Część czwarta

Przeczytaj część pierwszą | Część druga | Część trzecia

Argumentowałem, że Biblia wymaga, aby zniewolenie człowieka nie miało miejsca wśród chrześcijan . Dochodzę do tego wniosku, badając wyjątkową naturę niewolnictwa w kontekście mojżeszowym , oczekiwanie wielkiego wyrównania, które nastąpi dzięki nowemu przymierzu, oraz zademonstrowanie napięcia powstałego w Kościele, gdy niewolnicy i panowie stają się braćmi i siostrami poprzez Chrystus.

Krótko mówiąc, Pismo Święte zmierza ku zniesieniu we wspólnocie Chrystusa.

Co z naszymi bohaterami?

Jeśli tak jest, to musimy przyznać, że zwolennicy niewolnictwa na chrześcijańskim Zachodzie nie czytali dobrze swoich Biblii i byli bardziej pod wpływem panującej kultury i własnych podłych pragnień niż prawdy Bożej.

Jest to szczególnie widoczne, gdy rozważymy, w jaki sposób niewolnictwo zachodnie — a zwłaszcza niewolnictwo amerykańskie sprzed wojny secesyjnej — różniło się pod wieloma względami od instytucji opisanych w Biblii.

Chociaż prawdą jest, że nie ma wersetów biblijnych, które mówią, że „niewolnictwo ruchomości jest straszne i nigdy nie powinno być wymieniane wśród was”, zarówno nakazy ST dotyczące niewolnictwa, jak i nauczanie Nowego Testamentu na temat niewolnictwa, uznają niewolnictwo amerykańskie za niegodziwe. Nie tylko amerykańskie niewolnictwo uzasadnić przerażających nadużyć, bez względu na sprawiedliwość (Contra Przepisy OT) ignorując NT nauczanie na temat niewolnictwa, to faktycznie wyszedł z jego drodze do reinterpretacji nauki NT , ponieważ była wrażliwa na tematy uwalniają zakorzenione w Ewangelii - bardzo tematów, które omówiłem.

Ma to głębokie implikacje dla chrześcijańskich przywódców, pastorów i teologów, którzy popierali zniewolenie człowieka przed jego formalnym zniesieniem. Ujawnia co najmniej, że pastorzy i przywódcy SBC, postacie takie jak Jonathan Edwards czy George Whitefield – i wielu innych – pomimo całej swojej egzegetycznej i teologicznej przenikliwości, popełnili poważny błąd, błędnie czytając Biblię i nie rozumiejąc trajektorii abolicji wyartykułowane w całym Piśmie.

Innymi słowy, osoby te nie zrozumiały implikacji ewangelii we własnym kontekście społecznym. Gdyby tak było, służyłyby jako prorocze światła w ciemności ludzkiego zniewolenia. Gdyby tak było, ukształtowaliby kultury kościelne jako różnorodne instytucje, które odrzucały mit o rasowej różnicy. Gdyby tak było, lud Chrystusa wyróżniałby się w całkowitej sprzeczności z niegodziwością ucisku i niesprawiedliwości.

A jednak tego nie zrobili.

Co więc z nimi zrobimy? Musimy przynajmniej uznać, że bohaterami teologicznymi, którzy popierali ludzkie zniewolenie, byli nie tylko mężczyźni i kobiety swoich czasów, ale zostali skompromitowani przez swoją kulturę, podporządkowując historię Pisma Świętego popularnej wizji społeczeństwa.

Jeśli cała prawda jest prawdą Bożą, to bez wątpienia osoby te przyczyniły się do naszej wiedzy teologicznej. Ale musimy także czytać ich pisma z wyraźnym przyznaniem, że ich hermeneutyka była głęboko skazana przez ich kulturową kapitulację.

A więc z nami

Łatwo jest krytykować zmarłych na odległość. Ale w żadnym wypadku nie jesteśmy zwolnieni. Jesteśmy podatni na te same wady wzroku i zrozumienia, co nasi teologiczni ojcowie i matki. Niech to będzie dla nas trzeźwym ostrzeżeniem. Gorąco dążyć do prawdy — z głęboką pokorą, samokrytyczną refleksją i żarliwym poszukiwaniem Bożej pomocy.