ความเกียจคร้านโกหก

ฉันคิดมานานแล้วเกี่ยวกับจุดตัดของงานและจิตวิญญาณ ทุกวันอาทิตย์ที่โบสถ์นอกเหนือจากดนตรีพระกิตติคุณเราจะร้องเพลงสวดทั้งสี่บทอย่างเคร่งขรึม โดยปกติเพลงสวดเหล่านั้นเกี่ยวกับงาน ข้อนี้มาจากข้อพระคัมภีร์โดยเฉพาะ ชื่อเพลงสวดคือ“ งานเพื่อคืนที่จะมาถึง ”

“ งานในตอนกลางคืนกำลังจะมาถึง
ทำงานในตอนเที่ยงที่มีแดดจ้า
เติมเต็มชั่วโมงที่สดใสด้วยการใช้แรงงาน - การ
พักผ่อนมาถึงแน่นอนและเร็ว ๆ นี้
มอบ
สิ่งที่ควรเก็บไว้ในทุก ๆ นาที
การทำงานในตอนกลางคืนกำลังจะมาถึง
เมื่อมนุษย์ไม่ต้องทำงานอีกต่อไป

ฉันร้องเพลงอย่างสนุกสนาน งาน! งาน! งาน! และอย่างใดคำพูดเหล่านั้นก็จมลงไปฉันทำงาน ฉันไม่ได้นั่งนิ่ง เมื่อฉันพักผ่อนมันเป็นตอนกลางคืนบนเตียง งีบ? ใครเอาพวกนั้น? งานที่ต้องทำมากเกินไป

มีหลายเพลงที่ต้องแกะออกจากเพลงสวด แต่เมื่อฉันเข้ามหาวิทยาลัยและศึกษามากขึ้นฉันมักจะสงสัยว่าเพลงเหล่านั้นบางเพลงถูกเขียนขึ้นโดยเจตนาหรือจงใจใช้เพื่อเตือนผู้คนที่ตกเป็นทาสให้เก็บไว้เพื่อที่พวกเขาจะไม่ได้พักผ่อน ถ้าเป็นเช่นนั้นเพลงดังกล่าวถือเป็นเคล็ดลับสุดยอดของเจได

ที่หนึ่งสวดกระโดดถึงใจเท่าที่ผมอ่านDevon ราคาชิ้นในโมเมนตัมเกี่ยวกับการโกหกความเกียจคร้าน ส่วนหนึ่งราคาเขียนว่าความเกียจคร้านถูกมองว่าตรงกันข้ามกับการทำงานและการกดขี่ผู้คน - และคนอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้ด้านล่างของเสาโทเท็มในอเมริกาตอนต้นมักจะได้รับคำบอกว่าวิธีแก้ปัญหาคือการทำงานให้มากขึ้น Bootstraps ใคร?

กลุ่มที่ถูกเอาเปรียบเหล่านี้ยังได้รับการสอนว่าการทำงานหนักโดยไม่มีการร้องเรียนเป็นสิ่งที่ดีงามและการมีเวลาว่างที่ต้องการเป็นสิ่งที่น่าสงสัยทางศีลธรรม

จากนั้นก็มีส่วนนี้:

ต้นกำเนิดทั้งสองนี้แสดงให้เห็นถึงการพูดซ้ำสองครั้งในที่ทำงานเมื่อใดก็ตามที่เราเรียกคนขี้เกียจ เมื่อเราพูดว่าใครบางคนขี้เกียจเรากำลังบอกว่าพวกเขาไม่สามารถทำงานให้เสร็จได้เนื่องจากความอ่อนแอ (ทางร่างกายหรือจิตใจ) แต่เราก็อ้างด้วยว่าการขาดความสามารถทำให้พวกเขาเสียหายทางศีลธรรม พวกเขาไร้ความสามารถในทันทีและจะโทษมันด้วยวิธีใด ความคิดที่ว่าคนขี้เกียจเป็นคนชั่วร้ายที่สมควรได้รับความทุกข์ได้ฝังอยู่ในคำนี้ตั้งแต่เริ่มต้น

ผู้เหยียดเชื้อชาติประวัติศาสตร์การแสวงหาผลประโยชน์ของ 'ความเกียจคร้าน'

มีหลายสิ่งที่ต้องพิจารณาในงานชิ้นนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อฉันพิจารณาความนิยมของ Nap Ministry และบทความเกี่ยวกับการปฏิวัติที่ฉันได้อ่านเกี่ยวกับความจำเป็นในการพักผ่อน - โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้หญิงผิวดำ

Danielle Moodieเขียนถึงสาเหตุที่การพักผ่อนเป็นสิ่งสำคัญสำหรับพวกเราที่ต่อสู้กับการต่อสู้ไม่ว่าจะเป็นที่โรงเรียนของลูกของคุณต่อต้านตำรวจในอาณาจักรทางการเมืองหรือที่สำนักงานแพทย์ เราไม่เคยได้รับที่จะให้ลงยามของเรา แต่บางครั้งเราทำจำเป็นต้องพักผ่อนและปล่อยให้คนอื่นใช้เวลาถึงนาฬิกาเพื่อให้เราสามารถคว้าบางปิดตา ดังนั้น: ชุมชน ตามทฤษฎีแล้วชุมชนของคุณสามารถเฝ้าดูเพื่อให้คุณพักผ่อนได้

มูดี้ยังเขียนสิ่งนี้เพื่อเตือนใจว่าทำไมการพักผ่อนจึงเป็นการปฏิวัติ:

เห็นได้ชัดว่าความเหนื่อยเป็นประเด็น ทำไม? เพราะเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ของความสิ้นหวัง.

การเดินขบวนสู่ความยุติธรรมต้องการการพักผ่อน

คนที่สิ้นหวังและเหนื่อยล้าไม่สามารถวางกลยุทธ์ได้ มันยากที่จะคิดให้ตรง แต่โดยทั่วไปแล้วพวกเราหลายคนยอมรับว่าเราต้องทำงานหรือได้รับการสอนว่าเราต้องทำงานตลอดทั้งวันเพื่อให้พบคุณค่า ในความเป็นจริงข่าวส่วนใหญ่เกี่ยวกับอะไรก็ได้ชี้ไปที่งานที่บุคคลทำในฐานะตัวบอกความหมายบางประเภท บางทีมันอาจจะเป็น บางทีมันอาจจะไม่ใช่

งานสำหรับคืนนี้กำลังจะมาถึง และใช่เราควรเก็บอาหารไว้ในขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังส่องแสง แต่ความเกียจคร้านและความเหนื่อยยากที่ชอบธรรมบางอย่างปะปนอยู่ในข้อความนั้นหรืออย่างน้อยก็ปะปนกับข้อความที่ฉันได้รับการสอนเมื่อตอนเป็นเด็ก ฉันได้ข้อสรุปหลังจากทำงานมาหลายปีจนใกล้หมดแรงว่างานประเภทนั้นใช้ไม่ได้จริง แต่ฉันเดาว่าถ้าคุณไม่ทำงานในลักษณะนี้คุณอาจถูกมองว่าขี้เกียจ