Powracające koszmary

Zamykam
za sobą drzwi - na
chwilę wytchnienia.

Ciężkie buty
w przyśpieszonym tempie.
Walenie - Walenie
Podniesiony głos
i roztrzaskanie się o ścianę kolejnym
kawałkiem niezastąpionej
porcelany.

Klamka grzechocze,
trzęsie się, wykręca
w swoich granicach.

Scena zapada niesamowita cisza . Nie słowo.

Nic ponad szeptem,
ale żarliwe modlitwy
o zakończenie -
ciężki oddech
z drugiej strony.

Cisza. Wydychać.

Głębokie, niepewne
oddechy, aby spowolnić
bicie serca
w klatce piersiowej, w uszach.

Pięści trzymane tak mocno,
uwalniając je boli.

HUK. BUM. WYPADEK.

Nie ma innego
wyjścia, jak odblokować drzwi, ponieważ materiał zaczyna ustępować
wgnieceniom w kształcie stóp.

Oko w oko - dwa cale od siebie.

Nie będę płakać.
Nie ustąpię.
Spojrzenie asertywne - Rób co najgorsze.

Zaskoczeniem budzącym się
wilgotnym i lodowatym chłodem.

Rozluźniam pięści i opadam z
powrotem na poduszki.
Krzycząc cicho w ciemność.

Adrenalina opuszcza moje ciało,
unosi się oszołomiona, mrowi.

Muszę sobie powiedzieć, nawet jeśli w
to nie wierzę - to też minie.

Uwaga autorów: Ten utwór został zainspirowany koszmarem z przeszłości. Tylko dlatego, że nie wyrządzają Ci krzywdy fizycznej, nie oznacza, że ​​nie jesteś maltretowany. Niech to posłuży jako przypomnienie dla ocalałych z jakiejkolwiek traumy, rzeczy mogą i będą się poprawiać. W przypadku osób dotkniętych nadużyciami i potrzebujących wsparcia zadzwoń pod numer 1-800-799-7233, a jeśli nie możesz mówić bezpiecznie, możesz zalogować się na hotline.org