เช้าวันอาทิตย์

“มันเป็นฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง โลกเป็นเหมือนเด็กที่รู้จักบทกวีด้วยหัวใจ”
― เรนเนอร์ มาเรีย ริลเก้

ตื่นเช้าวันอาทิตย์กับ
เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วนอก
หน้าต่าง นอนเปลือยกาย
บนผ้าปูที่นอนยุ่งเหยิงฟัง
เสียงหายใจของเธอ ผมของเธอไหลออกจาก
หมอน รสรักของเธอ
ยังติดลิ้นฉัน

บางทีฉันอาจจะลองบทกวีในวันนี้
หรือบางทีเธอกับฉันอาจจะกระดกขวด
ไวน์ลงข้างสระน้ำ
และอ่าน Steinbeck เล็กๆ น้อยๆ ใต้ร่ม
ไม้มะเดื่อแล้วลืม
มันไปซะ

ดวงตาโบราณของวิทแมนมีเครา
จ้องมองลงมาที่ฉันจากภาพวาด
บนผนัง

ฉันลุกจากเตียงเงียบๆ แล้วเดิน
ไปที่สวนหลังบ้าน เท้าเปล่าและมีชีวิต
กาแฟดำใน
เหยือกพอร์ซเลนแตกทำให้เลือดกระฉูด ลำแสง ของเหลวสีทอง
ของดวงอาทิตย์ที่งอกใหม่ทะลุผ่าน
ต้นไผ่ขนาด 30 ฟุตที่ฉัน
ปลูกไว้เมื่อไม่กี่ปีก่อน

ทางใต้เป็นฤดูใบไม้ผลิและลมโชย
พัดโชยมากระทบใบหน้า ไมร์เทิลเครป
และแมกโนเลียกำลังเบ่งบาน นกคาร์ดินัล
และนกบลูเจย์กระพือปีกรอบผู้ให้อาหารนก
ขณะที่ฉันเฝ้าดูกระรอกแสนซน
คืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ดอกมะลิสดชื่น
ส่งกลิ่นหอมหวานยามเช้า
ฝันกลางวันและดอกไม้ที่กำลังผลิบาน
น้ำค้างสดระยิบระยับบนเฟิร์นและ
ฟิโลเดนดรอน ขณะที่สุนัขของฉัน
ไล่จับกิ้งก่าใน
หญ้าชื้น

ซิมโฟนีแห่งการสร้างที่ไร้ที่ติ
จังหวะแห่งชีวิตชั่วนิรันดร์ วิญญาณของฉัน
ชุ่มโชกไปด้วยความปิติที่ไม่ถูกรบกวน
เป็นความพอใจที่หาได้ยากยิ่ง แรงกระตุ้น
ที่หงุดหงิดของฉันสบายใจพร้อมกับอัตตาของฉัน ความชั่วร้าย นับไม่ถ้วนของฉัน
ยอมจำนนต่อ
ความไร้เดียงสา ตามธรรมชาติ ความเสียใจในวันวานจะ
ถูกลืม อนาคตไม่มีอะไรต้องกังวล
คราบเลือดของประวัติศาสตร์อยู่ไกลจาก
ความคิดของฉัน ไม่มี
ความคิดที่จืดชืดหรือน่าหดหู่เกิดขึ้น ความทะเยอทะยานนั้น
ไร้สาระ ความตายเป็นเรื่องโกหก
ฉันได้ยินคำพูดของรูมิ
ที่พริ้วไหวท่ามกลาง
แสงอ่อนๆ ยามเช้า
สายลมยามรุ่งอรุณ
มีความลับ
จะบอกเธอ อย่า
กลับไป
นอน

T ขอบคุณมากสำหรับการอ่าน หากคุณชอบเนื้อหาที่ฉันโพสต์ที่นี่ ลองสมัครเป็น สมาชิก เพจย่อยPoetic Outlawsของฉันฟรี ที่นั่นฉันแบ่งปันข้อความที่ลึกซึ้งที่สุดในวรรณคดี กวีนิพนธ์ และปรัชญา และคุณยังพบหนังสือแนะนำมากมายนับไม่ถ้วนอีกด้วย สมัครสมาชิกที่นี่

คุณสามารถหาฉันบนอินเทอร์เน็ตได้ที่
Facebook: https://www.facebook.com/erik.rittenberry
Instagram: https://www.instagram.com/erik_rittenberry/