ดูหมิ่น

หลังจากถูกไล่ออกอย่างไม่เป็นระเบียบ เพื่อนของฉันถูกขอให้เซ็นชื่อบางอย่างที่เรียกว่าประโยคที่ไม่ดูหมิ่นซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเอกสารการออก อย่างมีประสิทธิภาพ นี่เป็นคำขอที่พวกเขาไม่พูดอะไรที่มีความหมายเกี่ยวกับบริษัทหรือ "ตัวแทนและตัวแทน" ของบริษัท พวกเขาต้องการสร้างความประทับใจว่าคำวิจารณ์ที่พวกเขาอาจมีจะต้องไม่ "โดยตรง" หรือ "โดยนัย" เมื่อพิจารณาตามมูลค่าแล้ว นี่หมายความว่าพวกเขาไม่สามารถเขียน โพสต์ หรือพูดในทางลบเกี่ยวกับองค์กรหรือใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับองค์กรได้ ที่แย่กว่านั้นถ้ามีคนที่นั่นรู้สึกเหมือนเพื่อนของฉันกำลังพูดถึงพวกเขา (แม้จะเป็นวงเวียน) ว่าอาจมีผลที่ตามมา

การไม่ดูหมิ่นเป็นความต้องการที่ไร้สาระสำหรับบุคคลหนึ่งเพื่อสร้างอีกคนหนึ่ง แต่เป็นสิ่งที่เป็นไปตามตรรกะการคิดแบบกลุ่มของมีมสต็อกและการลงทุนตามโฆษณา การประเมินมูลค่าองค์กรสมัยใหม่สร้างขึ้นจากการโฆษณาชวนเชื่อ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลที่บริษัทจะเห็นว่าชื่อเสียงบางอย่างมีความเสี่ยง — โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพนักงานบางประเภทรู้สึกเบื่อหน่ายกับ BS ตามปกติและพยายามเดินจากไป บริษัทต่างๆ มีชื่อเสียงที่ต้องรักษาไว้ และยิ่งเป็นความลับมากเท่าไร ความลับในธรรมชาติก็ยิ่งคุกคามอาคารทั้งหมดมากขึ้น Tech bros มีชื่อเสียงที่ไม่ปลอดภัย และโดยทั่วไปแล้ว เกี่ยวข้องกับรูปร่างหน้าตามากกว่าเนื้อหา นี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมบริษัทสตาร์ทอัพที่ประสบความสำเร็จจำนวนมากจึงลุกเป็นไฟในเรื่องอื้อฉาวที่ฟังดูน่าหดหู่ (มักเกี่ยวข้องกับการหาประโยชน์จากหญิงสาว การยักยอกเงินหรือมองข้ามช่องโหว่ด้านความปลอดภัย — บ่อยครั้งรวมกัน)

กล่าวโดยย่อ ประโยคไม่ดูหมิ่นแสดงถึงการตัดสินที่ผิดพลาดอย่างร้ายแรง ซึ่งเป็นความพยายามของผู้มีอำนาจที่จะเตะเหยื่อของพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย ด้วยเจตนาเดียวกันที่ทรัมป์ทำให้เหยื่อของเขาลงนาม NDA เป็นเอกสารที่ส่งสัญญาณว่า “สิ่งที่ฉันทำกับคุณอาจทำให้ฉันอับอาย ดังนั้นอย่าพูดถึงมันเลย หรืออย่างอื่น."

สิ่งนี้นำเสนอปัญหาพื้นฐานสองประการ: ประการแรก (และชัดเจนที่สุด) เสรีภาพในการแสดงออกเป็นส่วนพื้นฐานของระบบรัฐธรรมนูญของอเมริกา ไม่ว่าใครจะรู้สึกอย่างไร ฉันก็ได้รับอนุญาตให้พ่นกรดกำมะถันอะไรก็ได้ที่ฉันต้องการ ไม่ใช่ว่านี่เป็นวิธีของฉันแต่สิ่งสำคัญคือต้องเข้าใจว่าตัวเลือกของเราได้รับการคุ้มครองตามกฎหมายและประเพณี ไม่ค่อยชอบอ้างรัฐธรรมนูญ แต่การแก้ไขครั้งแรกค่อนข้างชัดเจนในประเด็นนี้ นอกจากนั้น หากคนหนึ่งมีความคิดเช่นนั้นที่จะเรียนรู้และไตร่ตรองถึงประสบการณ์ แม้จะชอบวิพากษ์วิจารณ์ที่ละเอียดอ่อนก็ตาม ภัยคุกคามต่อการใช้อุปมาอุปมัยของอดีตพนักงาน อย่างที่อาจจะทำให้การดูหมิ่นเหยียดหยามไปถึงการวิพากษ์วิจารณ์โดยปริยายได้ปัญหา. อะไรก็ตามที่มีความหมายกับใครก็ได้

ประการที่สอง หากนายจ้างกระทำการโดยไม่สุจริตหรือพยายามปกปิดความล้มเหลวที่สำคัญในการดำเนินงานของตน (แทนที่จะแก้ไข/เผชิญหน้า – สิ่งที่พวกเขาอาจกังวลเกี่ยวกับการถูกดูหมิ่น) ย่อมเป็นหน้าที่ทางศีลธรรมที่ต้องเผชิญกับพนักงาน เพื่อเน้นย้ำถึงอันตรายเหล่านั้น การไม่ดูหมิ่นยังทำหน้าที่เป็นเครื่องมือในการต่อต้านผู้แจ้งเบาะแส โดยส่วนตัวแล้วฉันคิดว่าสิ่งนี้ควรทำหน้าที่เป็นธงแดงที่สำคัญสำหรับผู้ลงทุนที่มีศักยภาพ ท้ายที่สุด มันพูดถึงสถาบันที่ชอบความเงียบมากกว่าการแก้ปัญหา การข่มขู่เพื่อประนีประนอม: สถาบันที่ไม่มีศักยภาพที่แท้จริงมากนัก

และแน่นอน ความพยายามในการข่มขู่มักไม่ชนะมิตรสหาย บริษัทนี้ไม่เพียงแต่พยายามดึงเสรีภาพในการพูดของเพื่อนฉันออกไปเท่านั้น แต่ยังทำให้พวกเขาไม่พอใจอย่างมากในความพยายามครั้งนี้

ในท้ายที่สุด การวิงวอนไม่ให้ถูกดูหมิ่นเป็นสัญญาณของความอ่อนแอที่ลึกซึ้งซึ่งเรียกร้องให้ถูกเอารัดเอาเปรียบ ในโลกที่อ่อนไหวต่อสื่อมากเกินไปในปัจจุบัน บริษัทต่างๆ พยายามอย่างยิ่งที่จะขีดเส้นแบ่งระหว่างการ "น่าชอบ" และ "เอาจริงเอาจัง" เมื่อพยายามรักษาจุดโฟกัสที่ตื้นๆ เช่นนี้ไว้ ก็ไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกเขาจะกลัวผลที่ตามมาจากการตัดสินใจที่ไม่ดีของพวกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อแรงผลักดันที่อยู่เบื้องหลังคนจำนวนมากในการจัดการคือการหลีกเลี่ยงปัญหาและหลีกเลี่ยงงานจริง ของการปฏิรูปองค์กร ความเป็นผู้นำของผู้รับใช้ยังคงถูกมองว่าเป็นแฟชั่น — คนส่วนใหญ่ที่ฉันได้พบในตำแหน่งที่มีอำนาจจริงยังคงติดอยู่ในความคิดที่ค่อนข้างล้าหลังในเรื่องความรับผิดชอบของพวกเขา พวกเขาคิดว่าพวกเขาสมควรที่จะอยู่ที่นั่น การดูหมิ่นเช่นการเยาะเย้ยทุกรูปแบบคุกคามความรู้สึกของตนเองและความสามารถในการปกครองบนพื้นฐานของสิทธิเพียงอย่างเดียว เผด็จการที่เลวทรามที่สุดก็คือพวกที่ตัดลิ้น ในทางตรงกันข้าม ผู้นำที่ดีที่สุดคือผู้นำที่รับฟังพวกเขา

ยิ่งไปกว่านั้น ความเงียบสามารถทำให้ความมืดมิดและพื้นที่กว้างขึ้นสำหรับการล่วงละเมิดเท่านั้น บริษัทที่กลั่นแกล้งพนักงานด้วยความต้องการตามอำเภอใจเช่นนี้สร้างวัฒนธรรมโดยอิงจากความกลัว ซึ่งเพิ่มโอกาสที่ข้อผิดพลาดที่แท้จริงจะครอบคลุมมากกว่าที่จะกล่าวถึง สิ่งนี้จะเพิ่มอันตรายจากการพังทลายครั้งใหญ่ในระยะกลาง

สิ่งนี้ทำให้เกิดคำถาม: เหยื่อรายใหม่จะรอดได้กี่รายหากเราแค่หัวเราะเยาะคำขอดังกล่าว ภาวะผู้นำจะดีขึ้นเพียงใดหากพวกเขาเข้าใจความเสี่ยงที่จะถูกดูหมิ่นหรือถูกดูหมิ่นเนื่องจากการประพฤติมิชอบ ท้ายที่สุดแล้ว ขนบธรรมเนียมของอเมริกาในเรื่องการพูดจริง ๆ ก็คือการบังคับแสงสว่างบางส่วนเข้าสู่ห้องโถงแห่งอำนาจ เป็นระบบความรับผิดชอบ ทุกคนรู้ดี และถ้าคุณไม่กังวลเกี่ยวกับการถูกควบคุมตัว คุณก็ไม่มีธุรกิจมาตัดสินใจแทนคนอื่น

ฉันคิดว่าฉันยังติดอยู่เบื้องหลังความจริงที่ว่าฉันคือแก่นแท้ของฉัน และในจิตวิญญาณนั้น ควรจะกล่าวว่าผู้ที่เท่าเทียมกันของเราไม่ต้องการความเงียบของเรา หรือว่าเรายังคงสมรู้ร่วมคิดในการกระทำผิดของพวกเขา และอาจน่าสังเกตว่าถ้าเจ้านายที่คุณทำงานให้ไม่เคารพความเท่าเทียมกันขั้นพื้นฐานของคุณ พวกเขาอาจได้รับการดูหมิ่นเล็กน้อย

และควรกลัวอย่างถูกต้อง