Często jestem sama - ale nie jestem samotna.
W większość dni
Odwiedzam tę samą kawiarnię;
Zamawiam tę samą kawę i
Siedzę przy tym samym stoliku kawowym.
Do tego stopnia, że kiedy przechodzę przez drzwi, wita mnie nie tylko wdzięczny zapach kofeiny, ale także znajoma uśmiechnięta twarz pytająca „cappuccino?” W niektóre dni od czasu do czasu rzucam niezręczne spojrzenie na menu i rzucam wzrok na tysiącletnie odmiany kawy i zadowalam się tym, co zwykle. Dlaczego to robię? Nie mam pojęcia. Mój porządek jest nieunikniony, jednak wydaje mi się, że czerpię przyjemność z udawania, że panuję nad własnymi decyzjami.
zdejmuję płaszcz,
Siadam i
Wyciągam laptopa i książkę.
Często jestem sama - ale nie jestem samotna.
Wkrótce po tym podświadomym rytuale przychodzi moja kawa i jak zawsze stoi po mojej prawej stronie. Pocieszający gest, który przypomina mi, że jestem tu pamiętany ze względu na moją codzienną rutynę.
Otwieram laptopa. Niecierpliwie wpatruję się w ikonę Wi-Fi, aby się połączyć. Moje myśli powoli przesuwają się z teraźniejszości do przeszłości; wrócić do czasów, gdy byłem dzieckiem. Podobnie gapiłbym się na znak „ładowania” gry wideo lub odliczanie na kuchence mikrofalowej, wierząc, że podobnie jak magiczne moce Matyldy, mogę sprawić, że czas będzie płynął szybciej. Och, jak być znowu młodym…
Z zamyślenia wyrywa mnie powiadomienie, w którym obojętnie odwracam telefon. Myślę o tym, ile czasu marnuje się na „niespołeczne” media, przewijając fasady życia ludzi, nigdy nie poznając prawdziwej osoby za obiektywem aparatu. Chyba trochę jak ja. Oto siedzę i wyglądam w zamyśleniu przez okno, na którym, jak zauważam, widać dziwną smugę czyjegoś odcisku palca, co przypomina mi, że inna istota nieumyślnie pozostawiła za sobą swoją obecność.
Może moja pusta, poplamiona szminką filiżanka kawy będzie moja…
Obserwuję przechodzących ludzi; niektórzy łapią moje spojrzenie – inni się uśmiechają – ale nic o mnie nie wiedzą. Mój wzrok wraca do odcisku palca na szkle. Im dłużej na to patrzę, moje oczy zaczynają tracić ostrość, a kolory, które malują otoczenie, zaczynają się ze sobą mieszać, jakbym patrzyła przez kalejdoskop. Studiuję to dokładnie, nie dowierzając, że taka formacja jest w posiadaniu tylko danej osoby. Jak słoje na drzewie; są całkowicie wyjątkowe.
Spoglądam na samotny dąb, który dumnie stoi na ulicy. Jego labirynt gałęzi jest teraz nagi, a dziwny, przebarwiony liść desperacko próbuje nie puścić. Coś w tych obrazach sprawia, że zastanawiam się nad rzeczami w moim życiu, których nie byłem w stanie puścić. Rzeczy, których świadomie zdecydowałem się nie akceptować; na moją szkodę. Być może istnieje jakaś forma samorozwoju, która nastąpi, jeśli zdecyduję się zaakceptować i porzucić rzeczy, które mnie zraniły? Nawet pozwolić odejść ludziom, którzy nie służą już pozytywnemu celowi w moim życiu. Bo tak jak ten liść - mimo nieuniknionego, spadnie; dając drzewu miejsce do ponownego wzrostu i ponownego pojawienia się świeżego na wiosnę.
Jest coś, co mnie tak inspiruje w odniesieniu do wiosny. Kwiaty zaczynają kwitnąć, godzina policyjna słońc staje się późniejsza, a wszystko wokół nas wydaje się tętniące życiem. Bez względu na to, jak ostra była zima, przyroda otwiera nowy liść i pojawia się ponownie, pełna życia. Pomimo tego, przez co możemy przejść, mamy moc, by się odbić. Bez względu na to, jak bardzo się staramy, przytrafią nam się złe rzeczy, czy nam się to podoba, czy nie.
Ludzie będą nas krzywdzić.
Ludzie nas opuszczą.
Ludzie będą umierać.
Liście zawsze będą spadać.
„Zaakceptuj to, z czym wiąże cię los, i kochaj ludzi, z którymi łączy cię los, ale rób to całym sercem”. — Marek Aureliusz
Nigdy nie będziemy żyć pełnią życia, siedząc w przeszłości.
Ja też nie, jeśli pozostanę przy tym stole…
- Poproszę cappuccino na wynos.
W 2022 roku, wraz z wydaniem GPT-3, umiejętność pisania wydaje się tracić na znaczeniu. Dzięki sztucznej inteligencji osoby o słabym pisaniu mogą również generować wysokiej jakości personel.
„Będzie mnie chronił, gdy będę w niebezpieczeństwie. Ukryje mnie w swoim namiocie.
[Ostrzeżenie: ten esej zawiera zrzuty ekranowe ludzi wychwalających mordercę Jordana Neely'ego.] Funkcjonariusze organów ścigania w końcu - i być może niechętnie - oskarżyli Daniela Penny'ego, człowieka, który dusił Jordana Neely'ego aż do śmierci, o to zabójstwo.
W dzisiejszym hiperpołączonym świecie systemy medialne odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu opinii publicznej, a co za tym idzie, w demokratycznym procesie decyzyjnym. W swojej dogłębnej analizie ekonomii politycznej komunikacji uczony Robert McChesney kwestionuje konwencjonalną wiedzę i przedstawia to, co nazywa „pięcioma prawdami” o mediach.
W 2022 roku, wraz z wydaniem GPT-3, umiejętność pisania wydaje się tracić na znaczeniu. Dzięki sztucznej inteligencji osoby o słabym pisaniu mogą również generować wysokiej jakości personel.
Ile razy bez zastanowienia wyrzuciłeś plastikową butelkę, szklany słoik, aluminiową puszkę lub pakiet zielonej energii? Ile razy chciałeś dostać coś w zamian za ich recykling? Jeśli jesteś jak większość ludzi, odpowiedź brzmi prawdopodobnie wiele razy. Recykling jest często postrzegany jako kłopot, przykry obowiązek lub obowiązek, który nie przynosi żadnych natychmiastowych ani wymiernych korzyści.