Ja, matka

Policzki cherubina unoszą się,
oczy rozświetlają latarnie świetlików,
zdziwienie wyryte w tęczówkach.

Zrywa mały różowy kwiatek, tylko jeden,
z kaktusa ogrodowego.

Toczy ją między
malutkimi różowymi palcami,
zapomina o niej
gdzieś po drodze.

Wiele lat później
wybiera ranę,
nazywa ją swoją własną,
pielęgnuje ją, tak jak ja,
dzień i noc.

Nawilża ją łzami naiwności,
wciska ją w poduszkę,
ukrywa za uśmiechem,
przeżywa swoje wiersze,
walczy z demonami
z dowolnego miejsca w pobliżu dziecka.

Ja, dziecko

Zerwałeś ciernie
z kaktusa, którym była,
a zapomniane maleńkie kwiatki to
tylko drobinki miłości
pozostawione do ozdoby.

Od tego czasu
ciernie kłują.

Wciąż tęsknię,
bezduszną pieszczotą
twoich popękanych palców,
nieobecnym spojrzeniem
w centrum mojego świata,
uchem do cichego zawodzenia samotności.

Każde słowo, każda sztuka wystawiona
dla błysku
w brązowych oczach, które dzielimy,
dotknięcia ust, które mówiły, że
wszystko jest w porządku
lub kiedyś będzie.

Tęsknię za
niuansami między
srebrnymi latami świtu i zmierzchu,
kiedy ty pragnąłeś mojego przetrwania.

Tylko
dlatego przeżyłem
wyścig o przetrwanie.

© Sana Rose 2020

Również na temat macierzyństwa:

Wish The Refuge

Nota poety:

Życie ma swój własny zestaw prób i udręk dla każdego z nas. Dla mnie to była moja tęsknota za obecnością i uwagą mojej matki, kiedy ciężko pracowała, próbując związać koniec z końcem. Do niedawna zawsze szukałem jej uznania. Swoją siłę jako kobieta wzięłam od matki, moją najlepszą cechę była niezależność jako kobieta, matka i wszystko, czym się stałam. Kiedy zostałam mamą, przestałam szukać jej potwierdzenia i znalazłam ukojenie w mojej córce.

Sana Rose jest nominowaną do nagrody powieściopisarką, poetką, lekarzem, doradcą, niezależną pisarką i mamą. Mieszka w Kerali w Indiach. Jej debiutancka powieść fabularna dla kobiet „ Sandcastles ” znalazła się na krótkiej liście ARL Literary Awards 2018 dla Najlepszego Autora wkrótce po publikacji.

Dołącz do niej na:

Instagram
Facebook
Twitter