หลักสูตรน้ำ

เต้นรำกับเต๋า

ฉันแอบดูลูกสาวของฉัน pirouette จากนอกหน้าต่าง นักบัลเล่ต์ที่กำลังเติบโตคนอื่นๆ ทั้งหมดเก็บกระเป๋าและ Ondine อยู่คนเดียวในสตูดิโอที่กำลังเต้นรำกับ Debussy 's Reverie แม้ว่าฉันจะไปสาย ฉันก็รั้งไว้และสอดแนม

เธอสวมแอกด้วยเสียงเพลง ถือความโหยหาอย่างลึกซึ้งอยู่ในมือของเธอ แขนของเธอคลี่คลาย คร่ำครวญ เกือบจะเกียจคร้านและไร้ความกังวล เธอล่องลอยไปพร้อมกับอาหารแต่ละจานและลอยขึ้นไปอย่างง่ายดายตามความเกี่ยวข้อง รับรู้โดยสัญชาตญาณของร่างกายของเธอในอวกาศ

เธอเคลื่อนที่ไปตามเส้นทางน้ำ เติมพื้นที่ว่างที่ใกล้ที่สุด ค่อยๆ ปัดเศษขอบแข็งของผนังห้องสตูดิโอ เธอรู้โดยไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เธออยู่ในกระแสน้ำ ใช้หางเสือเพื่อควบคุมพลังงาน เธอเป็นเหมือนการเต้นรำ—ไม่มีอดีต, ไม่มีอนาคต—เพียงแค่ความตั้งใจและการกระทำที่เกิดขึ้นพร้อมกัน

และมีบางอย่างที่ไม่สมบูรณ์แบบสำหรับสิ่งนี้ — ไฝที่ริมฝีปากบน, รอยแผลเป็นอันล้ำค่าบนนิ้ว, ตุ๊กตาโบราณที่หลอมรวมเข้าด้วยกัน ชีวิตที่แตกสลายนั้นถูกจดจำ ประกอบขึ้นใหม่ในรูปแบบอาหรับของเธอ

ผ้าม่านปิดครึ่งหลังของสตูดิโอ ในช่วงเวลาหนึ่ง เธอหายตัวไปข้างหลังราวกับนกกระสาบินอยู่หลังเมฆโปร่ง ใจของฉันถูกทิ้งให้เติมเต็มในที่ขาดหายไป

ฉันหลงทางในความสูญเสียของเธอ ในสายตาที่ว่างเปล่าของเธอ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกสาวของฉัน ฉันไม่รู้ความปรารถนาของเธอ และการขาดความคุ้นเคยนี้ช่างน่าหลงใหล ราวกับว่าฉันอยู่ในบทสวดของเธอ

เราเชื่อมต่อกันเบื้องหลังความเหงาของเรา ความรักไม่ได้มาหาฉัน มาเที่ยวค่ะ. ความรักไม่ใช่อารมณ์ มันเป็นสถานะของการเป็น และเธอก็อยู่ที่นั่นด้วย แต่เหมือนแมลงเม่า ฉันกระพือปีกใกล้กับแสงมากเกินไป เธอสบตาฉันเหมือนไวรัส

เมื่อเห็นเธอเห็นฉัน ฉันก็ถอยห่างออกจากสายตา แต่เรขาคณิตของการนัดพบของเราเปลี่ยนไป เราทั้งคู่ต่างตื่นจากความฝันร่วมกันแต่แยกจากกัน ถึงกระนั้นเราก็ทำข้อตกลงอย่างลับๆล่อๆ - การสมรู้ร่วมคิดในข้ออ้าง - เราทั้งคู่แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

แต่สิ่งที่เคยเป็นกระแสกลับกลายเป็นการแสดง ภายใต้การสังเกต เธอเต้นเหมือนอนุภาคและไม่ใช่คลื่น เหมือนสสารและไม่ใช่พลังงาน กรงเล็บของเธอแข็งทื่ออยู่เสมอ กระโดดของเธอมีกล้ามเนื้อมากขึ้น วิถีแห่งอาวุธที่ทรงประสิทธิภาพอย่างชัดเจน ความทะเยอทะยานของเธอที่จะสร้างความประทับใจให้ฉัน ทำให้ฉันภูมิใจ ไม่ต้องการสร้างสิ่งผิดปกติใดๆ เป็นสิ่งที่บีบคั้นหัวใจ

สายตาของฉันได้ดึงเธอออกจากจุดประสงค์โดยวางเธอไว้ที่หนึ่ง เป้าหมายของการเต้นรำคือการเต้น ไม่ใช่เพื่อทำกิจวัตรให้สำเร็จ เป้าหมายของดนตรีคือการเล่น ไม่ใช่เพื่อให้เพลงจบ เมื่อศิลปะกลายเป็นผลิตภัณฑ์และไม่ใช่กระบวนการ มันก็ส่งกลิ่นอายของอัตตา

เมื่อกล่าวถึงอาชีพที่เป็นไปได้รอบๆ โต๊ะอาหารค่ำ ปู่ย่าตายายจอมดื้อของคุณอาจบ่นว่า “การเต้นรำไม่มีอนาคต” พวกเขาพูดถูก นั่นคือสิ่งที่ทำให้มันศักดิ์สิทธิ์

นักดนตรีและนาฏยศิลป์เป็นพระพุทธเจ้าองค์ใหญ่ที่สถิตอยู่ ณ ที่แห่งนั้น อยู่นอกขั้นตอนที่พวกเขากลายเป็นปัญหา — อ่อนแอต่อความชั่วร้ายในฐานะตัวแทนที่ไม่เหมาะสมสำหรับความปรารถนาที่จะเป็นหนึ่งเดียวกับแหล่งที่มา พวกเขาได้ลิ้มรสความโล่งใจของการขาดความรู้ความเข้าใจและความปรารถนาที่จะไม่ปรารถนา

เมื่อการละเว้นขั้นสุดท้ายลดลง ฉันเข้าไปในสตูดิโอและนั่งบนม้านั่ง เธอเปลี่ยนรองเท้าปวงต์เป็นแอร์ฟอร์ซ 1 และรวบรวมกิจการของเธอ

“คุณเป็นนักเต้นที่สวย ออนดีน”

“ขอบคุณค่ะพ่อ” เธอตอบแทบจะเป็นเชิงปฏิเสธ

เราเดินออกจากประตูและมุ่งหน้าไปที่รถ เมื่อผู้หญิงซึ่งน่าจะเป็นแม่ที่เต้นระบำมาจับแขนฉันเบาๆ ฉันหันไปหาเธอ

“คุณต้องรักลูกสาวของคุณ” เธอกล่าว

"คุณหมายความว่าอย่างไร?" ฉันเข้าร่วมอีกครั้ง

“ฉันกำลังดูคุณดูเธอ ฉันไม่เคยเห็นใครถูกตรึงอย่างสุดซึ้ง”

“แน่นอน ฉันรักเธอ” ฉันพูดตะกุกตะกัก หน้าแดง และลองนึกดูว่าฉันต้องทำตัวงุ่มง่ามขนาดไหน

เต้นรำราวกับว่าคุณไม่มีผู้ชม ที่จะรักโดยไม่มีเงื่อนไข ให้ไหลเหมือนสายน้ำ