คลื่นสะท้อน

ผู้บรรยายสามารถบิดเบือนความเป็นจริงโดยรู้ตัวหรือไม่รู้ตัว มันทำตลอดเวลาโดยได้รับอิทธิพลจากสังคม สิ่งแวดล้อม หรือผู้คน; เมื่อเปลี่ยนที่ก็เปลี่ยน ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม สิ่งนี้น่าสนใจอย่างยิ่งที่จะสังเกตเห็น ตลอดชีวิตของฉัน ฉันรู้สึกว่าผู้บรรยายในตัวฉันพิมพ์เรื่องเดียวกันด้วยวิธีที่ต่างออกไป บางครั้งทำให้อากาศเย็นลงหรือทำให้ฉันฉลาดขึ้น ฉันรู้สึกขอบคุณผู้บรรยาย พิมพ์และพิมพ์อย่างไม่ลดละโดยไม่มีรางวัลเขียนให้ แต่ก็ยังทำให้ฉันรู้สึกกล้าหาญ เป็นเอกลักษณ์อย่างแท้จริง แต่ฉันก็ไม่ซ้ำใคร

วันส่วนใหญ่ฉันเดินและเปิดเครื่องติดตาม อยากเห็นจังว่าได้เดินแค่ไหน กี่กม.? กี่กม.จะ “ยอดเยี่ยม” ที่จะบันทึกไว้? แต่สิ่งที่ดีเกี่ยวกับการเดินไม่ใช่แค่ประโยชน์ทางร่างกายเท่านั้น สิ่งนี้ทำให้ฉันมีเวลาดูและคิด คุณจะเห็นผมโพสต์รูปถนน ต้นไม้ และท้องฟ้า สิ่งนี้ไม่มีความหมาย แต่อาจมีความหมายมาก "ไม่มีอะไร" และ "มาก" นี้ขัดแย้งกัน อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่กรณีหากคุณเปลี่ยนกลุ่มเป้าหมายเป็น "คนอื่นๆ" และ "เฉพาะฉัน"

เมื่อพูดถึงอารมณ์ คุณรู้สึกอย่างไร? คุณรู้สึกเร่งรีบที่จะบอกเล่าเรื่องราวของคุณหรือไม่? หรือคุณรู้สึกว่าฉันสบายดี สงบ เงียบ? อะไรถูกและอะไรผิด? การเป็นคนเปิดเผยเป็นสิ่งที่ดีและการเป็นคนเก็บตัวไม่ดีหรือไม่? หรือเหตุผลนี้มาพร้อมกับบริบทเท่านั้น? หรือไม่มีประโยชน์ในการใส่คำคุณศัพท์ตัดสินโดยไม่คำนึงถึงบริบท? ฉันรู้สึกเหมือนฉันสามารถใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตไปกับการคิดหาคำตอบได้ ในขณะที่ไม่มีคำตอบที่ถูกหรือผิดสำหรับเรื่องนี้ คำตอบของฉันเปลี่ยนไปมากทุกปี และในแต่ละปีที่ผ่านไป ฉันรู้สึกว่าฉันผิดน้อยลงกว่าคำตอบเดิมเล็กน้อย ถึงกระนั้น ส่วนที่สนุกคือไม่ว่าอายุของคุณจะวิเคราะห์ได้แค่ไหนก็ตาม คุณจะเห็นเด็กชาย/เด็กหญิงยิ้มยืนห่างจากคุณเสมอ- รู้น้อยและเต็มไปด้วยความสงบสุข

มีคำถามมากมายที่หากคุณสงสัย คุณสามารถหาคำถามใหม่ๆ มาตอบได้ หรือคุณสามารถวางใจในสิ่งนั้นและมีความสุข นี่อาจนำคุณไปสู่ข้อสรุปเดียวว่าทำไมคนส่วนใหญ่จึงมีความสุขโดยที่ไม่มีทักษะในการวิเคราะห์หรือควบคุมความคิด? ฉันคิดว่าคนส่วนใหญ่มีอคติที่ว่าถ้าพวกเขาคิดมาก มันอาจจะทำให้พวกเขาเครียด ไม่มีความสุข หรืออารมณ์เสียได้ วันหนึ่งเราจะต้องตาย ตอนนี้คุณสามารถยอมรับโดยตรงได้หรือไม่? หรือนั่นจะทำให้คุณไม่สบายใจอย่างมากเนื่องจากคุณต้องการซื้อรถหรูหรืออาจต้องการเยี่ยมชมสถานที่ที่สวยงามที่สุดในโลก?

ฉันคิดว่าไม่มีอะไรจะเรียกว่าดีกว่า สิ่งนี้เกี่ยวกับความพึงพอใจและความพึงพอใจซึ่งเป็นสิ่งที่ต้องทำในใจมากกว่าโลกทางโลกที่มีวัตถุเป็นฐาน ส่วนมากแล้ว จิตของเราจะยึดติดกับวัตถุ ทำไม เนื่องจากโดยธรรมชาติแล้ว มนุษย์เป็นสัตว์ที่มีชีวิต มีข้อจำกัดและต้องกินเพื่อดำรงชีวิต จึงถูกจำกัดด้วยวัสดุ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่จุดที่กำหนดขั้นต่ำ ฉันคิดว่าความเข้าใจผิดเกี่ยวกับแนวคิดเรื่องความพอใจหรือชีวิตที่ดีขึ้นเกิดขึ้นเมื่อมนุษย์ไม่เข้าใจว่าสิ่งไหนจำเป็นและอะไรเป็นสิ่งที่หรูหราหรือไม่จำเป็น เราไม่ต้องการอะไรมากมายเพื่ออยู่อย่างมีความสุข แต่หัวใจของเราต้องการให้เรายอมรับสิ่งนั้นเช่นกันผ่านการตระหนักรู้ตามความเป็นจริง

คุณคิดว่าเรื่องนี้กำลังดำเนินไปที่ไหนสักแห่ง? โปรดอย่าคาดหวัง (ในนี้) นี่อาจเป็นกระแสของความคิดเหมือนแม่น้ำที่ไหลไปในทิศทางเดียว ไม่สงบ และฉันรู้สึกว่าต้องเปิดพูดอีกครั้งเพราะมันวนอยู่ในสัญกรณ์เดียวกัน