Zamknij się, staruszku…

Często będziesz brał udział w spotkaniach, na których ludzie prezentują prezentacje tego, jak Twój produkt może wyglądać w przyszłości. To burza mózgów, wizjonerskie spotkania, które mogą przynieść wspaniałe rezultaty. Chodzi o to, aby nie myśleć w granicach, ale z korzyścią dla użytkowników i klientów. Im dłużej pracujesz w danej firmie i im wyżej wspinasz się po szczeblach kariery, tym więcej tych spotkań będziesz miał do uczestniczenia i zorganizowania. Obecnie jestem Principal Program Manager . Oznacza to, że moje spojrzenie powinno być za kilka lat. Mam poprowadzić firmę ku świetlanej przyszłości i przewidywać potrzeby przyszłych klientów.

To jest świetne. Wspaniale jest, gdy twój pracodawca zdaje sobie sprawę, że twoje doświadczenie jest atutem. Jeszcze lepiej, gdy firma spodziewa się, że Twoje tempo pracy zwolni wraz z wiekiem, a Ty nie powinieneś „poganiać”, ale zamiast tego zastanawiać się i kierować.

Ale jest jeden problem.

Każde inspirujące, błękitne niebo, spotkanie z burzą mózgów lub sesja demonstracyjna ma osobę, która nieustannie zakłóca przepływ. Zaprawiony w bojach, bardzo doświadczony programista z wieloma wspomnieniami tego, jak rzeczy zawiodły w przeszłości. Osoba, na którą patrzy wiele osób i której wkład jest ważny. Jeszcze większym problemem jest to, że ta zrzędliwa staruszka mieszka w mojej głowie.

Kiedy pracujesz przez długi czas na pewnym rynku, zgromadziłeś dużo informacji. Na początku uczysz się różnych rzeczy, niektóre przyjmujesz jako pozytywne, a inne odrzucasz.

Widzisz, że rzeczy zawodzą i często nie widzisz żadnego wysiłku, aby przeanalizować, dlaczego zawiodły. Następnie obwiniasz część nieudanego projektu, którą kontrolowałeś — technologię. A to może prowadzić do błędu polegającego na tym, że odrzucasz wszystko, co jest w przybliżeniu podobne do niepowodzenia.

To problem, gdy Twoja wiedza i doświadczenie stają się barierą. Wiesz, co działało w przeszłości i oczywiście to jest rzecz do zrobienia. Wszystkie te nowomodne rzeczy wydają się niestabilne i nadmiernie skomplikowane. Oczekują również, że użytkownicy będą korzystać z technologii w znacznie szybszym tempie, niż pamiętasz. Gorące pomysły na nowy interfejs lub strategie dotyczące treści przypominają rzeczy, które słyszałeś wiele razy i nigdy nie przyczyniły się do żadnego sukcesu.

Ważne jest, aby zrozumieć, że jest to destrukcyjny sposób myślenia. Dlatego ciągle powtarzam starcowi w mojej głowie, żeby się zamknął i posłuchał.

Jest kilka rzeczy, które mi w tym pomagają.

• Mamy tendencję do postrzegania przeszłości w skrajności . Dobre doświadczenia pamiętamy albo jako doskonałe, albo złe jako beznadziejne. Zablokowaliśmy nawet całkiem sporo, a im dłużej coś było w przeszłości, tym mniej wiarygodne jest nasze odczucie.
• Widziałem, jak technologia zmienia się w kółko . Widziałem, jak rzeczy, które uważałem za bezsensowne, odniosły sukces, a rzeczy, za którymi byłem, nie wzbudziły zainteresowania publicznego.
• Często brałem udział w eksperymentalnych technologiach, które były zbyt wcześnie w procesie . Komputery nie były wystarczająco szybkie, ludzie nie mieli potrzebnych urządzeń ani łączności. I właśnie wtedy, gdy odrzuciłem je jako doświadczenie edukacyjne, rynek ruszył i — po kilku poprawkach — odniósł sukces.
• Nauczyłem się na niepowodzeniach . Po drodze zgromadziłem trochę wiedzy i nauczyłem się, czego nie robić. Kim jestem, żeby nie pozwolić młodszym kolegom na uzyskanie takich samych spostrzeżeń?
• Żyjemy na marnotrawnym rynku . Ogromna część naszego rynku to seria krótkoterminowych sukcesów, które odchodzą w niepamięć, by zostać zastąpione przez kolejny przebojowy produkt. Wydaje się to marnotrawstwem, ale przez lata zdawałem sobie sprawę, że nie warto na to narzekać. Tak właśnie jest — spalanie pieniędzy jest częścią stale rozwijającej się gospodarki. To może wkrótce osiągnąć punkt krytyczny, ale nie jest to powód, aby być skąpym z góry. Nie chodzi tylko o pieniądze, ale także o kod, czas pracy i produkty krótkotrwałe. Niektóre zawiodą i to jest w porządku. Nie możesz tego wszystkiego wygrać.

Cieszę się, że mogę nałożyć kaganiec na zrzędliwego staruszka w mojej głowie i mam nadzieję, że ludzie, którzy ze mną pracują, nigdy go nie spotkają.