ฉันรู้สึกเจ็บปวด

วันที่ 8 ของฉันถูกกักตัวในสิงคโปร์ที่โรงแรม Fairmont ในวันเสาร์ที่ 15 พฤษภาคม 2021

นั่งอยู่ที่นี่ในห้องกว้างขวางของ Fairmont คิดหนักเกี่ยวกับสิ่งที่เพื่อนของฉันบอกฉันเมื่อเช้านี้

ให้เรียกเธอว่าแอนนา แอนนาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวลูก 2 คน สามีของเธอเสียชีวิตเมื่อ 3 ปีก่อนด้วยอาการหัวใจหยุดเต้นขณะทำงาน

ฉันพบแอนนาที่ร้านขายของชำแห่งหนึ่งในเมืองดาเวาที่บ้านเกิดของฉัน เธอทำงานเป็นผู้ช่วยฝ่ายขายในห้างนั้น เธอใจดีพอที่จะช่วยฉันซื้อของ

ฉันไม่แน่ใจว่าอะไรที่พาเรามารวมกันที่เราเป็นเพื่อนกัน

วันนี้เธอบอกฉันว่าเธอแทบไม่มีเงินซื้ออาหาร การมีลูก 2 คนที่บ้านทำให้เธอหยุดทำงานที่ห้างสรรพสินค้า

การได้ยินคำสารภาพอันเจ็บปวดจากเพื่อนทำให้ใจฉันแตกสลาย

“โอ้พระเจ้าที่รัก”

ผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ที่ฉันรู้ว่ามีปัญหาเดียวกันนี้บังคับให้พวกเขาอยู่บ้านเพราะลูกๆ

เมื่อลูกสามารถไปโรงเรียนได้ มันจะไม่เป็นปัญหาสำหรับเธอ เธอสามารถไปทำงานและรับเงินเดือนได้

ผ่านไปหนึ่งปีแล้วตั้งแต่เกิดโรคระบาด รัฐบาลฟิลิปปินส์ไม่สนับสนุนประชาชน ต่างจากอเมริกาหรือสิงคโปร์

ฉันกำลังนั่งอยู่ในห้องนี้ กำลังคิดว่าจะช่วยเธออย่างไร

เพราะการช่วยแอนนาไม่ใช่การให้เงินไม่กี่ร้อยหรือพันเปโซ

มันต้องเป็นสิ่งที่เธอสามารถดำเนินชีวิตต่อไปได้เพื่อเลี้ยงตัวเองและลูก ๆ ของเธอ

ฉันรู้สึกเจ็บปวดเพราะชีวิตนี้ยากเกินไปสำหรับคนจำนวนมากในทุกวันนี้

เราจะยุติการแพร่ระบาดนี้ได้เมื่อใด

มีเด็กอีกกี่คนที่ต้องทนทุกข์ทรมาน?

อีกกี่คนที่ตายไม่ใช่เพราะโคโรนา แต่เป็นเพราะความหิวโหย

คุณสามารถเกี่ยวข้อง?