คุณรู้อยู่แล้ว. ฉันใช้เวลาหลายชั่วโมงในการเขียน ทำงาน และแก้ไขบทความของฉัน พยายามคิดชื่อเรื่อง รูปภาพ ตรวจสอบให้แน่ใจว่าเขียนได้ดี — สิ่งที่ดีทั้งหมดนั้น

จากนั้นเมื่อฉันไปตีพิมพ์ ฉันมักจะคิดกับตัวเองอย่างเลี่ยงไม่ได้ว่า “หวังว่าฉันจะได้ไลค์อย่างน้อยหนึ่งไลค์ เพราะนี่อาจเป็นผลงานที่แย่ที่สุดของฉันเลยก็ได้ ”

แต่ถึงแม้จะคิดแบบนั้น ฉันก็ไม่เชื่อเต็มร้อย ฉันรู้สึกว่างานเขียนของฉันพัฒนาขึ้นอย่างมากในช่วง 2-3 เดือนที่ผ่านมา และเมื่อมองย้อนกลับไป ฉันก้าวหน้าขึ้นกับทุกโพสต์ แต่ทำไมผมถึงย้ำบอกตัวเองทุกครั้ง?

คำตอบที่ซื่อสัตย์คือ: ฉันไม่รู้ บางทีฉันอาจตั้งความคาดหวังให้น้อยที่สุดเพื่อป้องกันตัวเองจากความผิดหวัง บางทีฉันไม่คิดว่าพวกเขาดีพอ หรือบางทีฉันอาจต้องการการตรวจสอบก่อนที่จะเชื่อได้ว่ามันดีจริง ๆ

ท้ายที่สุดแล้ว ทุกสิ่งที่ฉันโพสต์ไปแล้วมีข้อเสนอแนะในเชิงบวกอยู่บ้าง มันอยู่ในรูปแบบของการถูกใจและความคิดเห็น ซึ่งฉันยอมรับว่าเป็นวิธีที่ไม่ยุติธรรมในการตีกรอบ

แต่ถึงกระนั้นก็ไม่หยุดฉันที่จะคิด "ที่ไหนล่ะ? สิ่งนี้ไม่เคยเห็นมาก่อน กองขยะที่ลุกเป็นไฟ? นี่อาจเป็นสิ่งที่ทุกคนจะตัดสินว่าฉันไม่รู้ว่าฉันกำลังพูดถึงอะไร ฉันไม่ฉลาดขนาดนั้น หรือฉันไม่ใช่นักเขียนที่ดี”

แต่แล้ว…

มีบางอย่างเกิดขึ้น ฉันเผยแพร่มันต่อไป ฉันอ่านบล็อก แสดงความคิดเห็น และดำเนินชีวิตต่อไป แล้วพอกลับมาอีกวันก็มีไลค์บ้างเป็นปกติ! อาจจะถึง 10! บางครั้งมีความคิดเห็นสองสามรายการหรือไม่กี่รายการ!

เชื่อได้มั้ย?! ฉันไม่ใช่นักเขียนที่แย่ที่สุด! นี่ไม่ใช่ส่วนที่แย่ที่สุดของฉันเลย!

ประเด็นก็คือ ใช่ ฉันเข้าใจแล้วว่าฉันคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่มันก็ไม่ไกลเกินเอื้อม ฉันมีความกลัวและความเชื่อเหล่านี้จริงๆ และบ่อยครั้งที่ฉันมีปัญหากับการมองเห็นงานและความสามารถของฉัน

ในช่วงต้นของเส้นทางการเขียนบล็อก ฉันต่อสู้กับความคิดเหล่านี้มากขึ้น มันเป็นการต่อสู้ การกลับไปกลับมาอย่างต่อเนื่องของการเขียนซ้ำ การแก้ไขมากเกินไป และการวิเคราะห์มากเกินไป มันเป็นวิธีที่มากเกินไปสำหรับชิ้นส่วนที่ได้รับเพียงไม่กี่มุมมอง บางครั้งมันก็น่าผิดหวังมากที่ฉันจะต้องทิ้งโพสต์ไว้โดยไม่เผยแพร่และกลับมาอ่านในภายหลัง

ความคงทนเป็นหนทาง

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันต้องการทำให้ชัดเจนเพราะมันสำคัญมาก ความคงทนเป็นหนทาง ด้วยการฝึกฝนและความสม่ำเสมอ ฉันมีความก้าวหน้าอย่างมาก มันเคยยากสำหรับฉัน ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ผมต้องการปรับปรุง ดังนั้นผมจึงพยายามแก้ไขมันต่อไป และผมก็ทำสำเร็จ

ก่อนที่ฉันจะเครียดกับปุ่มเผยแพร่และว่ามันดีพอหรือไม่ ตอนนี้ฉันยังคงไม่มั่นใจอยู่เสมอว่าชิ้นงานของฉันจะได้รับอย่างไร แต่ฉันก็ไม่เครียดกับส่วนนั้นอีกต่อไป ฉันอาจมีความคิดที่จู้จี้จุกจิกเหล่านั้น แต่ฉันสามารถบอกตัวเองได้เสมอว่า “ไม่มีอะไรเกิดขึ้น” และเผยแพร่ต่อไป

การรู้ว่าคุณเป็นใคร แนวโน้มของคุณ และวิธีที่คุณปฏิบัติเป็นสิ่งสำคัญ ในฐานะที่เป็นคนที่วิตกกังวลมากเกินไปเกี่ยวกับการโพสต์ การมาถึงจุดที่ฉันสามารถต่อสู้กับความรู้สึกไม่สบายและทำมันได้เป็นสิ่งที่ดี หากคุณเป็นคนที่มีปัญหาตรงข้ามกับที่คุณเต็มใจโพสต์และปล่อยให้เรื่องน่าเศร้าหลุดลอยไปในบางครั้ง คุณก็จะมีเป้าหมายที่ต่างไปจากเดิม

เราอาจไม่ได้อยู่บนเส้นทางเดียวกันทั้งหมด แต่เราอยู่บนเส้นทางเดียวกัน ปรัชญาชีวิตของฉันคือความก้าวหน้าและการเติบโต ลองสิ่งใหม่ๆ เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ และปรับปรุง แต่อย่าปรับปรุงเพื่อให้ดีกว่าคนอื่น - ปรับปรุงเพราะความร่ำรวยของชีวิตมักพบได้จากการเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ความสามารถในการเข้าใจความซับซ้อนและความสลับซับซ้อนของชีวิตทำให้ทุกอย่างน่าหลงใหลยิ่งขึ้น

คุณต้องการที่จะเป็นที่ดี? เริ่มต้นด้วยความดี

อีกอย่างที่ฉันได้เรียนรู้เพื่อเตือนตัวเองก็คือไม่ใช่ว่างานทุกชิ้นที่ฉันเขียนจะต้องเป็นงานโฮมรัน และส่วนใหญ่จะไม่เป็น ในฐานะนักเขียน ฉันคิดว่าส่วนนั้นสำคัญมากที่จะต้องชื่นชม

ไม่มีศิลปินคนใดวาดภาพที่สมบูรณ์แบบเท่านั้น ไม่มีนักเขียนคนใดเขียนเฉพาะผลงานที่สมบูรณ์แบบเท่านั้น ไม่มีนักดนตรีคนไหนเล่นเพลงที่สมบูรณ์แบบเท่านั้น

เป้าหมายสูงสุดของฉันคือการเขียนผลงานที่ยอดเยี่ยม แต่เพื่อที่จะเขียนสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ฉันต้องยอมรับทั้งสิ่งที่ดีและไม่ดี มันเป็นเกมตัวเลข จากชิ้นส่วนที่ฉันโพสต์ ฉันคิดว่าการแบ่งคุณภาพมีลักษณะดังนี้: 10% นั้นต่ำกว่ามาตรฐาน 50% ผ่านได้ 30% เป็นสิ่งที่ดี 9% ดีมาก และบางที 1% ของงานของฉันก็น่าทึ่ง

บางครั้งคุณจะทำได้ดี บางครั้งก็ไม่เป็นไร และบางครั้งมันก็แย่เอามากๆ การรับทราบและยอมรับสิ่งนี้จะทำให้คุณมีอิสระในการทดลองและลองสิ่งที่คุณไม่แน่ใจ

ฉันจะเพิ่มเติมว่า แม้ว่างานทุกชิ้นที่คุณสร้างจะไม่ได้ยอดเยี่ยม แต่ในด้านงานสร้างสรรค์ส่วนใหญ่ คุณต้องเลือกว่าจะเผยแพร่หรือไม่ สิ่งนี้สามารถทำให้เกิดความรู้สึกผิดๆ ว่าเปอร์เซ็นต์ของโครงการจะกลายเป็นโครงการที่ยอดเยี่ยมได้กี่เปอร์เซ็นต์

มันต้องใช้เวลา

จากภายนอก เราได้ยินอัลบั้มที่สมบูรณ์แบบหรือสิ่งมหัศจรรย์ที่ฮิตเพียงครั้งเดียว และเราคิดว่า "ฉันเดาว่าคนนี้มีพรสวรรค์มากกว่าฉัน"

แต่สิ่งที่คุณไม่ได้ยินคือเพลงหรือท่อนเพลงหลายร้อยเพลงที่ไม่ได้ตัดและไม่เคยเห็นแสงของวัน ความคิดและความพยายามที่ถูกลบไปนับพัน

มันต้องใช้เวลา

ฉันไม่คิดว่าฉันจะมีชิ้นส่วนที่แย่อย่างใหญ่หลวง ฉันมีชิ้นส่วนที่ฉันคิดว่าน่าจะทำได้ดีและจบลงด้วยการทำได้ดี เมื่อสองสามสัปดาห์ก่อน ฉันได้รับบทความแรกของฉันที่รวบรวมเป็น 3 หัวข้อขนาดกลาง เรียกว่า “ ลองสิ่งใหม่ๆ: ปีนหน้าผากลางแจ้ง ” ฉันสนุกกับการเขียนบทความชิ้นนี้และคิดว่ามันมั่นคง — แต่เป็นที่ยอมรับว่ามันไม่รู้สึกเหมือนเป็นโพสต์ที่ดีที่สุดของฉันเลย

จากประสบการณ์ของฉัน การตัดสินงานของตัวเองอาจเป็นเรื่องยาก ฉันคิดว่าคำตอบที่ดีที่สุดคือ หากมีข้อสงสัย ให้กดเผยแพร่ หรือถ้าคุณมีคนเต็มใจอ่านให้คุณก่อนเผยแพร่ก็เยี่ยมเช่นกัน เพราะหลังจากตีพิมพ์มากกว่า 60 ครั้งจนถึงตอนนี้ ฉันไม่เคยเสียใจเลยสักครั้งที่ทำเช่นนั้น ทุกครั้งที่รู้สึกประหม่าแต่ทุกครั้งก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องที่ต้องทำและหนทางข้างหน้า

เมื่อคุณเผยแพร่งานของคุณเท่านั้นที่งานของคุณจะมีชีวิตขึ้นมา กระตุ้นให้เกิดการสนทนาด้วยตัวมันเอง และดำเนินชีวิตตามศักยภาพสูงสุด หากคุณติดอยู่กับแง่ลบและบอกตัวเองให้เลิกตีพิมพ์ คุณจะไม่มีทางรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

เพียงแค่กดผ่านและโพสต์ต่อไป

นั่นคือทั้งหมดสำหรับสิ่งนี้! คุณคิดอะไร? คุณรู้สึกอย่างไรกับการกดปุ่มเผยแพร่นั้น คุณมีปรัชญาชีวิตที่คล้ายกันหรือไม่? ฉันชอบที่จะได้ยินความคิดของคุณ แสดงความคิดเห็นด้านล่าง!

เผยแพร่ครั้งแรกที่https://mindpowergrow.comเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 2020