Wodospad

Woda burzy się… szybko. Obecne ruchy, wiry, dezintegracja, zniknęły.

Płyniemy. Opieramy się. Przepaść się zbliża i upadamy.

Upadek jest bezwysiłkowy i przerażający, zejście, a jednak lądujemy.

Pod kipiącą wodą wszystko jest spokojne, alchemia boskiej woli.

Nadal.

Gdzie jesteś? Gdzie ja jestem? Gdzie jesteśmy?

Ostry wdech, posiniaczone ekstatyczne wyzwolenie, bo rodzi nas sadzawka, a wszystkie przeszłość i przyszłość wirują w dół i wznoszą się.

I powoli stoimy na twardym, czystym gruncie, gdzie kamyczki pod naszymi stopami kołyszą się i chichoczą, a twarze starego strachu uśmiechają się miłości na wietrze.

Dostosowujemy się.

Kwiaty są jaśniejsze niż cokolwiek, co kiedykolwiek widzieliśmy, krwisto-różowy fuksja, jedwabny pomarańczowy papaja. Limonkowa zieleń liści jest wilgotnym, gorącym zwierciadłem dla naszych zmęczonych dusz. Próbujemy z atomami światła, poznajemy nowych miłośników wrażliwego dźwięku.

I podczas gdy woda wraca do harmonii, czujemy jej obecność, chłodną i nieskrępowaną, życząc nam życia w jej czystym, utrzymującym się wirze.

Nasze umysły nie pamiętają, ale nasza skóra czuje się jak w wodzie.

A obok wodospadu siadamy i rozpalamy ognisko. Robimy plany.

Ale nie możemy teraz odejść, bo mamy tu dom.

Tak, mamy dom.

Kat, 2020

Życząc nam wszystkim siły i solidarności w tych czasach. Zakochaj się.

W odpowiedzi na prośbę Simran Kankas o jej wspaniałą nową publikację Spiritual Tree

Szept w powietrzu