราไม่ได้ถึงวาระ ในรูปแบบที่ยิ่งใหญ่และยิ่งใหญ่ เราเป็นเพียงจุดเล็กๆ ที่วันหนึ่งจะถูกลืม ไม่สำคัญว่าเราเคยทำอะไรในอดีต หรือว่าเราจะถูกจดจำอย่างไร สิ่งเดียวที่สำคัญคือตอนนี้ ช่วงเวลานี้ ช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นที่เราแบ่งปันร่วมกัน” — BoJack Horseman (รุ่น 3 ตอนที่ 11)

หากเวลาเป็นสิ่งที่จำเป็นในการทำให้เมฆหายไป เพื่อให้ท้องฟ้าดูปลอดโปร่ง ก็เป็นเช่นนั้น เราทุกคนล้วนมีมารและเทวดาอยู่ในตัวเรา และบางครั้ง เราไม่สามารถฟังทั้งคู่และแยกพวกมันออกไปเพื่อเข้าสู่โลกแห่งความว่างเปล่า โลกที่คุณไม่จำเป็นต้องวิ่งตามนาฬิกา ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกเหยียบถ้าคุณไม่วิ่งเร็วพอและรู้สึกว่าถูกคุกคามแม้ว่าคุณจะทำดีที่สุดแล้วก็ตาม และการใช้เวลานั้นสำหรับตัวคุณเองอาจช่วยแก้ไขหรืออย่างน้อยก็ช่วยให้เข้าใจสถานการณ์ของคุณได้ดีขึ้น

เป็นเรื่องธรรมดามากที่จะเข้าใจว่าโลกเป็นหลุมดำ แต่อาจเป็นแค่สุญญากาศที่ไม่มีอะไรอยู่ในนั้น เพราะโดยภาพรวมแล้ว ไม่มีอะไรสำคัญเลย ไม่มีอะไร.

อืม ฉันเดาว่าหลังจากไม่ได้เขียนอะไรเลย 55 สัปดาห์ ทั้งหมดที่ฉันต้องทำคือเขียนเกี่ยวกับอะไร