บ้าน

น้ำที่เคลื่อนตัวมีเสียงดัง คง ที่ตลอดเวลา เป็น
ที่พึ่งได้ยิ่งกว่า
กลางวันหรือกลางคืนซึ่งพระอาทิตย์ตกและรุ่งอรุณ
มาเยือนหรือไม่ขึ้นอยู่กับแสง

ข้างน้ำไหล
ไม่เคยรู้สึกเดียวดายจริงๆ
เหงาไม่ได้เหงา
เหมือนห่มผ้าขนสัตว์ที่
กักขังทุกสิ่งไว้ข้างใน

เพื่อต่อสู้กับความว่างเปล่า ของ
ภูเขาสูงตระหง่าน นี้
แหงนมองขึ้นไปบนฟ้า
เห็นพวกเขากระจุกตัวแต่แยกออกจากกัน

ชะตากรรมของที่ใหญ่ที่สุดที่
จะยืนอยู่คนเดียว
ที่ปกคลุมไปด้วยหิมะตลอดทั้งปี
เราติดตามเส้นทางขึ้นด้วยตาของเรา

เส้นทางที่เราจะไม่มีวันปีนขึ้นไป
ทั้งหมดเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป
โลกไม่ขยายออกไปโดยสิ้นเชิง ก่อนที่เรา
จะเลือกว่าจะทิ้งร่องรอยไว้ที่ไหน

จะเก็บใจเราไว้ที่ไหน
รักลูก ไม่แปรผัน
ที่ไม่ต้องการตลอดไป
แต่ อ่า ไม่อย่างนั้น
ด้วยรักโรแมนติก

ทางเลือก
ที่จะเห็นภูเขาฟยอร์ดฤดูหนาวที่โหมกระหน่ำ
ในห้องไกล
สำหรับเด็กควรมา

กาแฟข้างกองไฟ
ในคืนฤดูหนาวอันหนาวเหน็บเหมือนคืนนี้
ใกล้จะสัมผัส จุมพิต

คนที่กุมหัวใจเธอไว้