Droning Domesticity

บทกวีของความเป็นพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยว ...

เอกสารกระดาษเอกสาร ...
เหน็บแนมตึกระฟ้าที่คดเคี้ยว
ล่อแหลมบนโต๊ะในครัว
ความรู้อันประณีตที่ปกป้องอยู่ภายใน
การรับรู้ว่าฉันควรจะ
เป็นใครความจริงที่ทรมานว่าฉันเป็นใครได้
คำที่พิมพ์ถึงศักยภาพของฉันหลุดเข้าไปในอาหารแมวเหม็นอับ

หึ่ง,
ครางไม่หยุดหย่อนของภายในบ้านในทางปฏิบัติ ...
ครวญเพลงผ่อนคลายของตู้เย็น,
ความจำเป็นเร่งด่วนของการหมุนซักผ้า,
ความสะดวกสบายจังหวะของเครื่องเป่า, ไม้ลอย
เสียงดังก้องความรุนแรงของการต้มกาต้มน้ำ,
ทุกเสียงขรมพื้นหลังเสียงไม่ได้ผลของฉัน ...
“ แขวนเสื้อโค้ทของคุณ…ไม่มีรองเท้าในบ้าน…
เก็บกระเป๋า…ล้างมือ…
เปลี่ยน…หยิบเสื้อผ้า…”
เสียงหย่าร้างอย่างไม่หยุดยั้ง

ฉันเป็นทั้งหมดและทุกอย่าง
ฉันไม่มีอะไรและจากไป
สิ่งนั้นเกิดขึ้นเมื่อใด

ทำให้ชีวิตของฉันเป็นระเบียบมากขึ้น
ทำให้จิตใจของฉันดีขึ้นหวานขึ้น
โปรดแสดงให้ฉันเห็นว่าฉันทำได้
ทำให้ฉันรู้สึกมากขึ้นเมื่อมีน้อยลง
ทำให้มันมีความหมายมากกว่าความเป็น
บ้านนอก ...
ความซับซ้อนที่ระบายออกนี้

จากนั้นเธอก็ยิ้มให้กับการหลอกลวงที่ไร้เดียงสา
ดวงตาที่เต็มไปด้วยชีวิตและความสุข
“ รักนะแม่” ไม่สมเหตุผลอย่างที่สุด
หัวใจของฉันคือของเธอ“ พาสต้าอบชาไหม”
โดยไม่หยุดพัก“ อืมได้โปรด” …
และขณะที่เธอพูดจูบที่แก้มของฉันอย่างอ่อนโยนใน
ขณะนั้นชีวิตของฉันก็สมบูรณ์