เดินสาย

ฉันโชคดีที่มีพื้นที่ป่าและกึ่งป่ามากมายอยู่ใกล้ๆ ให้สำรวจเมื่อโตขึ้น จากป่านิวอิงแลนด์หลังบ้านคุณยายของฉันที่มีทางเดินตัดผ่านไปยังชายหาดบนอ่าว Cape Cod ไปจนถึงภูเขาที่ทำเครื่องหมายขอบด้านตะวันออกของ Great Basin ที่สูงตระหง่านเหนือบ้านของฉันหลังจากที่ครอบครัวของเราย้ายไปทางตะวันตก ห่างจากประตูหน้าเพียงไม่กี่นาที

ความใกล้ชิดกับพื้นที่ป่าทั้งขนาดใหญ่และขนาดเล็กนี้ไม่ได้เป็นแหล่งอุดมสมบูรณ์สำหรับแนวคิดเกี่ยวกับความแตกต่างที่คมชัดระหว่างสภาพแวดล้อมของมนุษย์และที่ไม่ใช่มนุษย์ที่จะเติบโต การเดินทางจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งนั้นสั้นเกินไปและขอบเขตระหว่างพวกเขาคลุมเครือเกินกว่าที่ดวงตาที่อ่อนเยาว์ของฉันจะปล่อยให้มีที่ว่างสำหรับการพิจารณาความคิดดังกล่าว แม้กระทั่งจากความสะดวกสบายของบ้าน ตลอดวัยเด็กของฉันจนถึงวัยรุ่น คำสัญญาของความเป็นป่า ทั้งตามที่กำหนดไว้ในกฎหมายและตามอัตภาพ มองเห็นได้อย่างแท้จริงผ่านหน้าต่างห้องนั่งเล่น

หลังจากย้ายไปยูทาห์จากแมสซาชูเซตส์เมื่อฉันอายุได้ประมาณห้าขวบ เป็นเวลาสองสามปีก่อนที่พ่อแม่ของฉันจะซื้อบ้านและตั้งรกรากอยู่ได้ในที่สุด เมื่อทำเช่นนั้น เราก็ใกล้ชิดกับภูเขาที่ครอบครองหุบเขามากกว่าที่เคยเป็นมา พวกเขาสร้างเงาที่ทอดยาวในฤดูร้อนซึ่งยังไม่หายไปจนเช้าตรู่ ในตอนเย็น พระอาทิตย์อัสดงจะค่อยๆ ถอยกลับขึ้นไปบนทางลาด ทำให้รู้สึกว่าวันเวลาจะยาวนานกว่าปกติเล็กน้อยเมื่อคุณปีนขึ้นไปสูงกว่าปกติเล็กน้อย

เราอาศัยอยู่ใต้แนวชายฝั่งของทะเลสาบโบราณ โบราณตามมาตรฐานของมนุษย์อยู่แล้ว เส้นแนวนอนทำเครื่องหมายระดับน้ำสูงในอดีตของทะเลสาบบนภูเขาแทบทุกลูกในยูทาห์ตะวันตก ทางใต้ของไอดาโฮ และทั่วทั้งเนวาดาเหมือนวงแหวนอ่างอาบน้ำ ภูเขาเหล่านี้บางแห่งเคยเป็นเกาะ คนอื่นๆ เช่นเดียวกับที่สูงตระหง่านเหนือบ้านเรา ทำเครื่องหมายเขตแดนของทะเลในที่เก่า

การเตรียมสวนหลังบ้านในฤดูใบไม้ผลิย่อมหมายถึงการขุดและขจัดหินที่ตกสะสมเป็นเวลานับพันปีด้วยหิมะและน้ำแข็งที่ละลายอย่างสม่ำเสมอซึ่งเกิดขึ้นในช่วงยุคน้ำแข็งสุดท้าย ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามักจะมีฝนตกชุกในฤดูร้อน ฉันสร้างกองเล็ก ๆ ของทุกอย่างตั้งแต่ก้อนกรวดไปจนถึงก้อนหินที่ใหญ่กว่ากำปั้นของฉันที่อุ้มน้ำและแรงโน้มถ่วงลงไปที่หุบเขาเบื้องบนก่อนที่จะเทลงในทะเลสาบโบราณที่ซึ่งพวกมันตกลงมาและกลิ้งไปตามเนินดินตะกอนที่แผ่กระจายไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาพักผ่อนที่เราหวังว่าจะทำมะเขือเทศ พริกและถั่วเติบโต

ก่อนวันเกิดอายุ 14 ปีของฉัน รัฐยูทาห์ที่ทันสมัยและแห้งแล้งยิ่งกว่านั้นได้มาเยือนโดยเหตุการณ์ที่บอกใบ้ถึงลักษณะอำนาจที่ธรรมชาติได้แสดงออกมาเป็นประจำมากขึ้นเมื่อภูเขายังคงปกคลุมธารน้ำแข็งและสถานที่ที่ฉันเรียกว่าบ้าน ยังคงอยู่ใต้น้ำสองถึงสามร้อยฟุต ฤดูหนาวและต้นฤดูใบไม้ผลิที่มีหิมะตกเป็นประวัติการณ์ ตามมาด้วยอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหันของเดือนพฤษภาคม ทำให้เกิดการละลายอย่างรวดเร็วด้วยผลลัพธ์ที่หายนะ

เขื่อนตื้นที่สร้างขึ้นที่ปากหุบเขาของเราเพื่อจับและเปลี่ยนเส้นทางการไหลบ่าของฤดูใบไม้ผลิประจำปีเป็นท่อส่งไปยังทะเลสาบยูทาห์อย่างปลอดภัย และจากที่นั่นไปยังเกรตซอลท์เลคถูกท่วมท้น ถนนในเมืองตลอดแนวที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ Wasatch Front ถูกแปลงเป็นแม่น้ำเนื่องจากอารยธรรมเหล่านั้นถูกฝังไว้ใต้ท้องถนนจนเต็มและโผล่ขึ้นมาใหม่ เหตุการณ์ดังกล่าวได้รับการบันทึกไว้ในหนังสือพิมพ์และในข่าวภาคค่ำผ่านภาพผู้คนพายเรือคายัคระหว่างแถวกระสอบทรายและการตกปลาจากฝั่งซึ่งเดิมเรียกว่าทางเท้า

แม้แต่ผู้ร่างกฎหมายหัวโบราณที่มักจะดื้อรั้นของยูทาห์ก็ยังสั่นคลอน เกรตซอลต์เลกกำลังบวม อาจเป็นการบอกล่วงหน้าถึงการกลับมาในรูปแบบของบรรพบุรุษที่ใหญ่กว่าและลึกกว่ามาก ดูเหมือนว่าอารยธรรมกำลังถูกพลิกโฉมด้วยบางสิ่งที่ซ้ำซากจำเจราวกับฤดูหนาวที่เลวร้ายตามมาด้วยคลื่นความร้อน

ในการตอบสนองต่อปริมาณน้ำที่มากเกินไปอย่างกะทันหันและผิดปกติในรัฐที่แห้งแล้งที่สุดอันดับสองของอเมริกา สภานิติบัญญัติได้อนุญาต และผู้ว่าราชการจังหวัดได้รับรองอย่างกระตือรือร้นด้วยลายเซ็นของเขา การก่อสร้างเครื่องสูบน้ำเพื่อกำจัดน้ำจาก Great Salt Lake ไปยังที่ไกลออกไปทางตะวันตกที่น้ำจะระเหยได้ อย่างปลอดภัยก่อนจะขู่เข็ญ

ในช่วงเวลาที่โครงการมูลค่าหลายล้านดอลลาร์นี้เสร็จสิ้นลง รูปแบบของสภาพอากาศก็สงบลง และยูทาห์ก็กลายเป็นประเทศที่แห้งแล้งตามปกติอีกครั้ง เพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่อแนวความคิดที่สนับสนุนการตีแม่ธรรมชาติด้วยเครื่องสูบน้ำขนาดยักษ์ที่เคลื่อนน้ำจากส่วนหนึ่งของอ่างธรรมชาติไปยังอีกที่หนึ่ง นักเขียนการ์ตูนการเมืองท้องถิ่นล้อเลียนภาพผู้ว่าการยืนอยู่ข้างเครื่องปรับอากาศขนาดยักษ์ที่ติดตั้งอยู่บนยอดเขาที่มองเห็น Salt Lake Valley เพื่อรับมือกับคลื่นความร้อนที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต

เป็นเวลาเช่นกัน หรืออาจจะก่อนหน้านั้นสักนิด พี่ชายของฉันเริ่มพาฉันไปที่ทะเลทรายทางตอนใต้ของยูทาห์ เขาได้รับการแนะนำให้รู้จักกับส่วนนี้ของประเทศเป็นครั้งแรกในฐานะนักศึกษามหาวิทยาลัยเมื่อเขาได้งานภาคฤดูร้อนกับสำนักจัดการที่ดิน (BLM) ซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐที่มีเขตอำนาจศาลเหนือดินแดนส่วนใหญ่ของรัฐบาลกลางในพื้นที่

ยังไงก็ตาม พี่ชายของฉันได้รับอนุญาตให้พาน้องชายคนเล็กของเขาไปด้วยในรถบรรทุกของรัฐบาลในทริปเหล่านี้ ความรับผิดชอบดูเหมือนจะไม่ค่อยน่ากังวลในตอนนั้น เขาแสดงให้ฉันเห็นรอยเท้าไดโนเสาร์ที่พิมพ์ด้วยหินทรายโบราณ ศิลปะบนหินที่แกะสลักหรือทาสีบนหน้าผาโดยคนที่คิดว่าจะละทิ้งภูมิภาคนี้ไปเมื่อหลายศตวรรษก่อน และหุบเขาลึกแคบจนแม้แต่ตอนเป็นเด็กที่ผอมบาง บางครั้งฉันก็พบว่ามันยาก บีบตัวเองระหว่างกำแพงของพวกเขา

นี่คือภูมิประเทศที่ดูเหมือนว่าอารยธรรมจะไม่มีวันหยั่งรากลึกจริงๆ หรือถ้ามันเกิดขึ้นจริง ก็สามารถอยู่ได้เพียงในรูปของหมู่บ้านเล็กๆ ที่เกาะอยู่รอบ ๆ ราวกับวัชพืชที่โดดเดี่ยวหารอยร้าวบนทางเท้า ที่นี่น้ำและพืชพันธุ์หายาก และในขณะที่พี่ชายของฉันบ่นเมื่อเรากระโดดไปตามถนนลูกรังในปิ๊กอัพ BLM เทอร์ควอยซ์สีฝุ่นของเขา เงินอุดหนุนก็มีมากมาย เขาเชื่อว่ามนุษย์ไม่ควรอยู่ที่นี่จริงๆ อย่างน้อยก็ไม่มีคนจำนวนมากที่ทำสิ่งที่พวกเขามักจะทำเพื่อหาเลี้ยงชีพในสภาพแวดล้อมที่ต้องห้ามเช่นนี้: ลอกดินแดนที่มีพืชพันธุ์ที่กระจัดกระจายพร้อมกับวัวควายขุดถ่านหิน , สูบน้ำมันและแก๊ส เป็นต้น

เมื่อเร็วๆ นี้ภูมิภาคนี้ได้เห็นผู้คนมาถึงด้วยเหตุผลอื่นนอกเหนือจากการทำฟาร์มปศุสัตว์และการขุดถ่านหิน ยูเรเนียมเป็นสินค้าส่งออกที่ได้รับความนิยมหลังจากที่เราเริ่มจุดชนวนระเบิดนิวเคลียร์และสร้างเครื่องปฏิกรณ์ที่ขับเคลื่อนเรือดำน้ำเพื่อปล่อยพวกมัน สงครามเย็นมีความเอื้อเฟื้อต่อเมืองต่างๆ อย่างโมอับ อย่างน้อยถ้าเราไม่นับหางยูเรเนียมจำนวนมากที่บูมทิ้งไว้นอกเมืองริมฝั่งแม่น้ำโคโลราโด ในที่สุดรัฐบาลกลางก็เข้ามาช่วยเหลือเช่นกัน โดยจ่ายเงินเพื่อล้างผลที่ตามมาของนโยบายของตนเอง ก่อนที่ผลที่ตามมาเหล่านั้นจะรั่วไหลเข้าไปในแหล่งน้ำดื่มของเมืองหรือล้างตามกระแสน้ำ และเริ่มให้นักเล่นสกีน้ำเป็นมะเร็งในทะเลสาบพาวเวลล์

อย่างน้อยก็มียูเรเนียมบางส่วนที่ขุดจากหินสีแดงรอบๆ โมอับกลับคืนมาในรูปของผลกระทบ ตลอดช่วงทศวรรษ 1950 และต้นทศวรรษ 1960 รัฐบาลสหรัฐฯ ได้ดำเนินการทดสอบนิวเคลียร์ในบรรยากาศราวๆ หนึ่งร้อยครั้งทางตอนเหนือของลาสเวกัส ทำให้กัมมันตภาพรังสีตกลงมาสู่ประชาชนทั่วสหรัฐอเมริกา แต่สม่ำเสมอมากที่สุดและในปริมาณมากที่สุดกับผู้ที่อาศัยอยู่ในยูทาห์ตอนใต้และแอริโซนาตอนเหนือ . การทดสอบเหล่านี้ตามมาด้วยการทดสอบนิวเคลียร์ใต้ดินอีกหลายร้อยครั้งซึ่งดำเนินต่อไปในช่วงต้นทศวรรษ 1990 ดูเหมือนว่าอารยธรรมจะสามารถแยกวิธีการฆ่าตัวตายออกจากความเป็นป่าได้อย่างง่ายดายพอๆ กับทรัพยากรที่จำเป็นต่อการอยู่รอดของมัน

บูมยูเรเนียมสิ้นสุดเมื่อหลายสิบปีก่อน เมื่อพูดถึงพลังงาน มีเพียงวัฏจักรที่บูมและมีแนวโน้มว่าจะหยุดชะงักของอุตสาหกรรมน้ำมันและก๊าซเท่านั้น ทุกวันนี้ ธุรกิจหลักของโมอับคือการท่องเที่ยว เป็นประตูสู่อุทยานแห่งชาติสองแห่งคือ Arches และ Canyonlands ซึ่งดึงดูดผู้เยี่ยมชมมากกว่าหนึ่งล้านคนต่อปีไปยังพื้นที่ที่ใหญ่กว่า Vermont ที่มีผู้อยู่อาศัยถาวรเพียง 10,000 เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

การท่องเที่ยวเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความสัมพันธ์ที่คลุมเครือที่เราได้พัฒนากับความเป็นป่าในฐานะสายพันธุ์ เราชอบที่จะเห็นความเป็นป่า แต่เราไม่ต้องการความร้อน ความหนาวเย็น สิ่งสกปรก หรือความเสี่ยงใดๆ ที่มีอยู่ในประสบการณ์นี้ สถานที่ต่างๆ เช่น Moab เป็นตัวอย่างที่สำคัญของความสัมพันธ์ที่ไม่สมบูรณ์ ความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนว่าจะมีสุขภาพที่ดีน้อยลงยิ่งเราพัฒนาเทคโนโลยีที่ช่วยลดความจำเป็นในการทำให้มือของเราสกปรกทั้งตามตัวอักษรและเชิงเปรียบเทียบ

นักเขียนด้านสิ่งแวดล้อม เอ็ดเวิร์ด แอบบีย์ ใช้เวลาช่วงฤดูร้อนในฐานะเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ณ อนุสรณ์สถานแห่งชาติอาร์เชสในขณะนั้น ในหนังสือของเขาDesert Solitaireเขาได้บันทึกประสบการณ์นั้นไว้ทุกข์ถึงสิ่งที่อนุสาวรีย์อันเป็นที่รักของเขาได้กลายมาเป็นหลังจากสร้างถนนลาดยางเสร็จเรียบร้อยแล้วซึ่งสร้างขึ้นเพื่อทดแทนสิ่งสกปรกที่เขาเคยขับมาในช่วงเวลาที่เขาอยู่ที่นั่น ซึ่งเป็นขั้นตอนสำคัญในสายตาของบางคน สถานะการเดินทางของอนุสาวรีย์สู่อุทยานแห่งชาติ:

อนุสรณ์สถานแห่งชาติ Arches ได้รับการพัฒนา แผนแม่บทสำเร็จแล้ว ที่ซึ่งครั้งหนึ่งผู้ชอบผจญภัยสองสามคนมาพักแรมช่วงสุดสัปดาห์หนึ่งหรือสองคืนและเพลิดเพลินกับรสชาติดั้งเดิมและห่างไกล ตอนนี้คุณจะพบกับกระแสคดเคี้ยวของรถยนต์สไตล์บาโรกไหลเข้าและออก ตลอดฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนเป็นตัวเลขที่ คงจะดูดีมากเมื่อฉันทำงานที่นั่น: จาก 3,000 ถึง 30,000 ถึง 300,000 ต่อปี

ทำให้มีผู้เยี่ยมชม 1.5 ล้านคนต่อปีในวันนี้ มากกว่าสี่ทศวรรษหลังจากที่แอบบีย์เขียนคำจารึกนั้นเป็นครั้งแรกสำหรับ "ระเบียงขนาด 33,000 เอเคอร์" อันเป็นที่รักของเขา อาร์เชสเป็นสถานที่ที่ในวันธรรมดาส่วนใหญ่ เขาสามารถเดินตามรอยเท้าได้โดยไม่ต้องเห็นมนุษย์แม้แต่คนเดียว ในวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ "ยุ่ง" มีผู้เข้าชมที่จัดการได้ง่ายอย่างน้อยสองสามโหลในเวลาใดก็ตาม ตอนนี้คงไม่มีที่แบบนั้นหลงเหลืออยู่ในระบบอุทยานแห่งชาติของอเมริกาแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ใช่ใน 48 ตอนล่าง

เอ็ดเวิร์ดแอบบีย์และคนอื่น ๆ แย้งว่าเราดึงผลประโยชน์ทางวิญญาณและทางอารมณ์จากการดำรงอยู่ของความเป็นป่าโดยไม่เคยไป พวกเขาไม่ผิด แต่ในใจของเขาแอบบีย์ต้องรู้ด้วยว่าเพียงแค่รู้ว่าบางสิ่งเช่นถิ่นทุรกันดารอยู่ที่นั่นที่ไหนสักแห่งไม่เพียงพอสำหรับคนส่วนใหญ่ ไม่ช้าก็เร็ว เราจะพยายามลิ้มรสสิ่งที่เขาได้รับสิทธิพิเศษให้รู้สึกในช่วงฤดูร้อนของเขาในทะเลทราย

“ไม่ ถิ่นทุรกันดารไม่ใช่สิ่งหรูหรา แต่เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับจิตวิญญาณมนุษย์” Abbey เขียนไว้ในDesert Solitaire “และมีความสำคัญต่อชีวิตของเราเช่นเดียวกับน้ำและขนมปังที่ดี” ผู้คนจะไม่มีวันพอใจเพียงแค่รู้ว่ามีบางสิ่ง “สำคัญต่อชีวิตเราอย่างน้ำและขนมปังดีๆ” พวกเขาต้องการมีไว้เพื่อตนเองและจะไม่พอใจผู้ที่ได้เมื่อทำไม่ได้

ความรกร้างว่างเปล่าเป็นผลดีต่อสาธารณะด้วยใจที่เห็นแก่ตัวเป็นหลัก ความรกร้างว่างเปล่าอาศัยอยู่ค่อนข้างขัดแย้งเป็นโครงสร้างทางสังคมซึ่งโดยนิยามแล้ว เป็นอิสระจากผู้อื่นและภาระผูกพันทางสังคมที่มาพร้อมกับพวกเขา เป็นสถานที่มากเท่ากับประสบการณ์ ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่สามารถเปิดกว้างและสัมผัสได้พร้อมๆ กัน และเพลิดเพลินไปกับความเป็นส่วนตัวที่เข้มข้นที่สุด

ความรกร้างว่างเปล่าท้าทายและรักษาค่านิยมทางโลกสมัยใหม่ที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดบางส่วนของเรา มันเป็นชุด catch-22 ที่ทำด้วยหินและคลุมด้วยพืชพรรณต่างๆ หากเราเข้าถึงประชาธิปไตยมากเกินไป เราก็จะสูญเสียมันไป หากเราจำกัดการเข้าถึงไว้เฉพาะกลุ่มหัวกะทิเพียงไม่กี่คนหรือปิดให้เปิดเผยต่อสาธารณะ เราก็สูญเสียบางสิ่งที่จำเป็นต่อจิตวิญญาณและภาคประชาสังคมไปเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโลกที่อุตสาหกรรมและเป็นเมืองที่มากเกินไป

แม้เมื่อเราพบโอกาสที่จะเยี่ยมชมป่า เราก็ยังคงผูกมัดกับอารยธรรมโดยไม่มีการประชดประชันใดๆ ตั้งแต่รองเท้าบู๊ตเดินป่าและถุงนอนหุ้มฉนวน ไปจนถึงหน่วย GPS และเครื่องกรองน้ำแบบพกพา เราได้เพิ่มทั้งชุดเกราะและอาวุธที่เราใช้ไป และเรารู้สึกไม่ปลอดภัยมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อไม่มีพวกเขาทุกปีที่ผ่านไป แม้ว่าความเป็นถิ่นทุรกันดารอาจยังไม่ถูกทำให้เชื่อง แต่ก็ไม่ได้ท้าทายเรามากเท่าที่เคยทำ และความไม่สมดุลนี้ก็กำลังเปลี่ยนแปลง “ประสบการณ์ความเป็นป่า” เช่นกัน

นอกจากนี้ โลกของเราอยู่ใกล้ถนนมากกว่าที่เคยเป็น แม้ว่าเราอาจโหยหาความสันโดษ แต่กระนั้นเราก็ยังรู้สึกสบายใจที่สถานที่ส่วนใหญ่ที่เราไป เราจะพบคนอื่นไม่ช้าก็เร็วหากจำเป็น มิฉะนั้นพวกเขาจะพบเรา สมัยเป็นวัยรุ่น ฉันจะผจญภัยไปตามหุบเขาเพื่อค้นหาเงาเสียงที่อยู่เบื้องหลังการบิดและหมุนของมัน ปิดกั้นทั้งภาพและเสียงของเมืองเบื้องล่าง ฉันยังคงเดินอยู่บนหรือใกล้ถนนบำรุงรักษาเก่า ถ้าฉันไม่มีน้ำ ก๊อกก็อยู่ห่างออกไปไม่เกินหนึ่งชั่วโมง ถ้าบาดเจ็บ ผมคงหาได้ไม่ยาก

เมื่อทุกอย่างหรือเกือบทุกอย่างเป็นป่า ตอนนี้ โลกเป็นคลื่นความถี่ที่มีถิ่นทุรกันดารอยู่ที่ปลายด้านหนึ่ง มหานครอยู่อีกด้านหนึ่ง และทุกสิ่งทุกอย่างในระหว่างนั้น บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อพิจารณาจากวิวัฒนาการของสายพันธุ์ทางสังคมที่มีความสามารถในการผลิตเครื่องมือ บางทีอารยธรรมอาจอยู่ในการ์ดเสมอ และกลยุทธ์ในการทำให้มันอยู่ใกล้ตัวเหมือนผ้าห่มรักษาความปลอดภัยก็จะกลายเป็นเรื่องยากขึ้นเรื่อยๆ สำหรับเราที่จะต่อต้าน

ไม่ว่าเราจะยังคงผูกติดอยู่กับป่า นอกจากบริการที่เรียกว่า "บริการระบบนิเวศ" มากมายแล้ว - น้ำสะอาด อากาศบริสุทธิ์ พืชสมุนไพร สัตว์ป่า - มันยังดึงความห่วงใยของเราและสัญญาว่าจะรักษาอารยธรรมแบ่งแยกวิญญาณออกจากจิตวิญญาณของเราถ้าเราจะปล่อยให้มัน . มันเตือนเราไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตามว่าเรามาจากไหน มันเป็นพื้นฐานที่เราวัดว่าเรามาไกลแค่ไหนและสิ่งที่เรายอมแพ้เพื่อมาที่นี่

อย่างไรก็ตาม แม้จะมี "ความก้าวหน้า" ของเรา แต่สัตว์ป่าก็ยังได้เปรียบเสมอ คนที่ไม่เชื่องสามารถมีชีวิตอยู่ได้ด้วยปัญญา แต่คนที่ถูกฝึกต้องได้รับอาหาร ถิ่นทุรกันดารไม่ต้องการสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหมดของอารยธรรม เช่นเดียวกันนี้ไม่อาจกล่าวได้ว่าอารยธรรมพึ่งพาการดำรงอยู่ของความเป็นป่า แม้ว่าป่าจะเป็นโครงสร้างทางสังคมที่จำเป็นโดยการปรากฏตัวของโลกที่มีอารยะธรรม

เมื่อย้ายไปอยู่ภูมิภาคอื่นในประเทศอื่น ฉันไม่สามารถเยี่ยมชมพื้นที่เปิดกว้างของทะเลทรายตะวันตกเฉียงใต้ได้อีกต่อไป ตอนนี้ประสบการณ์ในถิ่นทุรกันดารของฉันถูกกำหนดโดยความรวดเร็วของภาพและเสียงของอารยธรรมที่หายไปหลังม่านต้นไม้แทนที่จะมองไปไกลแค่ไหนโดยไม่เห็นร่องรอยของการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ หลังจากที่เริ่มเข้าสู่ถิ่นทุรกันดารโดยทะเลทราย ป่าได้สอนฉันว่าถิ่นทุรกันดารอาจมืดและน่าอึดอัดเล็กน้อย รวมทั้งสว่างและกว้างใหญ่

แต่การเผชิญหน้าในถิ่นทุรกันดารทั้งหมดของฉัน ตั้งแต่ทะเลทรายตะวันตกเฉียงใต้ไปจนถึงแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ได้ให้ความช่วยเหลือเมื่อฉันต้องการมันมากที่สุด ล่าสุด การจดจำการเผชิญหน้าในอดีตและจินตนาการถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต ทำให้การล็อกดาวน์จากโรคระบาดใหญ่ขึ้น มันเป็นแรงบันดาลใจให้ฉันใช้งานศิลปะเพื่อสร้างสถานที่ป่าและสิ่งของป่าบนกระดาษในขณะที่ฉันรออารยธรรมวัคซีนที่สัญญาว่าจะจัดหาให้ นั่นคือหลักฐานทั้งหมดที่ฉันต้องการว่าความเป็นป่า “จำเป็นต่อจิตวิญญาณมนุษย์” อย่างแท้จริง