กลายเป็น

ในขณะที่เนื้อละลายจากมือของฉัน
ซึ่งฉันได้แทงเข้าไปในไฟ
ในคืนที่เต็มไปด้วยหมอกลมหายใจ
ฉันตระหนักได้คราวนี้ฉันไม่ได้กรีดร้อง

“ คุณเคยทำอะไรเพื่อเอาชนะมนุษย์”

เมื่อความเจ็บปวดและกลิ่นหยุดลง
และมีเพียงกระดูกเท่านั้นที่ยังคงอยู่
ฉันเอามือออก - ช้าๆ -
เนื้อและผิวหนังแต่ละนิ้ว
แทนที่ตัวเองด้วยเหล็ก

หากคุณจับได้ว่ามีการอ้างอิงบทกวีนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากนักปรัชญาคนโปรดของฉัน - ฟรีดริชนิทซ์เช ปรัชญาของเขาคือหนึ่งในการยืนยันชีวิตในทุกแง่มุมรวมถึงความทุกข์ทรมาน (เขาเป็นคนที่มาพร้อมกับประโยคที่ว่า“ อะไรที่ไม่ฆ่าฉันทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น”) ฉันคิดว่าความคิดของเขาเกี่ยวกับการเกิดซ้ำชั่วนิรันดร์เป็นวิธีที่ดีในการสรุปปรัชญาของเขานี่คือคำพูดที่เขาแนะนำแนวคิด:

จะเป็นอย่างไรถ้าไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืนมีปีศาจมาขโมยหลังจากคุณไปในความเหงาที่โดดเดี่ยวที่สุดของคุณและพูดกับคุณว่า 'ชีวิตนี้ในขณะที่คุณใช้ชีวิตและมีชีวิตอยู่คุณจะต้องมีชีวิตอยู่อีกครั้งและอีกนับไม่ถ้วน และจะไม่มีอะไรใหม่ในนั้น แต่ทุกความเจ็บปวดและทุกความสุขและทุกความคิดและการถอนหายใจ ... จะต้องกลับมาหาคุณ - ทั้งหมดนี้เป็นลำดับและลำดับเดียวกัน - แม้แต่แมงมุมตัวนี้และแสงจันทร์ระหว่างต้นไม้และแม้กระทั่งช่วงเวลานี้และฉันเอง . นาฬิกาทรายแห่งการดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์ถูกพลิกครั้งแล้วครั้งเล่า - และคุณก็มีจุดฝุ่น! ' เจ้าจะไม่ทิ้งตัวลงขบฟันและสาปแช่งปีศาจที่พูดเช่นนี้หรือ? หรือคุณเคยประสบกับช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่เมื่อคุณจะตอบเขาว่า 'คุณเป็นพระเจ้าและฉันไม่เคยได้ยินอะไรจากพระเจ้าอีกเลย!'

ขอบคุณที่สละเวลาอ่านบทกวีและคำอธิบายของ Nietzsche หากคุณต้องการอ่านบทกวีของฉันอีก:

และหากคุณต้องการอ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับความเบื่อหน่ายทางปรัชญาของฉันฉันเพิ่งแบ่งปันบทความนี้เกี่ยวกับพุทธศาสนา: