Ranek

Nawet zrzędliwe listopadowe chmury
nie mogą powstrzymać optymistycznego świtu
Wślizguje się, przytłumiony i rześki, przez
czarne koronkowe sylwetki śpiących drzew
Akwarelowe pasy, tak powoli szczotkowane
przez eterycznego artystę, jasne wzory pastelowe

Moje palce w rękawiczkach owijają się mocniej
wokół mojej parującej filiżanki kawy
To jest moja więź do każdego drugiego ranka
przed i po tej chwili
Na dachach wrony drwią sobie nawzajem
złośliwością, śmiechem lub dobrodusznym krzykiem, być może

Sprzeczki moich własnych skrzeczących dzieci są
stłumione za zasłonami i drzwiami.
Niemal sobie wyobrażam, że kłótnie w
środku należą do jakiejś innej rodziny.
Inna zmęczona, zaniedbana mama będzie
rozpakowywać cheerios i sączyć mleko.

Kiedy byłem młodszy,
nie tak młody, żeby budzić się przy płatkach i kreskówkach,
ale jeszcze nie na tyle stary, by pozwolić sobie na wolność,
każdego ranka spotykałem tatę w ciszy przyglądającego
się ptakom i drzewom za naszym domem, z
ręką owiniętą wokół kawy, z lekko przechyloną głową
Jakby paplanina i ćwierkanie niesione przez wiatr
były językiem znanym ciszy jego duszy.
Każdego ranka, kiedy miękka opaska na moich
nogach w kapciach szurała korytarzem
, odwracał się do mnie i uśmiechał.

Vixen Lea jest matką dwójki małych dzieci i wielu zwierząt, ale przede wszystkim jest człowiekiem walczącym o radość i obecność. Poezja pomaga jej przypomnieć sobie, kim była przed pudełkami po sokach, praniem i randkami. Jej teksty ukazały się w czasopiśmie literackim Flying Island The Manifest-Station i można je znaleźć na jej blogu wakinguprazzledazzle.com .

Czytaj więcej przez Vixen Lea