Ukrywamy butelkę

Ukrywamy flaszkę, która uspokaja i ożywia,
Czerwoni nosy i skraca nasze życie, -
Ten dług spłacamy żółcią wątroby;
Ze słabymi i zatłoczonymi sercami uśmiechamy się,
Kac w oszołomieniu.

Nie daj Boże, jesteśmy zbyt mądrzy
i posiadamy kilka butelek różnej wielkości.
Nie, niech nas nie zabiorą,
tylko dlatego, że chowamy butelkę.

Uśmiechamy się, odkręcając nakrętkę.
Nie zdając sobie sprawy, że ta szarada to bzdury.
Śpiewamy, ale nuty opadają.
Tracimy równowagę i lądujemy ker-plat:
Podczas gdy udajemy, że nie ma nic złego,
jeśli tylko ukryjemy flaszkę!

Uwaga dla czytelników: to parodia słynnego wiersza Paula Laurence'a Dunbara „ We Wear the Mask”, który można przeczytać poniżej. Kiedy siedziałem z tym wierszem, pierwszym obrazem, który przesiąkł, była flaszka i stamtąd płynęły pomysły.

W moich poprzednich parodiach poetyckich często dodawałem postscriptum napisane w wyimaginowanej postaci poety. Zamierzałem to zrobić również tutaj, po znalezieniu jakiegoś szczegółu, na którym można go zawiesić. Dowiedziałem się, że pan Dunbar wiódł niesamowite, ale bardzo, bardzo krótkie życie .

Dorastał w Dayton w Ohio, jako syn niegdyś zniewolonych rodziców. Poszedł do liceum i zaprzyjaźnił się na całe życie z Orville i Wilbur Wright. W wieku 6 lat został poetą i przy pomocy dobroczyńców finansowych był publikowany i szeroko czytany.

Następne były powieści, sztuki i teksty muzyczne. Przeniósł się do Waszyngtonu i poznał Fredericka Douglassa i Bookera T. Washingtona. Na łamach i osobiście był rzecznikiem praw obywatelskich. Zmarł zbyt wcześnie, w wieku 33 lat na gruźlicę.

Po tym, jak jego lekarze zalecili whisky w celu złagodzenia objawów, uzależnił się od alkoholu, co nie pomagało jego zdrowiu.

Nagle mój wiersz nie wydaje się taki zabawny, ale wiersze o zaprzeczaniu i piciu zwykle nie są. Może sprytne - w grze polegającej na dostrzeganiu tego, co zostało zachowane, a co zmieniło się w stosunku do oryginału. Tutaj jest, więc możesz sam zobaczyć:

NOSIMY MASKĘ marki Paul Laurence Dunbar

Nosimy maskę, która uśmiecha się i kłamie,
Zasłania nasze policzki i osłania oczy, -
Ten dług płacimy ludzkiemu podstępowi;
Z rozdartymi i krwawiącymi sercami uśmiechamy się,
a usta z niezliczonymi subtelnościami.

Dlaczego świat miałby być mądry,
licząc wszystkie nasze łzy i westchnienia?
Nie, pozwól im tylko nas widzieć, kiedy
My nosimy maskę.

Uśmiechamy się, ale, o wielki Chryste, nasze wołanie
do Ciebie pochodzi z dusz udręczonych.
Śpiewamy, ale och, ta glina jest ohydna
pod naszymi stopami i długa mila;
Ale niech świat marzy inaczej,
Nosimy maskę!

Marilyn Flower pisze humor polityczny i satyrę, aby zachwycać ludzi świadomych społecznie i duchowo. Regularnie publikuje w więziennym biuletynie Freedom Anywhere , gdzie pisze o wierze i modlitwie. Pięć jej krótkich dramatów zostało wyprodukowanych w San Francisco. Klauning i improwizacja wzmacniają jej determinację w tych szalonych czasach. Pozostań w kontakcie !