Scenarzysta i pisarz, Elvire Murail (znany również pod pseudonimem Moka w literaturze dziecięcej) powraca do L'École des Loisirs z nową (krótką) powieścią o trzeźwo zatytułowanym Possession .
Z wysublimowaną okładką sygnowaną przez Emmanuela Polanco i tak intrygującym tonem, Possession może tylko zaostrzyć apetyt fanów fantastyki i horroru. Przeznaczona dla młodzieży/młodych dorosłych odbiorców, ile jest warta ta nowa powieść Moki ?

Powrót do domu

Posiadanie to powieść, która nie marnuje czasu. Od pierwszych stron czytelnik znajduje się w centrum akcji.
Malo, młody chłopak, wraca do domu. W środku panuje żałoba, gdy Malo wraca z dwumiesięcznego pobytu w szpitalu psychiatrycznym po śmierci swojej starszej siostry, Lutèce. Szybko rozumiemy, że coś jest nie tak w rodzinie Vendôme i to nie tylko z powodu wszechobecnego żalu. Coś w domu jest nie tak i mroczne myśli wkradają się do umysłów Malo i jego rodziny.
Moka bardzo szybko ustawia swoje pionki, sprawnie ustawia scenę, a następnie skupia się na czymś bardzo interesującym: zarządzaniu żałobą w rodzinie.
Podczas gdy matka pogrąża się w chorobliwej obsesji na punkcie porządku i sprzątania, ojciec tonie w pracy, a siostra zamyka się w sobie.
To naprawdę interesujące podejście mogłoby być jeszcze lepsze… ale do tego dojdziemy!
Bo na początku, oprócz życia w domu, to właśnie spotkanie z innymi w szkole będzie zajmowało centralne miejsce w historii wraz z przybyciem Alicji, która marzy o tym, by jednego dnia zostać lekarzem i dziennikarzem. Bezczelna i ujmująca postać o wielkim potencjale, która stanowi dobrą przeciwwagę dla Malo i jego ledwie zawoalowanego cierpienia.
Tylko tutaj, gdy w powieści objawia się fantastyka i mnożą się dziwne wydarzenia, Mokadokonuje katastrofalnego wyboru dla historii, zamieniając dzieci-narratorów na ciężkich nastolatków.

Powierzchowne młody dorosły

Zamiast zagłębiać się w uczucia Malo i to, co łączy go z Alicją, Moka przedstawia dwie nowe postacie: Chachę, siostrę Alicji i studencką dziennikarkę, oraz Gatien, rodzaj historyka-amatora, graniczącego z pustelnikiem. Nieciekawa, dwójka bohaterów szybko połączy groteskową i banalną historię miłosną, która pojawia się jak włos w zupie i nie ma absolutnie żadnej wiarygodności. Zmiana zakresu, w ramach której prowadzone jest śledztwo prowadzone przez te dwie nijakie postacie, zniszczy potencjał widoczny w pierwszej części, pozostawiając Malo jedynie przerażający wzrost władzy w jego domu, w którym szaleństwo przybiera na sile. Wszystko, co pozostaje dla czytelnika w drugiej połowie Opętania, to oszołomiona percepcja Malo, który jest świadkiem zaostrzenia się mechanizmów obronnych wszystkich i duszącego horroru, jaki to tworzy. To zamknięcie w bańce (dom) , aby zaprzeczyć rzeczywistości i dramatowi.
Z drugiej strony, śledztwo w sprawie Chachy i Gatiena odbywa się w trybie przyspieszonym, z dość absurdalnymi udogodnieniami, które ostatecznie dają tylko połowę odpowiedzi na temat wydarzeń w domu Vendôme.
Posiadanie miało wiele możliwości i rzeczy do zbadania, aby ujawnić je młodszym ludziom, ale Patrick Ness / Siobhan Dowd nie jest tym , który chce. Po nadejściu powieść rozczarowuje, a nawet wydaje się śpieszyć do swego pospiesznego i nagłego końca.

Pomimo przesłania o trudnościach w żałobie i wpływie, jaki śmierć dziecka może mieć na rodzinę, Opętanie jest powieścią najbardziej rozczarowującą. Moka porzuca swoje najbardziej obiecujące tematy i najbardziej ujmujące postacie po drodze na rzecz klasycznego wersetu o miłości, w którym nic nie jest w stanie wykorzystać obietnic zawartych na pierwszych stronach. Szkoda.

4,5/10