Każdy programista może napotkać skrypt podobny do następującego:

#!/usr/bin/python3
print("Hello world!")

W tym artykule omówiono wszystkie niejasne pytania, które pojawiają się, gdy ktoś po raz pierwszy widzi shebang.

Do czego służy shebang?

Po shebangu zwykle jest ścieżka do interpretera bieżącego skryptu. Ścieżka za shebangiem pokazuje systemowi, jaki typ skryptu chcemy wykonać. Wyobraźmy sobie, że mamy plik o nazwie „hello.sh” z zawartością:

#!/bin/sh
echo "Hello!"

echo "Hello!"

Nic. Skrypt będzie nadal wykonywany jak powyżej, ponieważ w scenariuszach takich jak ten, skrypt powłoki, domyślnym wyborem systemu jest.

A co jeśli zamiast tego chcemy napisać skrypt w Pythonie?

#!/usr/bin/python3
print("Hello Python3!")

Jeśli żaden z tych dwóch czynników nie ma zastosowania i nie wykonujemy go poleceniem python, otrzymujemy błąd składniowy. System chce wykonać nasz skrypt Pythona jako skrypt powłoki, co nie działa.

Jeśli polecenie „python” wykonuje skrypt, jest jasne, że zadziała, ale może nie być od razu jasne dla zewnętrznej przeglądarki. Może to być skrypt w Pythonie, ale wtedy po prostu wypróbowanie „./script_name” w powłoce powinno zadziałać, jeśli nie masz pewności. W tym miejscu pojawia się shebang. Jeśli deweloper go dostarczył, skrypt będzie działał bez żadnych problemów. W przeciwnym razie widz musi spojrzeć na skrypt i zrozumieć, co on robi.

Wniosek

Uderzenie nie jest konieczne, ale zawsze powinno mieć miejsce w dobrze napisanych skryptach. Gwarantuje, że system wykona go poprawnie, nawet bez rozszerzenia pliku.