คืนที่เต็มไปด้วยหิมะ

ฉันหยุดที่จะเช็ดน้ำเชื่อมเมเปิ้ลรมควัน
และพริกไทยดำแตก
ข้างๆซินนามอนและขวดขี้เถ้าที่หมดอายุแล้ว
บนชั้นเก็บของด้านบนซึ่ง
ซ่อนอยู่หลังที่ซ่อน
ของเห็ดวิเศษที่มีกลิ่นฉุนและเพนนีทองแดงที่
ไม่มีใครต้องการ
และแฟนซี ถ้วยน้ำชาที่ไม่มีใครดื่มจาก

ฉันล้างผ้าเช็ดจานเทอร์รี่ที่ชุ่มฉ่ำ
และเทคอนยัคตัวเองซึ่งเป็นภาพฝันบัพติศมาที่บวม
และนิ้วมือที่ถูกบดขยี้ด้วยกำมะหยี่
ช่วยปลอบประโลมผิวที่เหี่ยวเฉาของฉัน
ในขณะที่เวลากลางวันสูญเสีย cachet
เมื่อหน้าต่างกระจกสีสกปรกจางเป็นสีเทา

หิมะกำลังปะทะกับบานประตูหน้าต่าง
เหมือนผีที่กำลังเร่งความเร็วไปตามทางหลวง
เพื่อนบ้านที่เหนื่อยล้าเดินเท้าเข้ามาหาฉันเรา
ทั้งคู่เต็มใจที่จะแลกเปลี่ยนเสื้อคลุมผ้านวมสำหรับบรั่นดีอุ่น ๆ หรือชาร์ดอนเนย์

ฉันพยายามที่จะลอกชิ้นส่วนของฤดูหนาวออกจากใบหน้าของฉัน
และสูดอากาศที่โปร่งแสงซึ่ง
เต็มไปด้วยสัญญาฝังอยู่ในความสง่างามการหายใจออกในช่วงเวลานั้น
ขนตาหงิกของฉันเป็นสีทองเหมือนความทรงจำที่ฉันเป็นเจ้าของ
อยู่ในกระท่อมน้ำแข็งของฉันรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่น ,
เป็นฉันฝังความคิดที่ฝังตัวของฉัน
เพื่อให้ลึกและมืดภายใน
มดลูกของคืนเต็มไปด้วยหิมะในช่วงฤดูหนาวของ

© Connie Song 2021 สงวนลิขสิทธิ์