Twarzowy

Gdy ciało topi się z mojej dłoni
, którą wepchnąłem w ogień
W tę gwieździstą noc z powiewem mgły
zdaję sobie sprawę, że tym razem nie krzyczałem

„Co zrobiłeś, aby pokonać człowieka?”

Gdy ból i zapach ustały
I pozostała tylko kość
, cofnąłem rękę - powoli -
I każdy cal ciała i skóry
zamienił się w stal

Jeśli złapałeś odniesienie, ten wiersz jest inspirowany przez jednego z moich ulubionych filozofów - Friedricha Nietzschego. Jego filozofia to afirmacja życia we wszystkich jego aspektach, w tym cierpienie. (To facet, który wymyślił frazę „Co mnie nie zabije, to mnie wzmocni”). Myślę, że jego idea Eternal Recurrence to dobry sposób na podsumowanie jego filozofii - oto cytat, w którym wprowadza pomysł:

Co by było, gdyby pewnego dnia lub nocy demon podkradł się za tobą do twojej najbardziej samotnej samotności i powiedział ci: „To życie, tak jak teraz je przeżywasz i je przeżyłeś, będziesz musiał żyć jeszcze raz i niezliczone razy więcej; i nie będzie w tym nic nowego, ale każdy ból i każda radość, każda myśl i westchnienie… musi powrócić do Ciebie - wszystko w tej samej kolejności i kolejności - nawet ten pająk i to światło księżyca między drzewami i nawet ten moment i ja sam . Wieczna klepsydra egzystencji jest ciągle przewracana - a ty wraz z nią, pyłku! Czy nie rzuciłbyś się na ziemię, nie zgrzytał zębami i nie przeklinał demona, który tak mówił? A może przeżyłeś kiedyś niesamowitą chwilę, w której odpowiedziałbyś mu: „Jesteś bogiem i nigdy nie słyszałem niczego bardziej boskiego!”.

Dziękuję za poświęcenie czasu na przeczytanie mojego wiersza i wyjaśnienia Nietzschego. Jeśli masz ochotę przeczytać jeszcze jeden z moich wierszy:

A jeśli masz ochotę poczytać więcej o moim filozoficznym głupocie, niedawno podzieliłem się tym artykułem o buddyzmie: