Salwa

Moja matka ma na imię Salwa.
W Libanie jest popularna gra dla dzieci, w
której mała dziewczynka stoi pośrodku,
a inne dzieci tworzą krąg wokół niej.
Krążą w kółko ,
śpiewają, śpiewają, śpiewają:
„ Salwa, dlaczego płaczesz? ”
, na co dziewczynka odpowiada
„ Płaczę, bo potrzebuję przyjaciela ”
, a ona kręci się, kręci i kręci się
, dopóki kogoś nie złapie.
Widzisz, ona już nie płacze.
Ma teraz przyjaciela.

Moja matka ma na imię Salwa.
Cały czas płacze
i na pewno nie ma przyjaciela.

Matko, matko, matko.
Nie sposób pisać o Bejrucie
, nie wspominając o jego największej katastrofie,
współczesnej Medei, szalonej, szalonej, szalonej,

matka.

Moja matka dorastała podczas wojny.
Nie wiadomo, kim mogłaby być
w mniej rozpaczliwych okolicznościach.
Chyba trafniej byłoby powiedzieć,
że wojna zrodziła moją matkę.
Wygrzebała się z
rakowatego uda Jupitera,
uśmiechając się, kaszląc, plując,
córka nieszczęścia.

Moje dzieciństwo to mapa prób
samobójczych mojej matki .

Nie mam innych wspomnień.

Moja matka była bardzo silną kobietą.
Aby ją pokonać, zawsze potrzebna była armia pielęgniarek.
Zawsze trzeba było czegoś więcej niż ojca, żeby ją
ode mnie oderwać, ode mnie, proszę, proszę, proszę,
mamo.

Czasami myślała, że ​​sąsiadka jest czarownicą.
W niektóre dni spokojnie paliła
i przynosiła mi miski pokrojonych truskawek.

Moja matka widziała rzeczy, których inni nie potrafili,
miała jątrzące się rany na całej
duszy,
jakby nosiła nieszczęście,
historię,
wojnę.

Od bardzo dawna nie widziałem mojej matki, Bejrutu ani morza
.