ฉันชอบก้อนหิน

คุณเคยสงสัยหรือไม่ว่าหินโอลขนาดใหญ่ให้ความรู้สึกอย่างไรเมื่อสัมผัสกับแสงแรกของแสงแดดในตอนเช้า? ฉันมี.

ที่คุณพูด? Rocks ไม่รู้สึก? ฉันขอแตกต่าง "โอ้ใช่?" คุณพูดว่า "คุณรู้ได้อย่างไรว่าหินรู้สึกได้" ฉันไม่. คุณรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาทำไม่ได้?

ฉันเลือกที่จะมองทุกสิ่งด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ / พลังงาน ฉันมองเห็นชีวิตในทุกสิ่ง ก้อนหินอาจสั่นสะเทือนในอัตราที่ช้ามาก (ยิ่งคุณสั่นช้าเท่าไหร่คุณก็ยิ่งมีความหนาแน่นมากขึ้นเท่านั้น) แต่ฉันเห็นว่าพวกมันถูกสร้างขึ้นจากและเต็มไปด้วยความรักที่ไม่มีเงื่อนไขแบบเดียวกันกับจิตสำนึก / พลังงานที่มาเหมือนกับที่มนุษย์เราถูกสร้างขึ้นและเต็มไปด้วย . ทุกสิ่งในโลกทางกายภาพของเรามาจากจิตสำนึกที่มาเดียวกันก่อนที่จะเกิดขึ้นในรูปแบบทางกายภาพ จิตสำนึกของแหล่งที่มาที่ไม่มีเงื่อนไขนั้นคือความรู้สึกดังนั้นถ้าหินมาจากความรู้สึกแล้วจะไม่รู้สึกได้อย่างไร?

ในขณะที่มนุษย์หมกมุ่นอยู่กับความคิดและอารมณ์เสียจนสูญเสียการรับรู้ถึงความรู้สึกนั้นที่ทำให้พวกเขามีชีวิต แต่ก้อนหินที่ไม่ได้ใช้ความคิดและอารมณ์มากนักอาจจะมีความรู้สึกมากกว่ามนุษย์หลายคน หินจะไม่รู้สึกถึงแสงแรกของแสงแดดในตอนเช้าได้อย่างไร? ถ้าฉันเป็นก้อนหินฉันคงจะตัวสั่นด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวังในช่วงนาทีสุดท้ายก่อนพระอาทิตย์ขึ้น นั่นคือสิ่งที่ฉันเป็นในฐานะมนุษย์ แต่เพียงเพราะฉันได้ฝึกฝนจิตวิญญาณเพื่อออกไปข้างนอกในตอนเช้าตรู่และหยุดความคิดและอารมณ์ทั้งหมดเพื่อที่จะกลายเป็นภาชนะที่ว่างเปล่าเพื่อทักทายดวงอาทิตย์เมื่อมันโผล่พ้นความงดงามของมัน เหนือขอบฟ้า

หินไม่จำเป็นต้องกลายเป็นภาชนะเปล่า พวกเขาเป็นเรือเปล่าแล้ว ด้วยวิธีนี้พวกเขาสามารถปล่อยให้ความรู้สึกไหลผ่านได้มากขึ้น ความสามารถในการรับรู้ของพวกเขานั้นยอดเยี่ยมมากและฉันเชื่อว่าระดับการสั่นสะเทือนของความสุข (การสั่นสะเทือนของโทนความรู้สึก ) จะเพิ่มขึ้นอย่างมากเมื่อสัมผัสกับแสงแดดแรกของวัน การสั่นสะเทือนของความสุขนั้นเป็นวิธีที่ร่างกายมนุษย์ของฉันซึ่งทำจากหินและน้ำตอบสนองต่อพระอาทิตย์ขึ้น

ลิขสิทธิ์โดย White Feather สงวนลิขสิทธิ์. ชิ้นนี้ตัดตอนมาจากหนังสือของฉันเดินผ่านแม่น้ำโดยไม่ต้องเปียกที่
เก็บขนนกสีขาวที่สมบูรณ์

งานเขียนล่าสุด :